บทความที่น่าประทับใจมาก แชร์ต่อ

[นักศึกษา]\พวกเรา กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยที่ถูกเรียกว่าสองดาวหรือนับว่าด้อยคุณภาพกันเลยทีเดียว。
เมื่อเปิดเทอม พ่อแม่มักจะสั่งสอนให้คุณตั้งใจเรียน: ทุกเดือนค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของคุณจะถูกโอนเข้าบัญชีตรงเวลา คุณก็แค่ตั้งใจเรียนและประหยัดค่าใช้จ่าย คุณเองก็เข้าใจสภาพเศรษฐกิจที่บ้าน พอถึงวันไปโรงเรียน พ่อหรือแม่ก็จะแอบใส่เงินเพิ่มอีก 200 หยวนก่อนที่คุณจะขึ้นรถ ค่าใช้จ่ายปกติก็ถูกโอนเข้าบัญชีตรงเวลา คำสอนก็มากมาย แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยังถามให้กินอาหารอย่างพอเพียง หากไม่พอก็ต้องบอกบ้าน
พวกเรา ใช้คำว่า 'นักศึกษา' เพื่อโชว์ผลลัพธ์การเรียนที่เคยเหน็ดเหนื่อยกว่า 20 ปี。\พวกเรา ร้องเพลงความรักและอารมณ์ใน KTV ที่ราคา 80 หยวนต่อครั้ง ใช้คำว่า 'เพลงฮิต' แสดงศิลปะการกระทำที่ไม่ได้เป็นของเรา
พวกเรา เล่นเกมในร้านเกม ชั่วโมงละ 2 หยวน เพื่อความรุนแรงและความพึงพอใจ โพสต์ความสุข ความเจ็บปวด ความโกรธใน QQ Space ที่พ่อแม่ก็ไม่รู้ ใช้ความหรูหราและความว่างเปล่าในเกมตีความถึงความอยากได้ชื่อเสียงของเรา
พวกเรา ดื่มเหล่าราคาถูกหรือน้ำเบียร์หลายหยวน เพื่อเป็นเพื่อนที่ดี อยากสร้างมิตรภาพมากขึ้น ต้องผ่านการชำระล้างด้วยเครื่องดื่ม ใช้การดื่มเหล้าเพื่อลืมความจริง
พวกเรา ปีหนึ่งปีแรกเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ตั้งใจเรียน มองคนอื่นขับเบนซ์หรือบีเอ็มดับเบิลยู ผมไม่ต้องการ ผมแค่ต้องการเงินที่ตัวเองหามาเลี้ยงตัวเองและช่วยเหลือครอบครัวได้ และทำให้พ่อแม่ที่มีผมหงอกดำเนินชีวิตดีกว่าคนอื่นในหมู่บ้าน สร้างบ้านที่ดีให้ครอบครัว ตกแต่งบ้านด้วยเฟอร์นิเจอร์ทันสมัย แต่ความเป็นจริงกลับทำให้คุณหมดแรง หมดหวัง และพูดไม่ออก
พวกเรา พลังใจค่อย ๆ ถูกสิ่งแวดล้อมในวิทยาลัยมาทำลาย เห็นเพื่อน ๆ ไปเดินเล่นในวันเสาร์อาทิตย์ ชมความคึกคักของถนนคนเดิน ปาร์ตี้ ในวันสงกรานต์หรือเทศกาลกลับบ้าน เหลือเพียงตัวเองอยู่ในหอพัก เราจะรู้สึกเหงา อยากกลับบ้าน เมื่อเห็นเพื่อน ๆ ในชมรมต่าง ๆ สภานักศึกษา ทำชื่อเสียงโด่งดัง มองเวทีสีสันสวยงาม เพื่อนอยู่บนเวทีโดดเด่น เราก็จะรู้สึกด้อยค่าและเล็กน้อยมากขึ้น อยากเป็นคนที่คนชื่นชม แต่ความจริงกลับบอกเราว่า ไม่มีความพยายาม ก็ไม่มีผล
