【อัปเดตอย่างต่อเนื่อง】【จำเป็น】ตึกตอบกลับสุดเจ๋ง

คุณในที่สุดก็ออกมาแล้ว\ ตั้งแต่แยกทางกับตงกว่านครั้งก่อน โทรศัพท์กับ QQ ของคุณติดต่อไม่ได้เลย ฉันก็รู้ว่าคุณไปซื้อบริการและถูกจับเข้าคุก\ ตอนนี้เห็นคุณโพสต์อยู่ที่นี่ ฉันก็สบายใจแล้ว\ พี่ชาย ออกมาแล้วก็ดีแล้ว\ จริงๆ ก็ไม่เข้าใจว่าคุณยังมีเวลาว่างมาโพสต์ที่นี่อยู่ได้ เรื่องทางบ้านข้างบ้านที่แม่หมูโดนข่มขืนก็มีผลแล้ว มีคนเห็นว่าคุณเป็นคนทำ คุณทำไมยังไม่ไปมอบตัว เรื่องแฟนคุณก็มีผลออกมาแล้ว บอกว่าแฟนคุณทนเหงาไม่ไหวไปข่มขืนลุงหวัง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดลุงหวังเลย วันนี้มีคนมาร้องเรียนคุณ บอกว่าสังเกตเห็นคุณเมื่อวานไปแย่งลูกของโรงเรียนอนุบาลกินลูกอม เรื่องนี้จริงหรือเปล่า\ แล้วคุณย่าจางให้ฉันบอกคุณด้วย ว่าครั้งที่แล้วคุณแอบมองเธออาบน้ำ เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วไป แต่คุณต้องชดใช้เงินสองหมื่นหยวน และบริษัทก็ไล่คุณออก บอกว่าคุณเล่นโทรศัพท์ในเวลางาน โดนหัวหน้าจับได้หลายครั้ง เรื่องนี้มีจริงไหม\ แม่คุณโทรมาให้ฉันบอกว่า เสื้อชั้นในของภรรยากำนันถูกขโมยไป คาดว่าเป็นคุณด้วย ให้คุณในเวลาใกล้ๆ นี้อย่ากลับไปหมู่บ้านแล้ว DNA ของลูกคุณออกมาแล้ว มันไม่ใช่ลูกคุณ เป็นลูกของลุงหลี่ข้างบ้าน สุดยอดลุงสี่ของคุณก็ยังตามหาคุณอยู่ บอกว่าตั้งแต่คุณอาบน้ำในบ่อปลาเขาครั้งที่แล้ว ปลาตายหมด นำไปตรวจที่โรงพยาบาล หมอบอกอาหารเป็นพิษ ชุดชั้นในของคุณพี่สะใภ้ก็หายไปไม่กี่วันก่อน พี่ชายคนโตเจอที่เตียงคุณ บอกว่าเห็นคุณและอยากเอาตายคุณ\ คุณยายหลิวก็ไปขอเงินที่บ้านคุณ บอกว่าปีที่แล้วคุณขโมยขวดน้ำแร่ที่บ้านเธอยังไม่ได้จ่ายเงินคืน คนในบ้านคุณก็บอกว่าไม่สนใจคุณแล้ว ก็มีแค่นี้ที่ใจดีบอกคุณ อย่าโพสต์แล้ว รีบหนีเถอะ


ทำไมผู้เล่นมือใหญ่หลายครั้งถึงแพ้ทันที ทำไมบัญชีเล็กก่อนหน้านี้ทั้งหมดเป็น 1V5? ทำไมโอกาสถูกโจมตีจากด้านหลังถึงน้อยลง เมื่อเดินนิ่งๆ เท้าเพื่อนร่วมทีมดังอยู่บ่อยครั้ง? ใครทำให้ติดจุดในบ้านแต่โดนลอบทำลาย? ทำไมเพื่อนร่วมทีมตายหมดภายใน 30 วินาทีแรก? ทำไมการรายงานจุดบน