(center)จูหมิงเจ๋อ\《曾经最美》
มองไม่ทะลุผ่านสายตาของคุณ\ซ่อนทั้งความเศร้าและความสุขไว้ได้เท่าไหร่\เหมือนน้ำแข็งและหิมะละเอียดอ่อนแต่โปร่งใสเช่นนี้\ราวกับสักครู่ก็จะแก่ตัวไป\ความเหงาของทั้งเมือง\ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียว\只能从远处想象慰藉เราระหว่างระยะทาง\ฉันก็ไม่ใช่ใครของคุณ\ไม่สามารถให้ความสบายใจแก่คุณได้\ดอกกุหลาบที่เหี่ยวเฉาในใจ\ราวกับความหวังกลายเป็นเถ้าถ่าน\ถ้าไม่เจ็บแสบใจ\ใครจะจำใคร\เป็นเพียงเมฆกับพระจันทร์\คิดว่าซึ่งกันและกันคือความสมบูรณ์\ไม่สามารถร้องไห้ได้เพราะมันแตกสลายไปแล้ว\ความงดงามที่สุดในอดีต\ถนนที่คุ้นเคยเพียงลำพัง\อย่าถามว่าคุณกำลังคิดถึงใคร\ไม่ไล่ตามความเสียใจที่หมดแรงแล้ว(粉碎)\โอกาสที่เคยรัก\ความจริงได้แตกสลายแล้ว ผู้คนเปลี่ยนไป\ยังมีอะไรที่มีค่าที่สุด (left)
