\“คุณคิดให้ดี คุณสามารถให้ฉันได้อะไร? ความพึงพอใจทางเศรษฐกิจ หรือปลายทางสุดท้ายของชีวิต? คุณทำไม่ได้! ดังนั้น...”\บางที ฉันอาจจะยังเด็กจริง ๆ บางทีฉันอาจยังไม่โต บางทีฉันจริงจังและหลงใหลมากเกินไป บางที สิ่งที่คุณพูดคือสิ่งที่ฉันทำไม่ได้จริง ๆ... แต่ฉันยังคงยืนอยู่หลังเงาของเราแล้วครุ่นคิด ครุ่นคิดว่าวันเวลาจะไม่สามารถเป็นพยานรักที่ไม่เปลี่ยนแปลงได้ คำสาบานและสัญญาที่เคยมี ล้วนเป็นความสุขชั่วคราว หลอกลวงใจ แล้วกี่เรื่องที่เป็นความจริง? ยิ่งกว่านั้น เรายังไม่มีคำสาบานหรือสัญญาอะไรเลย!\ความหยิ่งทะนงที่เคยคิดว่า "เลือกกิ่งไม้ที่หนาวเหน็บก็ไม่ยอมพัก" สิ่งที่ได้รับกลับเป็นความโหดร้ายในชีวิต หลายปีต่อมา สิ่งของยังคงอยู่ แต่คนเปลี่ยน เราจะเก็บอะไรไว้ได้บ้าง? เรายังมีสิ่งไหนให้โอบกอดได้?\สิ่งที่เราต้องการนั้นไม่ใช่คำหวาน แต่มันคือความอดทนที่จะเดินไปด้วยกัน และต้องเป็นความรักลึกกว่าทะเลเท่านั้น นั่นแหละ คือ "เดือนเมษายน" ที่ไม่เสื่อมสลายในกาลเวลา แต่คุณมีความอดทนแบบนั้นไหม?\น่าเสียดาย น่าเสียดาย หลังจากครุ่นคิดก็ไม่รู้ว่าน่าเสียดายเรื่องอะไร!\กี่ครั้งที่รอคอย วันเวลาเหี่ยวย่น กลายเป็นความเสียใจในชีวิต บางที สิ่งทั้งหมดอาจถูกลิขิตไว้แล้วในโชคชะตา “ยากที่คงอยู่ตลอดไป” อาจเป็นจุดจบของเราก็ได้?\บนกิ่งไม้แห่งความทรงจำ ปลูกฝันที่สวยงามมากมาย แต่ได้รับเพียงความชั่วคราว ลวงตา วันเวลาซ่อนเรื่องราวที่เริ่มจากน้ำค้างหวาน สิ้นสุดด้วยความเจ็บปวดหัวใจ?\คืนหนึ่ง น้ำตาไหลพร่างพรู ยังคงงดงามเหมือนแต่ก่อน นั่งพักริมลำธารแห่งกาลเวลา เก็บกวาดกวีนิพนธ์ที่ยากจะลืมดาวประกายระยับด้วยความอบอุ่นที่ไร้คำพูด ไม่ว่าเวลาผ่านไป ใครเป็นของใคร ก็กลายเป็นควันหนาท่ามกลางความเย็น ความทรงจำเหล่านั้นให้พักผ่อนหย่อนใจ ให้ความริษยาคลายลง เหล่าช่วงเวลาที่ผ่านไปเต็มไปด้วยกลิ่นหอม...\เพียงชำเลืองตาเดียว กาแฟปลายฤดูใบไม้ผลิแตกสลาย เพียงชำเลืองตา ฝนเย็นในฤดูร้อนเดือด เฝ้ามองน้ำตาของโลกในฤดูใบไม้ร่วง ทุกสายตาในฤดูหนาวไม่เคยเห็นหิมะ เพียงรู้สึกว่า คืนอันพร่างพรูนั้น คุณมักเดินมาจากความทรงจำ\ไม่ว่าอะไรจะเป็นจุดจบ มันจะสำคัญอะไร? ถ้ารักกุหลาบ ก็กล้าบอกความจริงใจ ถ้ากุหลาบไร้ผล ก็ไปโอบกอดทิวลิป นั่นเป็นอิสระของคุณ ความรักหอม ๆ ลอยมาอย่างพอดี ทุกสิ่งเป็นไปตามคาดหมาย\ความปรารถนาเล็ก ๆ เพียงพอที่จะทำให้หัวใจอ่อนแอทรุดโทรม และเพียงคำพูดสองสามคำก็ทำให้คุณเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าคนอื่น.