1. ในโลกของความรัก ใครที่รักก่อนถือว่าแพ้หรือเปล่า?
2. เมืองทุกเมืองยามค่ำคืนเต็มไปด้วยแสงไฟและความเหงา เชื่ออีกครั้งว่าคนเร่ร่อนย่อมมีที่พึ่ง
3. ความรักในโลกส่วนใหญ่มีสองแบบ: แบบแรกคือคอยช่วยเหลือกันจนแก่แต่กลับเบื่อกัน; แบบที่สองคือลืมกันไปในสายลมแต่ยังคิดถึงจนร้องไห้
4. แค่เมาก็พอ จะไม่มีความเจ็บปวดมาก แค่เมาก็พอ จะไม่มีความทุกข์มาก “กลัวที่จะล้มเหลว ใครจะช่วยฉัน; กลัวเหงาอีกครั้ง ร้องเพลงคนเดียว ใครจะมาสนับสนุน”
5. บางครั้งได้มาแล้วก็ไม่สุข เพราะเธอไม่ใช่เธอคนเดิมอีกแล้ว ส่วนฉันก็ไม่ใช่ฉันคนเดิม
6. ดีใจมากที่คนอย่างฉันยังมีใครสักคนยอมรับฉันเป็นเพื่อน การลืมความรักต้องใช้อย่างสองสิ่ง คือ เวลาและระยะทาง
7. ทุกสิ่งดูเหมือนจะจากไป เหลือฉันคนเดียวในโลกที่ไม่คุ้นเคย เดินไปเรื่อย ๆ ก็ไม่รู้พรุ่งนี้ฉันจะเป็นอย่างไร
8. ความรักของครอบครัวอาจจากไป มิตรภาพอาจเปลี่ยน ความรักอาจดูปลอม เดินคนเดียวต้องเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง ความหวังจะมีอยู่ ถ้าเพียงคุณเข้มแข็งพอ
9. การชอบใครไม่จำเป็นต้องได้ แค่เห็นเธอมีความสุขก็พอ
10. ผู้ชายที่รักวรรณกรรมเป็นคนโรแมนติก ผู้หญิงที่รักวรรณกรรมเป็นคนรักเดียวใจเดียว
11. ฉันเป็นคนที่มีบ้านเกิดแต่ไม่มีบ้าน ความเหงา การเร่ร่อน คือสถานที่ที่แท้จริงของฉัน
12. ตลอดชีวิต ไม่ขออะไร แค่อยากให้คนที่ฉันรักและคนที่รักฉันได้อยู่ดี
13. รอคุณที่นี่ รอการพบกันครั้งหนึ่งกับคุณ; รอคุณที่นี่ รอคุณที่ไม่หันหลังกลับ; รอคุณในตอนนี้ รอฝันที่ไกลลิบ
14. การตกหลุมรักใครสักคนคือความเหงา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรู้ดีว่าไม่สามารถอยู่ด้วยกันจนแก่
15. เดินตามเส้นทางนี้ต่อไป มีเพียงสองวิธีที่จะขึ้นสวรรค์ คือ ขายวิญญาณ หรือ ขายร่างกาย
16. บางทีเด็กดีทุกคนย่อมมีคนรัก เหลือเพียงฉันที่ไม่มี
17. นี่คือโลกของฉัน เต็มไปด้วยหนามกับกับดัก หัวเราะไม่รู้สาเหตุ ร้องไห้ไม่รู้สาเหตุ ชะตากรรมมีหรือกำหนดแน่นอน ทุกสิ่งที่ทำไปจะสูญเปล่าหรือไม่ คิดเช่นนี้แล้วก็ให้ความเศร้าใจ บ่อยครั้งฉันยังอยากที่จะไม่เคยเกิดมาเลย
18. การพบที่สวยงาม การบอกลาก็สุดท้าย ใครจะรู้ว่าบอกลาคือการแยกนิรันดร์ แท้จริงแล้วเรื่องราวยังไม่เริ่มก็จบลงแล้ว ความเสียดาย ความเหงาที่เหลือ ความคิดถึงที่เหลือ มีเพียงน้ำตาเย็นเฉียบเท่านั้น
19. ความทรงจำลอยไปตามลม น้ำตาไหลอย่างอิสระหัวใจยังคงปวดอย่างแผ่วเบา ความฝันยังคงซ้ำซากด้วยความอ่อนโยน โลกของจิตใจก็ถูกความเศร้าฉีกเป็นชิ้นๆ กระจัดกระจายเต็มไปหมด มีเพียงดนตรีเท่านั้นที่ยังพอช่วยปลอบโยนซากร่างที่เหลืออยู่ \20. โลกนี้มักไม่เคยเรียบง่าย คนยากจนที่ใจดีเป็นไปไม่ได้ที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยความสุข ทุกๆ ความรักก็สามารถคงอยู่ได้ภายใต้เงินทองเท่านั้น ที่แท้มนุษย์คือสัตว์ที่กลัวความเหงามากที่สุด ลองคิดดู มนุษย์ในโลกนี้ น่าสงสาร น่าเศร้า น่าสมเพช
