【ความผูกพันในครอบครัว】บทความที่ลูกควรอ่าน
ที่ผนังของบ้านพักผู้สูงอายุแห่งหนึ่งพบเจอบทความหนึ่ง\ลูกเอ๋ย! ตอนที่หนูยังเล็ก ฉันใช้เวลามากมายในการสอนหนูให้ค่อย ๆ ใช้ช้อนและตะเกียบกินข้าว สอนหนูก้มหัวเชือกรองเท้า ติดกระดุม เล่นสไลเดอร์ สอนใส่เสื้อผ้า ทำผม และเช็ดน้ำมูก ช่วงเวลาที่อยู่กับหนูเล็ก ๆ เหล่านี้ มีค่ามากและฉันคิดถึงมันอย่างสุดซึ้ง ดังนั้น เมื่อฉันจำไม่ออก หรือพูดต่อไม่ได้ โปรดให้เวลาฉันสักนิด ให้ฉันคิดต่ออีกสักหน่อย…อาจถึงขั้นสุดท้ายฉันจะลืมไปเลยว่าจะพูดอะไรต่อ\ลูกเอ๋ย! หนูลืมไหมว่าพวกเราซ้อมมากว่าหลายร้อยครั้งกว่าจะเรียนรู้เพลงตุ๊กตาแรก ๆ ของหนู หนูยังจำได้หรือไม่ว่าทุกวันฉันต้องคิดหาวิธีตอบทุกสิ่งที่ไม่รู้มาจากไหน ดังนั้นเมื่อฉันพูดซ้ำ ๆ เรื่องเดิม ๆ หรือฮัมเพลงเด็กสมัยฉันตอนเด็ก โปรดเข้าใจฉัน ให้ฉันจมอยู่กับความทรงจำเหล่านี้ต่อเถอะ! ฉันหวังว่าหนูจะได้อยู่รับฟังฉันพูดคุยเรื่องบ้านเรื่องครอบครัวด้วยนะ! ลูกเอ๋ย ตอนนี้ฉันมักจะลืมติดกระดุมและผูกเชือกรองเท้า กินข้าวก็ทำเลอะเสื้อผ้า ทำผมมือก็สั่น อย่าเร่งฉัน ต้องอดทนและอ่อนโยนกับฉันให้มาก เพียงมีหนูอยู่ด้วย ใจฉันก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นมากมาย\ลูกเอ๋ย! ตอนนี้ฉันยืนไม่มั่นคง และเดินก็ไม่ไหว\ดังนั้นโปรดจับมือฉันแน่น ๆ อยู่กับฉัน ค่อย ๆ เดินไป เหมือนตอนที่ฉันพาเธอเดินทีละก้าว ถ้าเป็นลูกแล้วไม่เข้าใจความรู้สึกของพ่อแม่ เขาก็จะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างเจ็บปวดและจากไปในความมืด…\ความรักสามารถหามาใหม่ได้ แต่พ่อแม่มีเพียงหนึ่งชีวิต ให้เรารักและเคารพพวกเขาเถิด!
ตอบกลับ (24)
เอ่อ ฉันพบว่าความสัมพันธ์ต่างหากที่เป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่สุดในฟอรัม คราวที่แล้วสาวคนนั้นก็ได้รับการต้อนรับแบบนี้เหมือนกัน (แสดงความดูถูก)
โหลดคำตอบเพิ่มเติม