A อยู่ดีๆ ถึงปรากฏที่ B? จริงๆ ใช้โปรหรือเพื่อนวางกับดัก? เบื้องหลังการถูกยิงหลายครั้งซ่อนอะไรอยู่? เป็นการระเบิดของสติปัญญาหรืออวดเก่งของคนใช้โปร? เป็นความไร้อำนาจของมือใหญ่หรือการกลับมาอย่างน่าทึ่งของมือใหม่? โปรดติดตามหนังภัยพิบัติระดับมหากาพย์ 【นักเรียนประถมปิดเทอมแล้ว】

\พูดถึงเรื่องนี้ เป็นเรื่องหลายปีก่อนแล้ว\ จะลืมได้อย่างไร?\ การสอบเข้าโรงเรียนจบแล้ว ฉันว่างอยู่บ้าน รออย่างทรมาน ฉันกำลังรอจดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยไม่ว่าเป็นมหาวิทยาลัยไหนก็ไม่สำคัญ ขอแค่รับฉันเข้าเรียน มันก็จะเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในจีน \ฉันรู้สึกกังวลมาก ความกังวลยังไม่เท่ากับความเบื่อ ความเบื่อนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้ใจร้อนจริง ๆ ถึงขนาดอ่านนิยายไม่ลง ใจมีเรื่องรุมเร้า \ตอนนี้ฉันถึงรู้แล้วว่าความเบื่อเป็นความเจ็บปวดชนิดหนึ่งของชีวิต \จดหมายแจ้งการรับเข้าที่สำคัญอย่างชีวิตในที่สุดก็มาถึง \ฉันปล่อยให้ความตื่นเต้นของตัวเองได้นาน ๆ ก่อนค่อย ๆ เปิดจดหมายที่แวววาวเหมือนทองฉบับนั้น \ในจดหมายมีตัวอักษรไม่มาก ท่าทีเคร่งขรึม เป็นทางการ ทำตามหน้าที่ \ฉันนับตัวอักษรในจดหมายทีละตัว และนับอีกทีทีละตัว รอบ ๆ ตัวฉันไม่มีใคร มีเพียงเสียงนกบางครั้ง เสียงจั๊กจั่นที่ดังเป็นระยะ และต้นหญ้าสีขาวหนึ่งต้น กับไม้หนามสองต้น \ก้อนหินที่อยู่ในใจฉันเริ่มหล่นลง ฉันรู้สึกมั่นคง สบายใจ จนไม่รู้ชื่อเสียงตัวเองแล้ว ฉันกลายเป็นดวงอาทิตย์ตอนเช้าแปดเก้าโมงแล้ว ฉันจะส่องแสงสว่างเจิดจ้าที่ท้องฟ้าบนหมู่บ้านลิ่วเจียจวง \ฉันไม่ได้รีบกลับบ้าน ไม่เลย ฉันรู้ว่าพ่อแม่ของฉันก็กำลังเฝ้ารอข่าวดีนี้ด้วยความตื่นเต้นอยู่เช่นกัน ความคิดของฉันคือ ทั้งยังไงพวกเขาก็รอกันมานานแล้ว รอสักระยะอีกเล็กน้อยก็ไม่เป็นไร \ฉันเดินออกนอกหมู่บ้าน เพื่อไปเยี่ยมต้นหอมหลอเก่า ฉันยืนนานหลายชั่วโมงใต้ต้นหอมหลอเก่า น้ำตาไหลเงียบ ๆ เมื่อต้องเห็นต้นหอมหลอเก่า น้ำตาฉันก็หยุดไม่อยู่ \ฉันได้ยินเสียงตัวเองอ่านหนังสือใต้ต้นหอมหลอเก่า เสียงในอดีต