[คําแนะนําของเสี่ยวเหล่ง~, ผลงานชิ้นเอกที่รับประกัน]
เนื้อเพลง: ราว เสวี่ยหมาน ดนตรี: ซานจื่อเจีย
--------
ท้องฟ้าสูง ฉันอยากบินขึ้นไป
จับดาวสีน้ําเงิน
ขอพร
เธอมักจะพูด เสมอว่าฉันโลภเกินไป
โลภคําสาบานแห่งวัยเยาว์ ความเชื่อเลือนราง
อายุสิบเจ็ด ฤดูร้อนในสายฝน
เธออยู่ในใจฉัน
บอกฉันทีว่าความโหยหาคืออะไร
ฝนมักจะตกนานเกินไป
ค้างอยู่บนที่คั่นหนังสือที่ซีดจาง
เพื่อนเล่นในวัยเด็กและ
วันวานที่เธอไม่มีวันย้อนกลับไป
\ ฉันคิดว่าฉันจะซ่อนบาดแผลของตัวเองให้ดี
ตามที่คุณต้องการ
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
ปล่อยให้ความเหงาทั้งหมดของคุณแห้งเหือด
ฉันคิดว่าคุณจะลืมความใจดีของฉัน
เดินผ่านหัวมุมถนนที่ไม่คุ้นเคย
คุณใช้ชายชุดนักเรียน
กล่าวคําอําลาอย่างมุ่งมั่นที่สุด
ท้องฟ้าสูง ฉันอยากบินขึ้นไป
จับดาวสีน้ําเงิน
ขอให้พรของฉัน
คุณมักจะพูดเสมอ เสมอว่าฉันผูกพันเกินไป
โหยหาคําสาบานแห่งความเยาว์วัย ความเชื่อที่เลือนลาง
อายุสิบเจ็ด ฤดูร้อนที่ฝนตก
คุณอยู่ในใจฉัน
บอกฉันทีว่าความโหยหาคืออะไร
ฝนมักจะตกนานเกินไป
ยังคงติดอยู่บนที่คั่นหนังสือที่ซีดจาง
เพื่อนเล่นในวัยเด็กและ
เมื่อวานที่ไม่มีวันได้คืน
ฉันคิดว่าฉันจะซ่อนบาดแผลของตัวเองให้ดี
ตามที่คุณต้องการ
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
เช็ดความเหงาทั้งหมดของคุณ
ฉันคิดว่าคุณจะลืมความใจดีของฉัน
เดินผ่านหัวมุมถนนที่ไม่คุ้นเคย
คุณใช้ชายชุดนักเรียนของคุณ
กล่าวคําอําลาอย่างแน่นหนาที่สุดกับฉัน
\ ฉันคิดว่าฉันจะซ่อนบาดแผลของตัวเองให้ดี
ตามที่คุณต้องการ
เมื่อพระอาทิตย์ขึ้น
เช็ดความเหงาทั้งหมดของคุณ
ฉันคิดว่าคุณจะลืมความใจดีของฉัน
เดินผ่านมุมถนนที่ไม่คุ้นเคย
คุณใช้ชายชุดนักเรียน
กล่าวคําอําลาอย่างแน่นแฟ้นกับฉัน
----จบ----
----ดนตรี----
