ท้องฟ้าและท้องทะเลตกหลุมรักกัน

ท้องฟ้าและมหาสมุทรตกหลุมรักกัน! ท้องฟ้าและมหาสมุทรตกหลุมรักกัน แต่มือของพวกเขาไม่สามารถจับกันได้ ความรักก็ไม่สามารถดำเนินต่อไปได้ ท้องฟ้าร้องไห้ และดวงตาของทะเลก็เปียกชื้นด้วยเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงกล่าวว่า: มีเส้นขอบเขตแบบหนึ่งที่ไม่สามารถข้ามได้ตลอดไป! ใช่แล้ว เมื่อคุณมองท้องฟ้า และมองทะเล จากระยะไกล พวกเขาดูเหมือนเชื่อมต่อกัน แต่ในความเป็นจริงพวกเขาไม่มีวันได้มาพบกัน มหาสมุทรอาจจะได้สัมผัสเพียงลมหายใจของท้องฟ้าและหยดน้ำตาของมันเท่านั้น ความรักแบบนี้เกิดขึ้นในโลกมนุษย์มากมาย โลกมนุษย์มีมือกี่คู่ที่สามารถเชื่อมต่อกันจริง ๆ บ้าง บางครั้งระยะห่างก็ให้ความงดงาม มหาสมุทรสามารถมองเห็นความกว้างใหญ่ของนิสัยใจดีและความสดใสของดวงอาทิตย์จากท้องฟ้า ท้องฟ้าก็สามารถมองเห็นความอ่อนโยนของน้ำทะเลและการเล่นสนุกของคลื่นกระทบโขดหิน แต่จะทำอย่างไรที่จะลิ้มรสความเจ็บปวดของความรักที่ไม่สมหวัง สัมผัสความเศร้าของเมฆครึ้มและคลื่นทะเลที่โถมเข้ามา นี่คือเส้นขอบเขตที่ไม่สามารถข้ามได้ ควรจะโชคดีที่เส้นขอบเขตนี้ไม่ได้ปิดกั้นทุกคน หลายคนยังสามารถมีความสุขได้ ไม่แน่ว่าควรจะคิดเงียบ ๆ หรือควรตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ละครั้งที่ละทิ้ง จะยังมีความมีค่าอยู่อีกหรือไม่ มหาสมุทรพูดกับท้องฟ้าว่า: พระพุทธเจ้ากล่าว: การหวนกลับมาห้าร้อยครั้ง จึงจะได้เพียงแค่ผ่านพบในชีวิตนี้ จงเห็นคุณค่านะ! นี่ทำให้หลายคนรู้สึกละอาย ท้องฟ้าและมหาสมุทรมีความเศร้าและความยิ่งใหญ่ของตัวเอง และถ้าเรามีความโลภ ความเศร้านี้ก็จะดูเล็กน้อยและไร้ค่า ปล่อยให้คนที่สงสาร อย่ารอจนกว่าจะสูญเสียถึงจะเข้าใจความน่าสงสาร เมื่อย้อนกลับไปคิด นี่คือความโชคร้ายเพราะความโลภของตัวเอง มานั่งที่ริมทะเล ฟังเสียงทะเล และเงยหน้ามองท้องฟ้า ท้องฟ้าและมหาสมุทรตกหลุมรักกัน แต่มือของพวกเขาไม่สามารถจับกันได้ พวกเขาไม่สามารถให้ความรักดำเนินต่อไปได้! ท้องฟ้าร้องไห้ น้ำตาหยดลงบนผิวน้ำทะเล แม้จะถูกลงโทษ ท้องฟ้าก็ยังส่งวิญญาณไปให้ทะเล จากนั้น ทะเลก็สวยกว่าใคร!! หากน้ำไหลสามารถย้อนกลับ กรุณาพาฉันไป ถ้าน้ำไหลสามารถยอมรับ ไม่ต้องกังวล มีคนอิจฉาคุณ ไหลไปอย่างอิสระ ฉันยินดีแปลงร่างเป็นคุณ เพื่อเล่นไปทุกที่ หากน้ำไหลเป็นฉัน ฉันก็จะร้องไห้ หากฉันเป็นน้ำใส ฉันก็จะไม่หันหลังกลับ หากมีแต่ความเจ็บปวดเท่านั้นที่ทำให้เราเติบโต ฉันก็ยอมเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เล่นชิงช้าตลอดไป *^_^* บางทีเมื่อเงยหน้ามอง ท้องฟ้าและมหาสมุทรห่างไกลกันในระยะที่ไกลสุด แต่ที่ปลายสายตา ท้องฟ้าและทะเลกอดกันแน่น นั่นคือปลายฟ้าและทะเลสีคราม.ฉันชอบอยู่ใกล้ทะเล กว้างไกลสุดลูกหูลูกตากับท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ฉันเก็บเอามาทั้งหมดไว้ในสายตาของฉัน ท้องฟ้ามีนก ทะเลมีปลา พวกเขาสามารถพบกันได้ทุกเวลาและมองตากันทุกเมื่อ ร่างกายของทะเลกลายเป็นไอน้ำ ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า กลายเป็นส่วนหนึ่งของฟ้า ฝนจากฟ้าตกลงมาอีกครั้ง พร้อมกับกลิ่นอายของฟ้า กลับสู่ทะเล ที่จริงแล้วพวกเขาไม่เคยเหงาเลยแม้แต่น้อย อาจจะมีความสุขกว่าพวกเราซะอีก ฉันเดินทางในโลกที่ว่างเปล่า มักจะบอกตัวเองว่ากำลังจะถึงแล้ว ~ ในเวลาที่เศร้าใจมากๆ… ฉันจะยืนคนเดียวท่ามกลางสายฝน เพราะ~ ไม่มีใครเห็นฉันกำลังร้องไห้…