เสียงเหล่านั้นไม่ได้ไปไหน มันสดใสและชัดเจนเหมือนหยดน้ำค้าง \ฉันไม่ได้มาเยี่ยมต้นหอมหลอเก่า ฉันมามองตัวเอง มองตัวตนในอดีตของฉัน \ข่าวดีส่งถึงบ้าน บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปทันที \พ่อวางชามข้าว มองลูกชายอย่างนิ่งเฉย นี่ไม่ใช่การมองธรรมดา แต่เป็นการมองด้วยความเข้มข้น ใช้สายตามองอย่างเข้มข้น \สายตาของพ่อทำให้หน้าของฉันแดงขึ้น หน้าเขาเองก็แดงเหมือนหมูแดงที่เงาวาว พ่อลืมการงีบตอนบ่าย กอดมือไว้ด้านหลัง ตัวตรง ๆ ออกจากบ้าน \แม่ก็วางชามข้าว เธอนั่งบนขอบเตา บ้างก็ยกชายเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา บ้างก็ยกชายเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา เธอพูดว่า “โรคตาเขของฉันกำเริบอีกแล้ว” \พ่อพ่นน้ำลายไปทั่วทุกมุมของหมู่บ้านลิ่วเจียจวง จากนั้นก็รับการพ่นน้ำลายจากทุกมุมด้วยความยินดี ความสำราญเกินขอบเขตของพ่อ ทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ"คุณโทษพ่อทั้งหมดไม่ได้หรอก"หลิวเจียจวงอาศัยอยู่บนโลกนี้มากว่าร้อยปีแล้วนักศึกษามหาวิทยาลัยเคยโตที่นั่นเมื่อไหร่กัน?โชคดีที่สองวันต่อมา พ่อตื่นขึ้นมาพ่อมักจะไปตลาดเพื่อขายแตงโมพ่อมองแตงโมด้วยสายตาเมตตาและเปี่ยมด้วยความรักนั่นคือค่าเดินทาง ค่าเล่าเรียน และค่าใช้จ่ายในการดํารงชีวิตของลูกชายคุณไม่อยากดูให้ดีบ้างไหม?ฉันเคยตามพ่อไปตลาดเพื่อขายแตงโมครั้งหนึ่งแค่ครั้งเดียว ฉันไม่อยากไปอีกเลยวันนั้นร้อนมาก ร้อนอย่างไม่อายเล็บมือฉันเหงื่อออกแต่มีคนน้อยมากที่มาตลาดซื้อแตงโม เหมือนกินแตงโมจะทําให้เป็นหวัดน่ารังเกียจจริงๆ ความหงุดหงิดบนใบหน้าฉันไหลออกมาอย่างมีความสุขเหมือนเหงื่อพ่อเห็นมัน ฉันขมวดคิ้ว ก้มลงหยิบแตงโมลูกเล็กที่สุดจากตะกร้า ทุบเปิดแล้วยื่นให้ฉันฉันพูดว่า "พ่อ กินด้วยนะ"พ่อพูดว่า "ฉันไม่อยากกินฉันท้องเสียเวลากินอันนี้กิน กินถ้าฉันบอกให้กิน ก็กินไปเลย ฮ่า""แตงโมดิบไปหน่อยไม่หวาน มีกลิ่นปัสสาวะแรงฉันกินอย่างไม่ใส่ใจและรีบปัดออกเปลือกที่ทิ้งไว้มีชั้นเนื้อสีชมพูอ่อนไม่สม่ําเสมอพ่อมองฉันอย่างคม เดินไปหยิบเปลือกแตงโมทีละชิ้น เขาใช้นิ้วปัดทรายออกจากเปลือกแตงโม แล้วกดเข้าปากทีละนิ้ว ขูดเนื้อไก่ที่เหลือออกเหมือนที่ขูด
