วันนี้ฉันเตะเด็กอายุประมาณเจ็ดแปดปีเข้าห้องพยาบาล แต่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ผิด

วันนี้ฉันวิ่งออกไปข้างนอกทั้งวัน ตอนบ่ายสี่โมงกว่าถึงได้ขึ้นรถกลับเมืองที่ฉันอยู่! ใกล้ถึงบ้าน ผ่านหน้าประตูของชุมชนหนึ่ง มีเด็กประมาณ 7-8 ขวบ ยกอิฐขว้างมาที่ฉัน! เพราะมันเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน และร่างกายก็เหนื่อยมาก ในช่วงที่ฉันไม่ทันตั้งตัว อิฐพุ่งมาโดนขาฉัน หลังจากตกลงมาก็โดนเท้า เจ็บมาก! เด็กคนนั้นเห็นว่าโดนคน ไม่ได้ตกใจแม้แต่นิด กลับหลบไปอยู่หลังผู้หญิงคนหนึ่งแล้วตะโกนท้าทายฉัน: 'ตีฉันสิ? ตีฉันสิ!' ผู้หญิงคนนั้น คาดว่าน่าจะเป็นแม่ของเด็ก มองมาที่ฉันหนึ่งครั้ง แล้วก็สนทนากับคนข้าง ๆ ต่อ ไม่มีการตอบสนองใด ๆ! แต่ฉันมั่นใจว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นั้นเธอเห็นชัดเจน เห็นได้ชัดว่าเธอรักลูกจนเกินไปและยึดหน้าไว้! ตอนนั้นฉันโกรธสุดขีด พ่อแม่ขยะแบบนี้คงปล่อยให้ลูกทำแบบนี้หลายครั้ง ทำให้เด็กคนนี้กล้าเผชิญหน้าและหยิ่งผยองมาถึงวันนี้! ฉันในชั่วขณะนั้นคิดเพียงเท่านี้ แตะกางเกงตัวเองแล้วเดินเข้าไป บอกเธอว่าลูกของเธอขว้างอิฐโดนฉัน! เธอกลับบอกว่าไม่เห็น และยังด่าฉันเสียงดัง ไม่มีอะไรมากก็แค่คนตัวโตมาปะทะกับเด็ก ไม่รู้จักถ่อมตัวอะไรทำนองนั้น! เพราะตอนนั้นยังมีคนอื่นยืนอยู่หน้าประตูชุมชนเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ผู้หญิงคนนั้นยังคงตะโกนเถียงฉัน! ฉันบอกว่าแค่ขอโทษก็พอ ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก! เธอปฏิเสธ และยังคงด่าฉัน! เด็ก B ตัวนั้นยังคงท้าทายฉัน เห็นได้ชัดว่ามีแม่หนุนหลัง เขารู้สึกว่าฉันไม่กล้าทำอะไรจริง ๆ! ฉันจริง ๆ ไม่ได้ใช้กำลัง เพียงแค่วิ่งเข้าไปหนึ่งก้าว เตะเท้าออกไปที่ไหล่เขา เด็กคนนั้นพุ่งโค้งเล็กน้อยแล้วหัวชนกำแพง ล้มลงกับพื้น ไม่ร้องสักเสียงแล้วหมดสติ! ความสูงของฉัน 178 ซม. น้ำหนัก 90 กก. เป็นร่างกายกึ่งกล้ามเนื้อ ขายาวประมาณ 100 ซม. เคยเรียนเทควันโด 3 ปี ไม่ได้สอบสายดำ แม่ของเขาร้องไห้ตะโกนวิ่งเข้ามา คนที่ยืนสนทนาหน้าชุมชนก็วุ่นวายตามไป หลังจากนั้นพาเด็กไปโรงพยาบาลในเมืองเพื่อทำการช่วยชีวิต ฉันก็ไม่รู้ว่าการทำแบบนี้ถูกหรือผิด บางคนอาจบอกว่าการลงมือเป็นสิ่งผิด และยังเป็นเด็ก แต่ฉันถามหน่อย ถ้าฉันขว้างอิฐไปโดนผู้หญิงคนนั้น เธอจะถือว่าฉันไม่ขอโทษแล้วจบไหม เพราะถ้าวัดตามอายุ ในสายตาเธอฉันก็เป็นเด็กเหมือนกัน!