เมื่อพูดถึงพ่อ ไม่รู้ว่าจะใช้คำศัพท์ใดมาบรรยายคนที่อยู่ในชีวิตของฉันตลอดมา แต่ก็มีบางช่วงเวลาที่ลอยขึ้นมาในความทรงจำ
\ นั่นคือร่างที่ร้องเพลงและเต้นไปพร้อมกับเพลง 'นกน้อยใส่ชุดดอกไม้ มาเยือนที่นี่ทุกฤดูใบไม้ผลิ…'
\ นั่นคือใบหน้าที่ยืนอยู่ในทุ่งข้าวสาลี พูดไม่หยุดเกี่ยวกับความเจริญเติบโตของต้นข้าวสาลี
\ นั่นคือสายตาที่ตั้งใจเย็บลายดอกเหมยบนเสื้อผ้าให้ฉัน
\ นั่นคือนิ้วมือที่เคลื่อนไหวไปมา ทอถุงมือทีละเข็ม
\ นั่นคือหลังที่พาฉันซึ่งป่วยหนักไปใส่ในกระบุง รีบปั่นจักรยานพาฉันไปโรงพยาบาล
\ นั่นคือ…
\ พ่อเป็นคนเงียบ แต่ความรักของเขาซึมซับเข้ามาในชีวิตของฉันอย่างช้าๆ
\ พ่อมักทำหน้าบึ้ง แต่เมื่อพูดถึงลูกหลาน เขาหัวเราะเหมือนเด็ก
\ พ่อขาดความอดทน แต่ก็สามารถนั่งฝึกลูกสาวหลานให้ร้องเพลงซ้ำๆ เพียงเพื่อต้องการโน้ตตัวเดียว
\ พ่อไม่มีคำพูดยิ่งใหญ่ แต่ก็เหน็ดเหนื่อยทำงานเพื่อทั้งครอบครัว เรามักจะพูดคุยกับแม่เรื่องต่างๆ แต่พ่อไม่เคยบ่นเรื่องที่เราละเลยเขา เขามักเฝ้ามองเราด้วยความเงียบ เพราะเขาคือพ่อ ครั้งหนึ่งฉันเคยโทษเขา แต่หลายปีต่อมา ฉันพบว่าความรักที่ลึกซึ้งระหว่างสายเลือดนั้นทำให้ฉันไม่อาจตัดขาด เพราะฉันรักเขาอย่างสุดหัวใจ!
\ พ่อจ๋า สุขสันต์วันพ่อ!