สมัยนั้นแม่ดูเหมือนคนละคนแม่พูดน้อยมากแม่ชอบจ้องก้นไก่ไม่ใช่แค่ดู แม่ยังชอบแกะมันบ่อยๆแม่เลือกอย่างพิถีพิถันดูเหมือนว่าที่ที่ฉันจะไปไม่ใช่มหาวิทยาลัย แต่เป็นก้นไก่พ่อบอกว่า "อย่าไปสนใจแม่ แม่แกมีปัญหากับก้นไก่"
แม่โกรธไก่ก้นจริงๆวันนั้นแม่ไปแกะหางไก่ลู่ฮวาอีกครั้งตามที่แม่บอก เด็กผู้หญิงคนนี้มีไข่ติดอยู่ในก้น และมันผ่านมาสองวันแล้วยังไม่ฟักมันขึ้นสนิมหรือเปล่า?แม่โกรธมาก เธอเปลี่ยนนิ้วเป็นรถขุดและเริ่มทํางานกับก้นไก่ลู่หัวเธอขุดน้ําสีเหลืองและเศษไข่เล็กๆ จากก้นไก่ได้สําเร็จ
วันที่ฉันออกจากบ้าน ไก่ลู่หัวน่าสงสารตาย
รถบัสไปไกลแล้วฉันหันกลับไปแต่ไม่เห็นพ่อแม่ หรือหลิวเจียจวงสิ่งที่เห็นมีแค่เปลือกแตงโมไม่กี่ชิ้นและลู่หัวเจียเจียที่ตายแล้ว\วันนี้ใส่หูฟังอยากฟังเพลง แต่พบว่าด้านซ้ายไม่มีเสียง เมื่อเช็กแล้วพบว่าเป็นแค่ตกใจไปเอง ที่จริงหูซ้ายหูหนวกไปแล้ว คิดว่าเป็นหูฟังเสีย ทำให้ตกใจไปเลย\
\หนึ่งเจ้านายเมื่อห้าปีก่อน เพื่อมีชู้ เลยซื้อบ้านมูลค่า 400,000 หยวนให้ชู้อยู่ ทุกเดือนให้เงินค่าขนมชู้ 3,000 หยวน ปีนี้เลิกกับชู้แล้ว เจ้านายขายบ้านไป ได้ราคา 1,200,000 หยวน! คำนวณแล้วก็เหมือนเล่นกับชู้มา 6 ปี แต่สุดท้ายยังได้กำไร 600,000 เจ้านายพอใจมาก! ต่อมาภรรยารู้เรื่อง ภรรยาตบหน้าทันที: "ทำไมคุณถึงเลี้ยงแค่คนเดียว!"\
\ศักยภาพของคนสามารถถูกกระตุ้น เช่น คุณให้ฉันอิฐ 50 กิโล ฉันอาจยกไม่ไหว แต่ถ้าคุณให้เงิน 100 กิโลบาทแน่นอนว่าฉันยกแล้ววิ่งได้เลย\
\โรงเรียนมีชุมชนที่เปิดเผย พูดอะไรก็ได้ ดังนั้นวันหนึ่งในการพูด…นักเรียนหญิงคนหนึ่งบนเวที พูดอย่างภูมิใจว่า: "ฉันหน้าอกเล็กฉันภูมิใจ ฉันช่วยรัฐบาลประหยัดผ้า..." พูดจบ ทุกคนปรบมือ…มีเพียงคนมุมหนึ่ง ตอบเสียงเบา ๆ ว่า: "อู้วหลอกลวงเหรอ? ยุคนี้ ใคร ๆ ก็รู้ว่าหน้าอกใหญ่ เวลาสวมใส่น้อยกว่า" พูดจบ ทุกคนปรบมือ\