นี่แหละคือพวกเรา นี่คือชีวิตมหาวิทยาลัยของเรา
พวกเขา ยืนบนดินแห้งแล้งให้แดดอันร้อนเหมือนไฟเผา ใจของพวกเขากังวลเกี่ยวกับลูกชายหรือหญิงที่เรียนมหาวิทยาลัยคนละพันหยวนต่อปีเท่านั้น\พวกเขา ในไซต์ก่อสร้างยกทรายและปูน บางครั้งทรายเข้าตาหรือถูกอิฐทุบเท้า แต่ก็ทำได้เพียงแค่ถูตาและขนตาที่เต็มไปด้วยฝุ่น ถูเท้าที่ถูกทุบผ่านรองเท้า แล้วก้มตัวเดินต่อไป เพราะพวกเขามีลูกชายที่กำลังเรียนมหาวิทยาลัย\พวกเขา ในตลาดผักที่วุ่นวาย แข่งขันกับคนอื่นเพื่อกะหล่ำปลีราคาหนึ่ง毛 แน่นอน แม้เนื้อหมูลดราคาก็ยังไม่อยากซื้อครึ่งกิโล\นี่คือพ่อแม่ของเรา พ่อแม่ผู้มีความน่าสงสารอย่างสูงส่ง\ทุกครั้ง เมื่อคุณขอค่าใช้จ่ายในเดือนนี้ทางโทรศัพท์ คุณได้ยินพวกเขารู้สึกถอนหายใจเบาๆ ไหม เมื่อคุณถือเงินนั้นเล่นเกมในร้านอินเทอร์เน็ต คุณเคยคิดถึงพ่อแม่ที่ยังคงทำงานกลางแดดจัดในไร่ของพวกเขาไหม เมื่อคุณถือเงินนั้นไปกินอาหารในร้าน คุณเคยคิดว่าบนโต๊ะอาหารของพวกเขามีกี่จานไหม เมื่อคุณดื่มน้ำเป๊ปซี่ หรือ วาฮาฮ่า คุณเคยจำได้ว่าริมฝีปากของพวกเขาแห้งแตกจากการทำงานในไร่ไหม เมื่อคุณพาแฟนสาวไปเดินช็อปปิ้ง คุณเคยคิดจะซื้อของให้แม่คุณบ้างไหม เมื่อคุณยืนอยู่บนเมฆที่พ่อแม่ที่อยู่ชนบทของคุณแบกให้ด้วยไหล่ คุณสังเกตไหมว่าน้ำตาที่ไหลจากเหงื่อของพ่อแม่ที่เท้ามาถึงดวงตาของคุณ\ใช่ เรายังอยู่ในโรงเรียน อาจไม่มีพลังมากพอจะทำอะไร แต่เราทำสิ่งที่ทำได้บ้าง ลดเวลาเล่นเกม ขาดเรียนให้น้อยลง ซื้อเสื้อผ้าน้อยลง กินปิ้งย่างและชาบูให้น้อยลง เรียนให้มากขึ้น โทรหาพวกเขามากขึ้น\พวกเขาที่เรียบง่ายเพียงต้องการความรักเพียงเล็กน้อยจากคุณที่กระจัดกระจายไปทั่วโลก ใจก็มีความสุขจนบานเป็นดอกไม้ คุณอาจคิดว่าฉันต้องประสบความสำเร็จ มีเงินมากเพื่อซื้อบ้านหรูหรือแบรนด์เนมให้พวกเขา แต่คุณเคยคิดไหม ก่อนคุณจะได้เงินมากพอ พวกเขาอาจได้จากโลกสวยงามนี้ไปแล้ว\คนยิ่งแก่ยิ่งรู้สึกเหงา และคุณกลายเป็นเพียงแสงสว่างเดียวในโลกของพวกเขา โปรดอย่าปล่อยให้แสงนี้ดับลง\(ยังมีบางส่วนในใจฉันที่ยังไม่พัง... โปรดเรียกฉันว่า เถ้าพลังบวก)