100 คำขอโทษ【คัดลอกมาจาก Baidu Tieba】

สอบกลางภาควันนี้เช้า และโรงเรียนก็เลิกเร็วฉันโทรหาเขาแล้ว
:สวัสดี วันนี้ฉันเลิกเรียนเร็ว คุณช่วยไปส่งฉันที่บ้านได้ไหม?
:โอเค รอแป๊บเดียว
:ห้านาทีเหรอ?โรงเรียนฉันอยู่ติดกับบ้านคุณเลย

:ฉันต้องแต่งตัวสวยหน่อย
:โอเค รีบหน่อย

บ่ายสองโมง แดดแรงจนอยากเลือดกําเดา ฉันยืนใต้ร่มไม้ โบกมือ ถึงจะไม่หนาวเกินไป แต่พัดพัดดีกว่าไม่พัดเลย 5 นาทีผ่านไป แต่เขายังไม่มาฉันดูนาฬิกา รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อย ผ่านไปสิบห้านาทีแล้วเขายังไม่มา... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า?พึ่บ
\ พาห์...Jinx ผ่านไปสิบห้านาที ในที่สุดเขาก็มาถึงทําไมช้าจัง?
เขาดูเฉยๆ แล้วบอกว่า "ไม่ แค่ดูทีวี"
อะไรนะ?ดูทีวีเหรอ?อยากงีบ อาบน้ํา แล้วกินไปด้วยไหม? ฉันไม่ได้พูดอะไร ไม่ได้เอาหมวกกันน็อค และจ้องเขาโดยไม่ขึ้นรถ:ขอโทษนะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาขอโทษฉันเขาเป็นผู้ชายแมนๆ ที่ใส่ใจศักดิ์ศรีของตัวเอง จึงไม่เคยก้มหัวขอโทษเหมือนผู้หญิงฉันมองเขาด้วยความเขินอาย สวมหมวกกันน็อกและปล่อยให้เขาขับรถพาฉันกลับบ้าน เขาเป็นแบบนี้เสมอ—ไม่เคยอธิบาย ไม่เคยเถียง หรือเถียงกับฉัน เขาแค่ขอโทษฉัน บางเรื่องแก้ไม่ได้ด้วยแค่คําว่า 'ขอโทษ' ง่าย ๆ แต่พอเขาขอโทษแล้ว ฉันก็ไม่ได้ถามต่อ เขาบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงคนแรกที่ขอให้เขาขอโทษการยอมรับความผิดพลาดต้องใช้ความกล้าหาญมาก แต่เขาไม่เคยแก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง การขอโทษกลายเป็นวิธีหนึ่งในการปฏิเสธฉันเมื่อเขาขอโทษเป็นครั้งที่ 59 ฉันร้องไห้ ก้มหน้า และพูดว่า: อย่าขอโทษฉันอีกเลย ถ้าคุณเปลี่ยนไม่ได้ อย่าบังคับให้ฉันให้โอกาสคุณซ้ําแล้วซ้ําเล่า เชื่อว่าคุณจะเปลี่ยนแปลง เขากอดฉันเบา ๆ แล้วพูดว่า 'ขอโทษ' ครั้งที่ 60 ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เปลี่ยนและไม่อธิบายอะไรเลยฉันเริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะปิดบังอะไรจากฉัน:ช่วงนี้คุณเป็นยังไงบ้าง?:ไม่ค่ะ:แล้วทําไมคุณถึงอารมณ์ไม่ดีล่ะ?:ไม่ค่ะ \ : ไม่มีอีกแล้วเหรอ นอกจากประโยคนี้คุณไม่มีอะไรจะพูดอีกหรือ? คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงมากและรู้สึกไม่มีความปลอดภัย คุณคิดว่าฉันเป็นแฟนคุณไหม? \ : ...