คุณจะยื่นมือออกไปและยึดมั่นในความทุ่มเท ยึดมั่นในวัยเยาว์และความไร้เดียงสา และไม่ปล่อยให้ความไร้พลังกระจายไปทั่วได้ไหม?จริง ๆ แล้วมันง่ายมาก: ดวงตาอ่อนโยนคู่หนึ่งบนท้องฟ้ายามค่ําคืน โอบกอดความภาคภูมิใจที่เบ่งบานในปีเหล่านั้นอย่างอ่อนโยน นุ่มนวลเสื้อกันฝนในหมอก และสะกดใจลานบ้านอย่างลึกซึ้งพอแล้ว พอแล้ว อย่าโลภเกินไป!
ตื่นจากความฝันเที่ยงคืน ที่ซึ่งคนๆ นั้นมืดมัวและแสงไฟสลัว ตราบใดที่คุณเคยรักกันครั้งหนึ่ง ชีวิตนั้นปราศจากความเสียใจคุณอยู่ที่นี่ และฉันจะไม่ทําให้คุณผิดหวัง
เส้นทางกลีบดอกไม้ที่เราเดินด้วยกัน กลีบดอกไม้เหล่านั้นร่วงลงบนปลายผมของคุณ อบอุ่นใบหน้าของคุณความภาคภูมิใจเหล่านั้นที่เคยเบ่งบาน กลิ่นหอมอ่อนโยนลอยมา หอมหอมในหัวใจของคุณ หัวใจของฉันก็เพียงพอแล้วมีความลังเลที่จะจากกัน แต่เมื่อสิ้นสุดแสงดาว ความอ่อนโยนเต็มที่ของฉันยังคงอยู่
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดเบา ๆ ราวกับสัมผัสอ่อนโยนจากระยะไกล ในช่วงเวลาที่พร่ามัว สวนมะพร้าวไล่ตามพระอาทิตย์ตก รอยย่นเหล่านั้นคลี่คลาย และรอยยิ้มก็สดใสเหมือนเดิมบางความรู้สึกกลายเป็นฮวงจุ้ยในความทรงจํา ไม่อาจแทรกซึมควันทําอาหารได้ สุดท้ายก็เหมือนดูดอกไม้ผ่านหมอก ถอนหายใจทุกเสียง
ความรักไม่ใช่ตํานาน ความอบอุ่นที่ซ้อนทับกันสัมผัสความทุ่มเท
เมื่อไหร่ที่เวลาฉีกคําสาบานที่ภูเขาและทะเลเคยให้ไว้?ทุกสิ่งค่อย ๆ สูญเสียไปตามกาลเวลาไม่ต้องพูดถึงความพันกัน ความอ่อนโยนที่เบ่งบานผ่านกาลเวลา ถูกบดขยี้อย่างอ่อนโยนตามกาลเวลา แต่ทุกวันในใจ มีสายน้ําไหลอย่างอ่อนโยน
ต่อมา ไม่ว่าจะรกร้างเพียงใด ชื่อที่จารึกไว้ในใจฉันยังคงอบอุ่นเหมือนตอนเริ่มต้น ค่อย ๆ แก่ไปตามกาลเวลา
ด้วยความคิดเดียว ต้นไม้ก็เบ่งบานอย่างสดใส ส่องประกายใบหน้าและกวีของโลกทั้งใบการหมุนภูเขา น้ํา และสตาโกรา การพบกันคือความงามที่สุด; ดอกไม้บานเพียงฤดูกาลเดียว อบอุ่นจนน้ําตาไหล
เมื่อมองย้อนกลับไป ความสุขจะกลับมาเสมอ