บางคนอาจจะถามว่า เด็กๆ จะรู้อะไร? แค่พวกเขาเคยตีคุณครั้งเดียว แต่ฉันต้องบอกว่า ทําไมเขาถึงกล้าตีฉัน และทําไมเขาถึงกล้าตะโกนยั่วยุหลังจากตีใครสักคน? ไม่ใช่เพราะพ่อแม่ตามใจเขามานาน แต่เขากล้าทําแบบนี้!การกระทําของฉันผิดจริยธรรมและผิดกฎหมายจริงๆ แต่ฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะระบายความรู้สึกอย่างไรในสายตาพ่อแม่ ฉันยังเป็นเด็กอยู่—ฉัน ฉันอายุแค่ 22 เอง!ฉันก็อยากเตะผู้หญิงคนนั้นเหมือนกัน แต่ฉันไม่กล้า ถ้าฉันเตะผู้ใหญ่ ฉันคงใช้แรงแค่ 10% ผู้หญิงคนนั้นคงจะทํากะโหลกฉันแตกถ้าฉันตีเธอลงและขึ้นมา แต่ตอนที่ฉันเตะเด็กคนนั้น ฉันใช้แรงแค่ 70% และใช้เท้าหน้า ไม่ใช่โค้งเท้า ถ้าฉันเตะด้วยโค้งเท้า ฉันมั่นใจว่าฉันฆ่าเด็กคนนั้นได้! [
คนรอบตัวฉันกําลังตําหนิฉันว่าผิดและชอบครอบงํา แต่ฉันปฏิเสธอย่างแน่วแน่ที่จะยอมรับความผิด!หลายสิ่งในชีวิตผูกพันด้วยคุณธรรมจีนดั้งเดิม: เคารพผู้สูงอายุและดูแลคนหนุ่มสาว!ช่างมันเถอะ!ฉันเห็นชายหญิงสูงวัยเกษียณมากมายเล่นหุ้นและหลักทรัพย์ ดูตลาดที่ตลาด ยืนทั้งวันโดยไม่เหนื่อย แล้วขึ้นรถบัสกลับบ้านหลังตลาดปิด ขอให้ใครสักคนเสนอที่นั่งบนรถบัส แกล้งทําเป็นอ่อนแอมาก สั่นเทา และบอกว่าขาชา!พ่อค้าตั๋วใจดีหลายคนยอมสละที่นั่งให้กับผู้สูงอายุที่เหนื่อยล้าซึ่งยืนดูตลาดทั้งวันคําสาปแช่งมากมายผุดขึ้นในใจฉัน แต่ฉันก็ยังยิ้มอยู่!
กลับมาที่หัวข้อหลัก: หลังจากเด็กถูกพาตัวไปโดยรถพยาบาล ฉันก็ถูกเจ้าหน้าที่ 11.0 ที่มาถึงที่เกิดเหตุพาฉันไปสถานีตํารวจด้วย!ในรถ ฉันคิดว่า มีคนใจดีเยอะมาก! ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาโทรแจ้งตํารวจเมื่อไหร่ หลังจากมาถึง พวกเขาคุยกับตํารวจอย่างกระตือรือร้นมาก ฉันไม่ได้ดู แต่ฉากที่ฉันเตะเด็กถูกบรรยายอย่างละเอียดเหมือนในหนังกังฟู เหมือนพวกเขาเตะฉันเอง!
หลังจากฉันให้การที่สถานีตํารวจเสร็จ พ่อของเด็กก็มาถึงด้วย สถานีตํารวจไม่สนใจจะจัดการเรื่องแบบนี้และขอให้เราเจรจาหาทางออก เมื่อมีการออกหมายไกล่เกลี่ยทางแพ่ง ทุกอย่างก็จบลง!ทันทีที่ฉันออกจากห้องสอบสวนไปพบพ่อของเด็กเพื่อหารือเรื่อง มีผู้ชายคนหนึ่งวิ่งเข้ามาและตบฉันอย่างแรง ไม่ต้องบอกว่าเขาเป็นใคร และฉันก็ไม่ได้ตามใจเขา ฉันจับผมเขาแล้วเตะเขาอย่างแรง ฉันเป็นผู้ชายวัยยี่สิบกว่า ๆ และฉันสู้ผู้ชายอย่างคุณไม่ได้—ฉันจะไม่อยู่ฟรี ๆ!