\ตอนปีสอง ม.ปลาย ทั้งเกรดไปทำกิจกรรมรวมประสบการณ์ที่แยกสาขาของโรงเรียน ทั้งหมดพักในโรงเรียน วันหนึ่งผู้บริหารพูดถึงเรื่องวินัย: "หากพบว่าผู้ชายเข้าสู่หอพักผู้หญิง โรงเรียนจะลงโทษอย่างเด็ดขาด" มีคนถามว่า: "แล้วผู้หญิงล่ะ?" ผู้บริหารตอบอย่างร่าเริง: "ผู้หญิงอะ ถ้าพบว่าผู้หญิงเข้าหอผู้ชาย ผลลัพธ์ต้องรับผิดชอบเอง"\
\วันนี้เปลี่ยนเบอร์ใหม่ ส่งข้อความแกล้งแฟน อยากรู้โชคชะตาระหว่างคุณกับเขา/เธอไหม? โปรดตอบด้วยชื่อจริงทั้งสองคน ค่าปรึกษา 2 หยวน หนึ่งนาทีต่อมาได้รับข้อความ ชื่อแฟนและเพื่อนชายของฉัน... นี่คือสัญญาณของแฟนเก่ารึเปล่า?\
\หมู่บ้านหนึ่ง มีหนุ่มไปทำงานต่างจังหวัด ครอบครัวมาส่ง พ่อแก่แนะนำอย่างลับ ๆ: "หนุ่มโง่ ออกไปข้างนอกอย่าทำอะไรประมาท โดยเฉพาะผู้หญิง ระวังติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์! มันจะนำหายนะมาสู่หมู่บ้าน เราชีวิตของคนในหมู่บ้านอยู่ในมือเธอ" ลูกชายสงสัยถาม: "อย่างไรล่ะ?" พ่อตอบ: "หนุ่มโง่ ลองคิดดูสิ! ถ้าเธอติดโรคนี้ ภรรยาเธอก็ติด ภรรยาเธอติด ฉันก็จะติด ฉันติด แม่เธอก็ติด แม่เธอติด ผู้ใหญ่หมู่บ้านติด ผู้ใหญ่หมู่บ้านติด คนในหมู่บ้านก็ทั้งหมดล่มสลาย!ลูกชาย: “……”


\ เรื่องนี้ถูกถามมาแล้วกี่ครั้งเกี่ยวกับแฟนสาวกี่คน แฟนใหม่ก็ถามผมว่า: “ถ้าฉันและแม่ของคุณตกน้ำ คุณจะช่วยใครก่อน?” ผมตอบว่า: “ฉันจะให้แม่ช่วยเธอ ตอนเด็กๆ แม่ฉันว่ายข้ามริมฝั่งแม่น้ำแยงซีสองรอบได้” แฟนสาวไม่ค่อยพอใจ บอกว่า: “ทำไมคุณไม่ลงไปช่วยฉันล่ะ?” ผมตอบว่า: “ถ้าผมลงไป คุณก็ไม่ได้รับการช่วย เพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น แม่ผมต้องช่วยผมก่อนแน่นอน


วันนี้ ไปแมคโดนัลด์เจอสาวสวย!!! ผม: สาวน้อย ขอเบอร์หน่อยได้ไหม? สาวน้อย: ไม่ให้!! ผม: สาวน้อย คุณรู้เรื่องเหตุการณ์แมคโดนัลด์ที่ซานตงไหม? สาวน้อยมองผม แล้วเงียบๆ หยิบมีดสองเล่มออกจากกระเป๋า: หนุ่มน้อย คุณรู้เรื่องราวสถานีรถไฟคุนหมิงไหม? ผมค่อยๆ ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นชุดนักเรียน: สาวน้อย เคยได้ยินเรื่องเด็กสอบเข้าโรงเรียนชั้นนำชิงมีดกันไหม? สาวน้อยยิ้มนิดๆ หนุ่มหล่อ เคยได้ยินเกี่ยวกับหน่วยงานรัฐบ้างไหม? หนุ่มน้อยยิ้มแล้วพูด: คุณรู้เรื่องราวของบอดีการ์ดจงหนานไห่ไหม?