เมื่อตัดสินใจปลูกต้นไม้ในหัวใจ ทําไมต้องกลัวความเศร้าของความรักและความเศร้า?เสน่ห์ที่มองไม่เห็น ความทรงจําที่จับต้องไหลเวียนในฮวงจุ้ย อมตะเสมอบางทีอาจเป็นเจตจํานงของโชคชะตาที่ไม่อาจท้าทายได้;บางความรู้สึกเบ่งบานซ้ําแล้วซ้ําเล่า หัวใจที่ถูกวาดถูกจองจําบางทีไม่ว่าจะจบอย่างไร ความทุ่มเทที่สัมผัสใจ การห่อหุ้มด้วยความเสียใจอย่างเบาๆ เก็บรวบรวมทุกความงาม รักษาความรักไว้อย่างมั่นคง ความรักก็เหมือนชีวิต เสียงของกาลเวลาที่ถูกเก็บรักษาไว้ต้องการความอบอุ่นเสมอ แม้จะเป็นเพียงการรําลึกที่หลงตัวเองเล็กน้อย
คุณรู้เรื่องคืนแห่งความโหยหามากแค่ไหน?ความรักมักถูกทรยศด้วยความรักเสมอ; การรวมตัวและการจากกัน ใครจะไม่เสียใจในเรื่องโลก?บางที เมื่อเวลาผ่านไป ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป และเราก็แค่ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ
คนที่ถูกสัญญาเหล่านั้นก็จะสูญหายไปในสายฝนหมอกของโลกมนุษย์เช่นกันคนแก่เหล่านั้นจะจบลงในที่สุดต่างคนต่างมอง ไม่อาจเห็นการเปลี่ยนแปลงในโลกมนุษย์ สุดท้ายต่างคนต่างลืมกัน ตลอดไป บางที ก็เป็นเพียงความปรารถนาของชีวิต การไล่ตามท้องน้ำและภูเขานับพัน สุดท้ายก็เป็นเพียงความพ่ายแพ้ในชีวิตนี้
ยืนอยู่ในแสงอาทิตย์อัสดง เปียกชื้นจากดอกไม้ไฟ ความมีเสน่ห์ของบทกวีในโลกมนุษย์ช่วงเดือนเมษายน
เงียบ ๆ ตากตำนานของปีเวลา เสียงหนึ่งตามด้วยอีกเสียงหนึ่ง ทุกตอนล้วนเป็นความคิดถึงวัยชรา ข้ามผ่านปีเวลาอันมืดมิด ทิ้งความลังเล โลกในใจช่างใสสะอาดและสูงส่ง
บางที หัวใจดวงหนึ่ง ยังคงสามารถบินท่องไปอย่างอิสระ และยังสามารถติดตาม ดอกไม้ยังคงเบ่งบานตลอดไป ไม่เคยโรยรา
เพียงคิดเพียงหนึ่งเรื่อง ความสุขหนึ่งครั้ง ก้อนเมฆไหล คุณเข้าใจความในใจของฉันไหม? ความรักล้นอกที่ไม่มีที่วาง เพิ่มความเศร้าหมองเพียงเล็กน้อย การพบกันหนึ่งครั้ง ก็เพียงพอที่จะทำให้ปีเวลาทั้งหมดแก่เฒ่า
ใบหน้าและดอกท้อหายไปไหน? มาจากที่มา ไปสู่ที่ไป บางทีควรขอบคุณ ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ชีวิตที่มีความรัก ยังคงอ่อนโยน
ต้นท้อหนึ่งต้น สีแดงนุ่มชื่นฤดูใบไม้ผลิเต็มสวน
พื้นดินปกคลุมด้วยดอกไม้โปรยปรายเบา ๆ นำรอยยิ้มอันงดงาม