ขอโทษนะ \ : ฉันไม่อยากฟังคำว่าขอโทษของคุณ \ \ ฉันวางสายแล้ว เขาก็ไม่ได้โทรมา เขาไม่ได้ใส่ใจฉันเลย บางที...เราอาจจะควรเลิกกันนี่คือประโยคที่ 99 ของเขาที่พูดว่า ขอโทษ... \ ตั้งแต่วันนั้น ฉันไม่ได้ตามหาเขาอีก เขาก็ไม่เคยโทรมาบ้าง บางครั้งฉันจะได้รับสายโทรศัพท์เงียบ ๆ แต่พอฉันพูดไปไม่กี่คำ เขาก็วางสาย ฉันมีสัญชาตญาณว่านั่นคือตัวเขา แต่ว่าเขาทำไมไม่พูดอะไรเลย? หนึ่งเดือนต่อมา ฉันทนความคิดถึงไม่ไหว จึงตัดสินใจไปที่โรงเรียนของเขา ฉันมองไปรอบ ๆ นอกห้องเรียน แต่ก็ไม่เห็นเงาของเขา ฉันจับผู้ชายคนหนึ่งมาถามโดยบังเอิญ \ : เพื่อนครับ ขอถามหน่อยว่า หวังเหว่ยวันนี้มาเรียนไหม? \ : เขาหยุดเรียนแล้ว \ : อะไรนะ? ทำไมล่ะ? เรื่องนี้เกิดเมื่อไหร่? \ : เขาไม่ได้มาเรียนเป็นเดือนแล้ว \ : ...อ๋อ..ขอบคุณนะ หนึ่งเดือน..ไม่ได้มาเรียนหนึ่งเดือน เป็นไปได้ยังไง? \ ฉันเซไปเซมาบ้าน...โทรไปที่มือถือของเขา: "หมายเลขของคุณได้ถูกโอนเข้ากล่องข้อความเสียง กรุณารอสัญญาณบี๊บ..." ฉันวางสายแล้วโทรไปบ้านเขา กว่าโทรศัพท์จะดังนานมากก็ไม่มีใครรับ จะเป็นไปได้เหรอ? ครอบครัวย้ายประเทศไปแล้วเหรอ? เขาดูเหมือนหายไปจากโลกนี้จริง ๆ ไม่มีแม้แต่ร่องรอย \ เขาไม่ได้มีแฟนใหม่แน่ ๆ เหรอ? ฉันเริ่มคิดไปเอง ฉันหาตัวเขาไม่เจอ.. ขณะกำลังหงุดหงิด โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นอาหลี่โทรมา เขาเป็นเพื่อนซี้ของหวังเหว่ยและเพื่อนของฉันด้วย \ \ : เฮ้ ทำอะไรอยู่? \ : อะไรนะ? \ \ : เหว่ยอยู่โรงพยาบาลแล้ว \ : จริงเหรอ? เขาเป็นอะไรหรือ? \ \ : ไม่มีอะไรหรอก เขาอยู่โรงพยาบาล ○○ นั่นแหละ ที่คุณเคยเข้าพักครั้งก่อน \ : ฉันไปเดี๋ยวนี้เลย \ \ ฉันทันทีใช้ความเร็วสูงสุดตั้งแต่เกิดมาถึงโรงพยาบาล ที่โรงพยาบาลเห็นเขาและคุณแม่ของเขา ฉันถามพวกเขาว่าเขาอยู่ห้องไหน แล้วรีบวิ่งไป \ \ เขานอนอยู่บนเตียง มองฉันด้วยสายตา ไม่พูดอะไร ไม่ลุกขึ้น นิ่งสนิท \ : เฮ้ เป็นอะไรไป ทำไมไม่บอกฉันล่ะ?เขาไม่ได้ตอบฉัน เพียงแต่จ้องมองฉันด้วยสายตาแบบเดิม
- ตอบฉันสิ ทำไมเธอไม่พูดอะไรล่ะ?
มุมตาของเขามีหยดน้ำตาไหลออกมา ร่างกายเหมือนใช้แรงทั้งหมดเพื่อขยับมุมปาก
- ...ขอโทษ... พูดจบ เขาก็หลับตา
- เฮ้ นายอย่าทำเป็นไม่รู้สิ ทำไมต้องพูดขอโทษ ฉันไม่อยากให้คุณขอโทษ คุณลุกสิ ตอบฉันสิ