แล้วตํารวจก็จับฉัน ผู้ชายลุกขึ้น หน้าเปื้อนเลือด เตะฉันอีกครั้ง แล้วตํารวจก็ลากฉันออกไป!อีกครั้งกับการปรับความเข้าใจ จากนั้นฉันแจ้งครอบครัวแล้วก็ไปโรงพยาบาลคนเดียว! ลูกของเขากระดูกไหปลาร้าหัก มีอาการฟกช้ำสมองเล็กน้อย ตอนนี้ยังอยู่ในความมึนงง และกำลังให้น้ำเกลือ! แม่ของเขาดูมีสติขึ้นมาก ตรงไปตรงมาพูดเลยว่าอยากได้เงิน ไม่มีคำพูดอื่น! ฉันบอกว่าแล้วแต่ ฉันออกค่ารักษาเองก็ได้! แม่ของเขาไม่พูดอะไรต่อ พี่ชายของเด็ก คาดว่าน่าจะอายุ 17-18 ปี พาเพื่อน 2 คนมาลากฉันไปที่ห้องน้ำในโรงพยาบาล พวกเขาไม่ได้เอาเปรียบ ฉันก็ไม่เสียเปรียบ ยังไงก็แล้วแต่ ผนังห้องน้ำเต็มไปด้วยเลือด 110 มาได้ทันเวลา หลังจากพันแผลเรียบร้อย ฉันก็ถูกพาไปสถานีตำรวจ! เรื่องที่เหลือก็มอบให้ตำรวจจัดการ ป้าของฉันและน้าแก่กำลังคุยเรื่องการชดใช้กับครอบครัวเด็กที่ถูกตี! ฉันกลับถึงบ้านตอน 11 โมง เขียนสิ่งที่กล่าวมาข้างต้น! สรุปง่าย ๆ ก็มีแค่นี้ เรื่องอื่นค่อยเล่าวันพรุ่งนี้ ปวดหัวมาก ร่างกายก็ฟกช้ำเป็นวงกว้าง ฉันต้องนอนแล้ว! พรุ่งนี้จะเล่าเพื่อนคนอื่นเกี่ยวกับความคืบหน้าของเรื่องนี้! คิดอย่างละเอียดแล้วฉันก็รู้ว่าตัวเองไม่ใช่มนุษย์เลย หลังจากตีลูกของเขาแล้วก็ไปตีพ่อของเด็ก แล้วพี่ชายของเด็กก็ถูกฉันตีด้วย แน่นอนฉันก็ถูกพวกเขาตี ตอนนี้ฉันก็รอการชดใช้ทางแพ่งและการฟ้องร้องตามกฎหมาย! แต่วันนี้สนุกมาก เล่นได้เต็มที่ โดยเฉพาะในห้องน้ำ ถือเป็นตัวอย่างความงามของความรุนแรง น่าเสียดายที่ไม่ได้บันทึก DV! ถูกหรือผิด ฉันแค่หวังให้เด็กคนนั้นเข้าใจว่า อย่าคิดว่าพ่อแม่โอ๋ตลอด คนทั้งโลกจะตามใจคุณ! ไม่ได้เตะตายถือว่าคุณรอดชีวิต! รู้แบบนี้เมื่อก่อนคงเตะเข้าหน้าเลย ให้คุณไปนอนใต้ดินตั้งแต่แรก! ขอเตือนผู้ปกครองอย่าโอ๋เด็กมากเกินไป ถ้าวันไหนเจอฉัน บอกไม่ลงเด็กของคุณก็คงได้โค้งเล็ก ๆ [เมื่อวานตื่นสาย ตื่นขึ้นมาปวดซี่โครงขวามาก เป็นรอยฟกช้ำใหญ่ ๆ ทำการถูเหล้าเพื่อบรรเทาอยู่นานครึ่งชั่วโมง ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่มีแฟนช่วยยุ่งยากมาก! กินอะไรเล็กน้อยก็ไปโรงพยาบาล ตั้งใจคุยเรื่องการชดใช้เพื่อจัดการเรื่องให้เสร็จ! พอถึงโรงพยาบาลยังไม่ได้เข้าห้องเด็ก แม่ของเด็กก็พุ่งมาหาฉัน ตะโกนตกลงเรื่องฉันไม่ได้จบ! พ่อของเด็กก็จ้องหน้าฉันฉันก็ถามพวกเขาว่าใครเป็นผู้ตัดสินและจะคุยกันอย่างไร! แต่ยกเว้นคำด่าเหมือนคนโฉด ไม่ได้มีอะไรมาก! หลังจากนั้นฉันรำคาญ บอกให้ด่าไปเถอะ ฉันไปแล้ว! พวกเขาตื่นเต้น รีบออกมาจากห้องเด็กหลายคน บ้างจับปกเสื้อฉัน บางคนจับแขนบอกว่าคุณตีคนแล้วยังอยากไป!