หากใจเป็นดอกท้อแดงเพียงหนึ่งกลีบ หล่นลงกลายเป็นดินบดเป็นฝุ่น ความบริสุทธิ์เหมือนเดิม จะต้องโกรธเรื่องแพ้ชนะไว้ทำไม? จะต้องคำนึงถึงการมาและการไปไว้ทำไม? ความรักมากมาย ล้วนเป็นความบริสุทธิ์ของคนเพียงคนเดียว ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ความเย้ายวน พัวพันอยู่รอบชีวิต ข้ามระยะทางที่ไกลที่สุดในโลก ยังเคยสัมผัสความนิรันดร์ได้จริง
ความอบอุ่น ยังคงอยู่เสมอ ไม่เคยจากไป ท่าทางที่ไม่เสียใจ คอยเฝ้าฟังบ้านเกิดของจิตใจ เสียงไม้ตีกลองท้องว่าง เสมอ ใกล้มาก ใกล้ไกลเพียงไหน
คำพูดกระซิบในคืนกี่ครั้ง ถูกฝังอย่างโหดร้ายโดยกาลเวลา ความอ่อนโยนที่ไม่ได้พูดยังคงล่องลอยในชีวิต เราจะยังสั่นไหวไหม นำความปรารถนาด้วยความระมัดระวัง มอบให้ผู้คน?
เคยมี เรามอบความประหลาดใจแก่กันอย่างต่อเนื่อง แต่ก็เป็นการทำซ้ำ และเป็นรสชาติของความสุขเต็ม ๆ ทุกวัน ทำซ้ำความสุขง่าย ๆ ฤดูใบไม้ผลิไปแล้วก็กลับมา ดอกไม้ร่วงก็กลีบดอกใหม่ คุณอยู่ที่ไหน? สิ่งที่เคยคิดว่าเป็นนิรันดร์ จริง ๆ แล้วอ่อนแออย่างนั้นหรือ? ย่อมมีเวลาที่ฉันซ่อนตัวอยู่ในมุมหนึ่ง เพื่อหลีกเลี่ยงการทักทาย ในชีวิตต้องมีคนคนหนึ่ง ซ่อนตัวท่ามกลางแสงไฟ ราดความอ่อนโยนเหมือนสายน้ำทั่วพื้นดิน
หากสามารถอยู่ในความทรงจำจริง ๆ ก็เป็นความอบอุ่นและงดงาม บางที วันหนึ่ง เราทุกคนจะกลายเป็นเงาของโลก โดยไม่ได้ตั้งใจ ได้ครอบครองทั้งฤดูใบไม้ผลิ ป่าคนฟ้าทั้งป่า บางที พวกมันเดิมไม่ได้เป็นของฉัน วันนี้ ฉันจะคืนให้โลก ค้นหาความรักที่บริสุทธิ์เหล่านั้น\ถ้าความรักแก่ตัวไปแล้ว ไม่คิดหวังมาก ใช้ใจจดจ่อกับความยั่งยืน ให้เวลาค่อย ๆ สะสมความอ่อนโยนของปีเดือน\บนกรอบหน้าต่าง ร่างของคุณปรากฏลาง ๆ และยังมีต้นไม้ที่แกว่งไกวด้วยความอบอุ่น ราวกับมีลมของฤดูใบไม้ผลิ\ควรจะเดินไปเดินมาหยุดไปหยุดมาแทนที่จะค้นหาอย่างเดียว ทำลายเวลาที่งดงามไปเท่าไหร่แล้ว?\ควรหยุดไปหยุดมาแทนที่จะหลงใหลอย่างเดียว ความรักเดียว ทำให้คุณรู้สึกอึดอัดไปเท่าไหร่?\จงไปทำสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุขอย่างสนุกสนาน จงไปค้นหาความสุขของตัวเองอย่างร่าเริง เพราะความรักที่แตกต่างจากคนทั่วไป ก็ไม่สามารถเหมือนชีวิตของคนทั่วไป\นี่แหละคือความรัก พูดก็อธิบายไม่หมด นี่แหละคือความรัก มั่วงงก็ยังมั่วงง……
