เรื่องสั้นขนาดเล็ก 'ชื่อของคุณ บาดแผลของฉัน'

เอ่อ ให้ฉันเริ่มก่อนแล้วกัน\ในหมู่บ้านเล็กที่ลึกและห่างไกล มีครัวเรือนมากกว่า 10 หลังคาเรือน มีเงาคนสองคนคอยเดินผ่านหน้าประตูบ้านเหล่านี้อยู่ตลอดเวลา\“พี่เฟิง เรากำลังจะแต่งงานใช่ไหม?” หลินพูดเบาๆ\“ใช่! เรากำลังจะแต่งงาน ดูสิ ฉันเตรียมแหวนไว้แล้ว” เฟิงหยิบหินกลมออกมาจากกระเป๋า แต่หินนั้นถูกเอาสิ่งบางอย่างออกไปตรงกลาง\หลินมองชายตรงหน้าอย่างมีความสุข เธอยื่นมือไปรับแหวนหินจากมือของเฟิง เธอรู้สึกว่านี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต 17 ปีของเธอ\เธอสวมแหวนหินนั้นด้วยเชือกแดงผูกไว้ที่หน้าอกของตัวเอง\พวกเธอแอบไปในป่าจัดพิธีบูชาโลกและสวรรค์ ทำการแต่งงานที่แปลกประหลาด\แต่ความสุขนี้ไม่ได้อยู่นานนัก\หนึ่งเดือนต่อมา เฟิงพาเด็กผู้หญิงที่หลินไม่เคยเห็นมาก่อนมาหาหลิน\“หลิน ขอแนะนำ นี่คือคู่หมั้นของฉัน เฟียน” ก่อนที่หลินจะพูด เฟิงก็เริ่มแนะนำเด็กผู้หญิงข้างตัวเขา\“อะไรนะ เธอเป็นคู่หมั้นของคุณ?” หลินช็อกมองเฟิงตรงหน้า เธอไม่สามารถจินตนาการได้ว่าสมาชิกเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเธอเป็นคู่หมั้นของคนอื่น\“คุณไม่ได้ฟังผิด เธอคือคู่หมั้นของฉัน” เฟิงพูดกับหลินอย่างจริงจัง\“ทำไมถึงปิดบังฉัน!” หลินหน้าเผือดซีด เธอไม่กล้ามองเขา เพราะกลัวว่าขอบเขตสุดท้ายในใจเธอจะพังทลาย\“ผมไม่ได้ปิดบังคุณหรอก เพียงแต่คุณไม่เคยถามผมเท่านั้น” เฟิงพูดแบบไม่สนใจ\“คุณ…” หลินไม่ได้พูดอะไร แค่เอามือปิดหน้าไม่ให้ใครเห็นสีหน้าและความอ่อนแอของเธอ\“ไปเถอะ! อย่าไปสนใจผู้หญิงบ้าคนนี้” เฟียน คนข้างเฟิงไม่สามารถทนเห็นต่อไปได้ สะบัดแขนเฟิง\เฟิงพยักหน้าและจับมือเฟียนเดินออกจากหลิน\“ทำไม? ทำไม?” หลินพูดกับตัวเอง พร้อมยิ้มอย่างเจ็บปวด เสียงของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่นที่เข้าใจยาก\เธอเดินตรงไปที่สถานที่ที่พวกเธอเคยบูชาโลกและสวรรค์และเข้าเรือนหอ เธอคิดว่าจะบอกข่าวดีให้เฟิง แต่เมื่อรู้ว่าเขามีคู่หมั้น เธอก็กลืนคำพูดนั้นลงคอ เธอลูบท้องแบนเบาๆ พร้อมถอนหายใจเศร้าเบาๆ:“ลูก ลูกของคุณพ่อไม่ต้องการเราสองคนแล้ว”\บางทีความเศร้าอาจมีส่วนของความเสียใจ ทำให้ดูเศร้าเป็นพิเศษหลินผูกตัวเองกับเชือกที่สามารถพรากชีวิตเธอไปได้ สวมรอบคอของตัวเองไว้\ เธอกล่าวกับท้องของตัวเองว่า: “ลูก ขอโทษที่แม่ไม่มีวิธีทำให้หนูได้เกิดมาในโลกนี้”\ โดยไม่ตั้งใจ เก้าอี้ที่หลินยืนอยู่เลื่อนไป ทำให้เท้าของเธอลอยขึ้น เชือกที่รัดคอเธอแน่น ทำให้เธอหายใจไม่ได้ หลังจากดิ้นรนไม่สำเร็จ หลินก็จากโลกนี้ไป\ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ ผู้คนก็พบโครงกระดูกของหลิน หนังและเนื้อของเธอเน่าเปื่อยหมด เหลือเพียงกระดูกสีขาวซีด สิ่งเดียวที่สามารถระบุตัวเธอได้คือคนหนึ่งคือตัวคนที่เธอรักที่สุดขณะมีชีวิตอยู่ - เสียวเฟิง เพราะในโครงกระดูกของเธอมีวงหินสีดำ วงนั้นเขาเป็นคนมอบให้เธอด้วยมือของเขาเอง\ เสียวเฟิงก้มลงบนโครงกระดูก ร้องไห้ไม่หยุด เขาเสียใจที่เมื่อมีคนรักเธอ เขาไม่ได้รักษาความรักนั้น เขาเสียใจที่เคยสัญญากับแม่ว่าจะเลิกกับเธอ เขาเสียใจในสิ่งเลวร้ายที่เคยทำกับเธอ\ ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียวเฟิงได้ออกจากหมู่บ้านเล็ก ๆ มุ่งไปที่ทะเลทราย เหตุผลที่เขาจากไปคือเกี่ยวกับเธอ เพราะทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงชื่อ “หลิน” เขาจะคิดถึงเธอ