ฉันพูดว่าพวกคุณอยากได้ยังไง บอกมาก! พ่อของเด็กถึงพูดแล้ว ราคาตายตัว 5 หมื่น สองฝ่ายเสร็จ! ฉันพูดว่าคุณก็ไม่สามารถพูดแค่ว่า 5 หมื่น แล้วได้เลย อีกอย่างตอนนี้ฉันก็ไม่มีเงินขนาดนั้น! แม่ของเด็กพูดว่า 5 หมื่นมันไม่พอ ต้อง 10 หมื่น! ฉันก็คิด 10 หมื่น? 10 หมื่นพอสร้างฟาร์มหมูสมัยใหม่แล้วกักพวกคุณทุกคนไว้ในคอกหมูเลย! ฉันบอกโอเค ฉันจะไปหาเงิน ให้ฉันดูว่าลูกเป็นยังไงก่อน! พอพวกเขาเห็นแบบนี้ถึงยอมให้ฉันเข้าไปในห้องผู้ป่วย \เด็กตื่นขึ้นแล้ว กำลังให้น้ำเกลือ! พอเห็นฉัน ตาเต็มไปด้วยความกลัว พยายามขยับตัวหนีฉัน! ดูเหมือนกลัวมากจริงๆ คิดว่าคงมีบาดแผลทางจิตแล้ว สมควรแล้ว! แต่กระดูกไหปลาร้าของเขาแตกละเอียด ไม่ว่าจะพูดหรือหัวเราะ ร้องไห้ก็ทำให้เจ็บมาก เจ็บมากก็อยากร้อง แต่ร้องแล้วยิ่งเจ็บ เลยกระตุกอยู่ตรงนั้น! ฉันมองแล้วก็ถอยออกมา ไม่อยากให้เด็กเก่งคนนั้นกระตุกอีก ทักทายกับครอบครัวเด็กแล้วทิ้งเบอร์โทรไว้ก็เดินออก! \ตอนกลางวันลุงนัดคนจากสถานีตำรวจมากินข้าว ฉันก็อยู่ด้วย! รองหัวหน้าสถานีตำรวจพูดว่าคดีนี้ถ้าพูดให้ใหญ่ขึ้น สามารถเป็นการทำร้ายร่างกายโดยเจตนา สามารถตั้งคดีได้ แต่เหตุการณ์ค่อนข้างพิเศษ และมีคนเห็นเหตุการณ์ พิจารณาตามกฎระเบียบการลงโทษทางความสงบเรียบร้อยสาธารณะเหมาะสมกว่า! ถ้าฝ่ายตรงข้ามอยากจัดการด้วยการเจรจาแพ่งเพื่อจ่ายค่าเสียหาย มันก็ง่ายกว่ามาก! หลังจากดื่มสุราสักพัก ทุกคนหน้าแดง ฉันบอกฝ่ายตรงข้ามขอ 10 หมื่น ลดไม่ได้! รองหัวหน้าสถานีตำรวจด้วยคุณสมบัติพิเศษพูดว่า 10 หมื่นพอสร้างสถานีตำรวจอีกแห่งแล้ว ก็ให้ฉันก็ไม่ได้! ความหมายชัดเจน ทุกคนเข้าใจกันแล้วนะ! แต่ฉันคิดว่าการใช้ 10 หมื่นสร้างฟาร์มหมูสมัยใหม่คุ้มกว่าหน่อย! สรุปคือดื่มสุราดี ทุกอย่างก็ทำได้ง่าย ฉันส่งซองให้ รองหัวหน้าสถานีตำรวจและลุงของฉันทบทวนกันอีกครึ่งชั่วโมง ฉันฉวยโอกาสใส่บุหรี่ Hongta ชั้น 6 มวล 4 แท่ง 35 และจากนั้นพวกเขาก็ขับรถออกไปยิ้มๆ! \ลุงพูดว่า ไม่เป็นไร! เจอครอบครัวเลวแบบนี้ ก็สมควรที่ครอบครัวเขาโชคร้าย! เรื่องคือเมื่อคืนก่อนฉันกลับบ้าน พ่อของเด็กจะทำร้ายลุงฉัน ทีหลังเพราะมีตำรวจอยู่ถึงยอมหยุด ลุงบอกว่าพนักงานสถานีตำรวจแนะนำวิธีแก้ปัญหาให้แล้ว เงินไม่ใช่เสียเปล่า! ตอนบ่ายฉันไปโรงพยาบาลอีกครั้ง การตอบสนองของฝ่ายตรงข้ามทำให้ฉันงง ไม่คุยเรื่องค่าชดเชยอีก แต่กลับจะดำเนินคดีฉันทางอาญา!