ไม่มี เรื่อง
คุณเคยสัมผัสความเหงาบ้างไหม? ความเจ็บปวดแบบพร่าเลือนที่ทำให้คุณรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ตลอดเวลา ความเศร้าที่เกิดขึ้นเมื่อเพลงจบและผู้คนจากไป การเผชิญหน้ากับหน้าต่างที่ว่างเปล่า หัวใจหลงทาง ความเหงาล้อมรอบคุณ แกะสมุดโทรศัพท์หนา ๆ แต่หาเบอร์ที่ต้องการไม่เจอ ชงชาร้อนหนึ่งกา แต่หาเพื่อนไม่เจอที่จะดื่มด้วย เล่นไปตามชายทะเลและอยากจะกอดคลื่นแต่ทำไม่ได้ ก้องเสียงในหุบเขาว่างเปล่าก็เป็นความเหงาที่ก่อให้เกิดปัญหา ยิ่งทำให้รู้สึกเหงามากขึ้น คุณเคยสัมผัสไหม? ไม่ใช่แค่ไม่รู้รสของความทุกข์ หรือไม่ใช่เพราะของเล่นที่รักทำให้ต้องตื้นตันอีกต่อไป ร่องรอยของการเติบโตตามก้าวเวลาคล้ายกับทะเลที่พาเปลือกหอยสีรุ้งไป เหลือเพียงหยาดทรายทอง มีอยู่ตรงหน้าค่อย ๆ หล่นจากฝ่ามือ ไม่สามารถยึดไว้ ไม่สามารถจับต้องได้ ฝุ่นละอองจางหาย แต่สองมือยังว่างเปล่า กาแฟขมหนึ่งแก้ว โคมสีส้มแดงเล็กหนึ่งดวง เสื้อขาวเหมือนหิมะ แสงจันทร์บางเหมือนน้ำ ก็ยังจับเวลาที่งดงามและช่วงวัยที่สดใสไม่ได้ ทุกช่วงเวลาของวัยหนุ่มสาวผ่านไปโดยเร็ว ช่วงเวลาที่โจ่งแจ้งและรุ่งโรจน์ แสงสีสว่างไสว แต่ไม่มีใครสำรวจความเศร้าหลังความรุ่งโรจน์ ใครบอกว่านักปราชญ์ในสมัยก่อนทั้งหมดล้วนเหงาเสมอ? ถนนข้างหน้าอีกยาวไกล ใครบ้างที่จะช่วยจุดโคมไฟใจ? เดินแบบเงียบ ๆ จะหนีการลิ้มรสความเหงาได้อย่างไร?