ฉัน拿到一张卷子然后写上了名字
วันนี้เป็นวันสำคัญ
ถ้าข้อสอบแบบเลือกตอบไม่รู้จะเลือก B
ฟังไม่ออกก็เดา D
ถึงแม้จะไม่รู้ก็อย่าเว้นว่าง


เผาตัวเองเพียงเพื่อให้สว่างแก่เธอ
เพียงเธอมีความสุข
เธอทำให้ทุกครั้งที่ฉันทบทวนมีความหมาย
แม้เวลาจะสั้น
รักเธอตลอดไป
ไม่ทิ้งไม่จาก
เธอคือคะแนนปลายภาคเล็ก ๆ ของฉัน
ทบทวนเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ทุกคืนดิ้นรนถึงตีสองตีสาม
เหลือแค่ฉันที่โทรม ฉันฉันฉันฉันฉัน
เธอคือคะแนนปลายภาคเล็ก ๆ ของฉัน
เหมือนเมฆที่สวยที่สุดบนฟากฟ้า
การสอบมาถึงอีกครั้ง
โจทย์เต็มโต๊ะ
จำสูตรก็ไม่ตกวิชา
ไม่เคยคิดว่า
เธอเอาแค่ผ่าน ๆ ทุกสิ่งของเธอ
มันเปลี่ยนได้
มีเธอทุกวันไม่ว่าง
มีเธอวันนิ่งทำข้อสอบ
มีเธอยามค่ำไฟไม่ดับ
แค่อยากเห็นใบหน้าของเธอ
ช่วงวันหยุดแค่คิดว่าเธอยังไกล
เปิดเทอมเจอเธออยู่คนละฟากเต็มไปด้วยความสุข
กลางภาคผ่านมาเงียบ ๆ
เพียงพริบตาเดียว
ตอนนี้เจอเธอรู้สึก
อบอุ่นยิ่งขึ้น
เธอคือคะแนนปลายภาคเล็ก ๆ ของฉัน
ทบทวนเท่าไหร่ก็ไม่พอ
ทุกคืนดิ้นรนถึงตีสองตีสาม
เหลือแค่ฉันที่โทรม ฉันฉันฉันฉันฉัน
เธอคือคะแนนปลายภาคเล็ก ๆ ของฉัน
เหมือนเมฆที่สวยที่สุดบนฟากฟ้า
การสอบมาถึงอีกครั้ง
โจทย์เต็มโต๊ะ
จำสูตรก็ไม่ตกวิชา
เธอคือคะแนนปลายภาคเล็ก ๆ ของฉัน
แต้มเท่าไหร่ก็ไม่พอ
เครื่องหมายถูกสีแดง


พวกเราไม่ใช่คนสมบูรณ์แบบ แต่ต้องยอมรับตัวเองที่ไม่สมบูรณ์
เมื่อเหงา ให้กำลังใจตัวเอง
เมื่อโดดเดี่ยว ให้ความอบอุ่นตัวเอง
เรียนรู้ที่จะพึ่งตนเอง ลาก่อนความอ่อนแอ
ชีวิตไม่ใช่แค่ความอบอุ่น เส้นทางชีวิตจะไม่เรียบเสมอไป
แต่ตราบที่คุณมีความมั่นใจในตัวเอง รู้คุณค่า เข้าใจการรักษาตัวเอง
สิ่งไม่สมบูรณ์ทั้งหมดของโลก คุณสามารถเผชิญหน้าอย่างสงบ
นอนรึยัง? อย่านอน! มาเล่นกันเถอะ! เมื่อกี้ฉันเจอหัวคนหนึ่ง สดใหม่มาก! ยังมีเลือดหยดอยู่! ฉันดึงผมออก เรียบเนียนมาก! สมองสีชมพูร้อนมาก! ลูกตายังกระเด็นเลือดไม่หยุด! ฉันควักออกหนึ่งอันใส่ปาก กินได้เหมือนองุ่นเคี้ยวอร่อย! อยากกินไหม? รอหน่อย ฉันจะขว้างให้เธอ! ดูสิ ตกอยู่ข้างหมอนด้านขวาของเธอ!