ฉันร้องไห้ล้มลงข้างเตียงเขา ดึงเสื้อเขาแล้วร้องถามว่า: ทำไมคุณต้องขอโทษ ไม่มีแม้แต่เหตุผลให้ฉันเชื่อใจ? ฉันจะไม่ให้อภัยคุณ ลุกสิ การพูดขอโทษไม่มีประโยชน์ ถ้าคุณไม่ลุก ชั่วชีวิตนี้ฉันก็จะไม่ให้อภัยคุณ ฉันขอร้อง... ลืมตาสิ...
นี่คือคำขอโทษของเขาหนึ่งร้อยครั้ง... ทีมแพทย์และพยาบาลหลายคนดึงฉันออกไปและเริ่มช่วยเขา ฉันหมดแรงยืน สมองฉันว่างเปล่า มืดมน

เขาไม่ได้จากโลกนี้ไป เพียงแต่ฉันไม่สามารถสัมผัสเขาได้อีก แต่บางครั้งเขาก็ปรากฏในความฝันของฉัน บอกฉันว่าเขาสบายดีหรือไม่

เขายังคงอยู่กับฉัน ยังมีชีวิต ในใจฉัน เขายังเหมือนเดิม ยังคงเรียกฉันว่าย่งซี เรียกฉันว่าภรรยา เพียงแต่.. เขาไม่พูดคำว่าขอโทษกับฉันอีกแล้ว...

ผ่านไปหลายเดือน แม่ของเขามาหาฉัน ให้กล่องหนึ่งกับฉัน ภายในบรรจุด้วยรูปถ่ายหนึ่งร้อยใบ ด้านหลังของแต่ละใบ เขียนเรื่องที่ทำให้ฉันโกรธ

ขอโทษครั้งแรก ภรรยาของฉัน วันนี้ฉันไม่ได้ตั้งใจมาสาย ฉันก็รู้ว่าข้อแก้ตัวมันแย่ แต่ฉันทนพูดความจริงไม่ไหว ก่อนออกจากบ้านฉันเกิดเจ็บหน้าอกขึ้นมา แต่ฉันก็พยายามรีบมาแล้ว ยกโทษให้ฉันได้ไหม? ขอโทษครั้งที่สอง?ที่รัก ฉัน.......... \ ขอโทษครั้งที่สามนะ ที่รัก ฉัน... \ ................................ \ ............................ \ ................... \ ................ \ ........... \ ......... \ ..... \ ขอโทษเป็นครั้งที่ร้อยนะ ที่รัก ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทอดทิ้งคุณอย่างใจร้าย เพียงแต่ว่าเหมือนพระเจ้าไม่ให้โอกาสฉันที่จะรักคุณตลอดชีวิตและใส่แหวนให้คุณ คุณคือผู้หญิงคนแรกที่ทำให้ฉันต้องพูดคำว่าขอโทษ และเป็นผู้หญิงคนแรกที่ฉันอยากใช้ชีวิตร่วมด้วย โปรดให้อภัยที่ฉันไม่สามารถมอบความสุขให้คุณได้ ฉันจะกลายเป็นเทวดา คอยปกป้องคุณ ชมคุณมีความสุขสัญญานะ อย่าร้องไห้ ฉันไม่อยากเห็นคุณเศร้าเพราะฉัน ฉันรักคุณ ลาก่อน หวังเหว่ย \ \ ฉันจะไม่ร้องไห้ได้ยังไง ความต้องการของคุณมันเข้มงวดเกินไป รูปสุดท้าย เขาถ่ายที่โรงพยาบาล ในรูปเขายิ้มอย่างสว่างไสว เขาผอมลงมาก หน้าเขาซีด แต่เขาก็ยังยิ้ม ถ่ายรูปครั้งที่ร้อยนี้ \ \ ในช่วงเวลาที่เขาอ่อนแรงที่สุดและเจ็บปวดที่สุด ฉันไม่ได้อยู่กับเขา \ ขอโทษ \ ฉันกอดรูปเขา น้ำตาไหลไม่หยุด!!