\《ต่อมา\》เป็นเพลงรักที่ขับร้องโดยนักร้องหญิงชาวไต้หวัน หลิวรั่วอิ้ง (Liu Ruoying) เพลงนี้ดัดแปลงมาจากเพลง \《สู่อนาคต\》 (Mirai e) ของนักร้องชาวญี่ปุ่น Kiroro ทำนองโดย ทามากิ ฮารุ (Tamaki Chiharu) และเนื้อเพลงภาษาจีนโดย ชือว์ เหรินเฉิง (Shi Rencheng) บรรจุในอัลบั้ม \《ฉันรอคุณ\》 ที่หลิวรั่วอิ้งออกในปี 2000 และเป็นหนึ่งในผลงานเพลงที่โดดเด่นของเธอ
ในปี 2001 เพลงนี้ได้รับรางวัลอันดับ 49 ของ Hit FM Best 100 Singles of the Year
เพลงนี้เป็นการร้องใหม่จากเพลง \《สู่อนาคต\》 ของนักร้องญี่ปุ่น Kiroro ทำนองโดย ทามากิ ฮารุ และเวอร์ชันภาษาจีนได้เนื้อเพลงใหม่โดย ชือว์ เหรินเฉิง ซึ่งเขากล่าวว่านี่เป็นเพลงที่เขียนให้กับคนที่รักแล้วรู้สึกเสียใจ การเสียใจเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ แต่ถ้าเสียใจซ้ำ ๆ จะทำให้หมดกำลังใจ นอกจากนี้ ช่วงครึ่งหลังของเพลงมีเสียงประสานจากนักร้องหญิงมาเลเซีย เหลียงจิ่งหรู (Fish Leong)
การประเมินเพลง
เนื้อเพลงของเพลงนี้เขียนได้ดีมาก กระแทกใจและซึมลึก กระตุ้นอารมณ์ ความหมายของเนื้อเพลงบอกตั้งแต่เริ่มจนจบ สามารถรับรู้ถึงความสิ้นหวังของความรัก มันงดงามและเศร้าใจ เราเป็นเพียงคนเล็กน้อยต่อโชคชะตาและไม่มีทางเลือก ต่อมา เรื่องราวมากมายไม่มีจุดจบ การจับมือหลายครั้งจบลงด้วยการปล่อยมือ แต่ใครละที่จะไม่เจ็บปวดแล้วเรียนรู้ที่จะเข้มแข็ง มันก็เหมือนกับดาวตก แสงสว่างชั่วครู่ส่องผ่านจักรวาล แต่สิ่งที่ไหลลงมาก็คือความปรารถนาในความยั่งยืน ความเป็นผู้ใหญ่ต้องแลกด้วยราคา บางครั้งความเสียใจเท่านั้นที่ทำให้ชีวิตงดงาม
ทำนองเพลงนี้มีความเข้มแข็งในความเศร้า และมีความโศกเศร้าและความคิดถึงในเพลงที่ขับขาน หลิวรั่วอิ้งถ่ายทอดความเข้าใจและความรู้สึกคุณค่าได้อย่างงดงาม คล้ายภูเขาตะวันตกเฉียงใต้ที่เขียวชอุ่ม และมีความสดชื่นเหมือนสายฝนที่เมืองเจียงหนาน เพลงนี้ถ่ายทอดความรู้สึกที่หลายคนมีร่วมกัน จึงทำให้เพลงนี้ถูกขับร้องอย่างกว้างขวาง\【เนื้อเพลง】\ต่อมาฉันก็ได้เรียนรู้ว่าต้องรักอย่างไร\แต่โชคร้ายที่เธอไปไกลแล้วหายไปในฝูงชน\ต่อมาสุดท้ายก็เข้าใจในน้ำตาว่า\บางคนเมื่อพลาดไปแล้วก็จะไม่มีทางกลับมา\กลีบดอกแก้วสีขาวร่วงลงบนกระโปรงจีบสีน้ำเงินของฉัน\รักเธอ เธอพูดเบาๆ\ฉันก้มลงดมกลิ่นหอม\มักจะนึกถึงแสงดาวในวันนั้น\ตอนนั้นความรักทำไมถึงง่ายแบบนั้น\แต่ทำไมตอนยังเด็ก\ต้องทำให้คนที่รักอย่างสุดซึ้งเจ็บปวด\ในคืนที่คล้ายกันนี้ เธอเองก็เงียบๆ คิดทบทวนและเศร้าเหมือนกันหรือเปล่า\ถ้าในตอนนั้นเรายังไม่ดื้อรั้นเกินไป\ตอนนี้ก็คงไม่เสียใจมากนัก\เธอคิดถึงฉันอย่างไร\พร้อมรอยยิ้มหรือเงียบสงัด\ตลอดเวลาที่ผ่านมา มีใครทำให้เธอไม่เหงาได้บ้างไหม\ต่อมาฉันก็ได้เรียนรู้ว่าต้องรักอย่างไร\แต่โชคร้ายที่เธอไปไกลแล้วหายไปในฝูงชน\ต่อมาสุดท้ายก็เข้าใจในน้ำตาว่า\บางคนเมื่อพลาดไปแล้วก็จะไม่มีทางกลับมา\ไม่มีทางเกิดขึ้นอีก\มีเด็กชายคนหนึ่งรักเด็กหญิงคนนั้น
