เทศกาลฉีซี

\织เมฆถักทอความประณีต 柳อ่อนอาจมัดพันธนาการที่เลอะเทอะไม่ได้ ดาวบินส่งความเกลียดชัง ฝนเย็นยามค่ำไม่อาจตัดความคิดถึงที่พันกัน——คำจารึก\แม่น้ำดวงดาวเจิดจ้า รอยเท้าเทาเป็นสะพาน อีกปีหนึ่งถึงวันเทศกาลชิชิ คิดถึงตามใจใจเรียกร้อง ยืนพิงหน้าต่าง ฝนโปรยปรายไม่หยุด หนึ่งพันปีก่อน คนรักคู่หนึ่ง เล่นเรื่องราวความรักสุดโรแมนติก ในสวรรค์และมนุษย์ต่างกล่าวขาน คืนนี้ นกกาเหว่ามากมาย สร้างสะพานแห่งรักขึ้นมา ไม่รู้ยามดึกสงบ จะได้ยินคำรักจากฟ้าใต้ต้นองุ่นหรือไม่\เดินเล่นตามถนน พบคู่รักแทบทุกที่ กลิ่นโรแมนติกและหวานอบอวลในอากาศ อิจฉาความสุขที่มีตอนนี้ ใจภายในส่งพรให้พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันจนแก่ สมัยหนึ่ง ในหมื่นล้านคนฉันเจอเจ้า การพบกันสั้นๆ ทำให้หัวใจสั่นไหว ต่อมา ห่างกันสุดขอบฟ้า เห็นกันไม่เป็น แต่ได้ยินเสียงเรียกจากใจ รู้สึกถึงความรักที่ไหลไม่หยุด\ความคิดถึงเหมือนน้ำที่ทะลัก ออกมาจากหัวใจไม่สิ้นสุด คนหนึ่ง แก้วไวน์หนึ่ง ความ醉หนึ่ง พระจันทร์สูง แสงจันทร์ส่งความคิดถึงไปถึง วางบนหัวเตียงบางส่วน บางคำพูดยังไม่ได้เอ่ย ใช้ปากกาบางๆ จรดลงบนกระดาษทิ้งรอยหมึกจางๆ\จำได้ไหม ใต้ต้นซากุระ สัญญาที่ให้ ไม่ทอดทิ้งกันในชีวิต ผ่านไปเวลานาน ปีเปลี่ยน ภูเขาและแม่น้ำพลิกกลับ ทุกอย่างเปลี่ยนไป สิ่งที่ไม่เปลี่ยนคือคำมั่นสัญญาของเรา\ดอกไม้บานอีกฤดูกาล ดอกไม้ร่วงอีกฤดูกาล ดอกไม้สดใสสูญเสียรูปลักษณ์เดิม ร่วงสู่ดิน วันที่แล้ว ลมเย็นพัดผ่าน ปลายฤดูกาล พาเข้าสู่ฤดูเศร้า ใบไม้เริ่มแห้งเหลือง ลอยตามลม ใบไม้ร่วงเต็มพื้น คือความคิดถึงของฤดูใบไม้ร้อนต่อฤดูใบไม้ผลิ ดอกไม้ร่วงตามรอยก้าวฤดูใบไม้ร่วง\แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ สะท้อนบนแป้นพิมพ์ นิ้วสัมผัสโน้ตเพลง ข่าวหนึ่งไม่รู้ตัว พระจันทร์ขึ้นสูง แต่ฉันนั่งอยู่ข้างคอมพิวเตอร์ อดทนรอเธอที่จะมาพบ ณ เวลานี้ การรอคอยเป็นความสุขและหวานชื่น\ค่ำคืน ยังคงเปล่าเปลี่ยว คนเดียว นอนขดตัวบนเตียงเหงา ข้างนอก พระจันท์ยังสว่าง ต่างคือคืนนี้เป็นเทศกาลชิชิ วันโรแมนติก รอหนึ่งปี รอทั้งชีวิต จึงมีค่ำคืนสนุกสั้น ๆ ฉันเกลียดความเด็ดขาดของแม่วัง ไม่เข้าใจรักของคนอื่น ฉันอิจฉาความรักมั่นคงของคนเลี้ยงวัวและหญิงทอผ้า“ถ้าหากความรักยืนยาวชั่วนิรันดร์ จะสำคัญอะไรกับเช้าสายค่ำทุกวัน” ทุกคำเปล่งราวกับไข่มุก แสดงให้เห็นแก่นแท้ของความรัก แต่ฉันอยากจะบอกว่า ถ้าความรักมั่นคงถึงตาย จะไม่คิดถึงในทุกเช้าเย็นได้อย่างไร ความคิดถึงกลายเป็นสายลม ความโหยหุ้มราวกับสายฝน ลมฝนปะทะกัน เต็มไปด้วยความเศร้าโศก เวลาได้ล็อกความงดงามของวัยรุ่น พัดพาเดือดร้อนของดวงจันทร์เย็น น้ำสามพันโยชน์ ตักเพียงหนึ่งกระบวย ทำให้โฉมงามเมา ทำให้ชีวิตพลุ่งพล่าน ฤดูกาลของความรัก ช้ำแล้วเพิ่มความรักและความคิดถึง คืนนี้ ถูกกำหนดชะตาของคนหนึ่งคน เดินเงียบรอคอย รอจนดอกไม้ฟากโน้นบาน.