ฉันบอกพวกคุณใช่ไหมว่าพวกคุณถูกนักกฎหมายเก่งๆ หลอกหรือเปล่า พูดแต่คำศัพท์ทางวิชาชีพ ทำเหมือนจริงเลย! ผลก็เป็นไปตามที่ฉันทำนายไว้ จริงๆ แล้วเขามีทนายมาต่อรองกับฉัน! ทนายคนนั้นให้เหตุผลดีมาก รับเงินจากคนอื่นเพื่อแก้ไขปัญหา ไม่ต่างจากนักฆ่าในอดีตเลย! ทนายบอกว่า ถ้าฉันยินยอมจ่ายค่ารักษาพยาบาลเด็ก ค่าครองชีพ ค่าติว ค่าปรึกษาด้านจิตใจ ค่าใช้จ่ายต่างๆ รวมถึงค่าเสียหายทางจิตใจของพ่อแม่เด็ก รวมทั้งหมด 150,000 หยวน ฝ่ายของเขาจะยกเลิกการฟ้องฉัน! ไม่เช่นนั้น จะฟ้องฉันตามประมวลกฎหมายอาญา และให้ฉันรับผิดชอบค่าฟ้องทั้งหมด! สรุปคือพูดน่ากลัวมาก สรุปใจความ一句เดียวคือ ไม่จ่ายเงินก็จะให้คุณเข้าคุก! ฉันบอกว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้ ฉันไม่อยากจ่ายเงินสักหยวนเดียว ตอนแรกตั้งใจจะเอาเงิน 20,000 หยวนให้เด็กรักษา แต่ไหนจะคิดว่าพวกคุณจะใช้โอกาสนี้รีดเอา 50,000 100,000 150,000 หยวนจากฉัน ฉันจะสู้กับพวกคุณจนสุดโต่ง ถ้าฉันถูกจับ คุณควรย้ายบ้านออกจากเมืองนี้ทันที ฉันบอกพวกคุณแล้วว่าฉันจะเข้าคุก พวกคุณจะไม่ได้สักหยวนและมีอันตรายถึงชีวิต! พวกคุณสามารถจดจำสิ่งที่ฉันพูดแล้วให้ทนายฟ้องว่าฉันหมิ่นประมาทและขู่พวกคุณก็ได้ เพราะละครฮ่องกงและไต้หวันก็แสดงแบบนี้! ฟ้องเถอะ! ตอนที่ฉันจะลุกออก พวกเขาฉุดฉันไว้ พ่อของเด็กบอกจะทำร้ายฉัน แม่ของเขาสาปแช่งฉันว่าจะหมดลูกชายลูกสาว และคนหนึ่งซึ่งน่าจะเป็นน้าสาวของเด็ก ถือมีดผลไม้จะแทงฉัน ฉันไม่อยากฟังพวกเขาด่าต่อแล้ว แพทย์และพยาบาลบอกให้พวกเขาเงียบหน่อย เพราะอยู่ในทางเดินหอผู้ป่วย! \ ไม่ให้ฉันไป อีกทั้งยังขอเงิน ทนายพูดเหตุผลไม่หยุด ฉันก็ทำอะไรไม่ถูก! พอตอนนั้นเด็กชายของเขามา โดยไม่พูดอะไร เขาปาหัวบุหรี่เข้าหน้าฉัน จากนั้นตรงเข้ามาเลย! พ่อของเด็กเห็นฉันจะทำร้าย จับฉันจากด้านหลัง พอทำแบบนี้หน้ากับปากฉันก็เลือดออกอีก! ฉันโกรธแล้ว หลุดมือของพ่อเด็ก ฟัดทุบคนนั้นอย่างแรง พ่อเขาก็เหวี่ยงเก้าอี้ทุบหัวฉัน ฉันตอนนั้นก็คลั่ง เอาเก้าอี้ทุบต่อไปแบบบ้าคลั่ง! ใช้เวลาราว 10 นาที ทั้งสองคนถูกฉันล้มลงกับพื้น หน้าและร่างกายฉันก็ถูกแม่ของเด็กข่วน ฉันวิ่งตรงไปหาแม่เด็ก เตะล้มลง ต่อที่ฉันจะทำร้ายต่อก็ถูกแพทย์และพยาบาลเข้ามาห้าม!110 มาอีกครั้ง ฉันก็ไม่รู้ว่าใครชอบแจ้งความขนาดนั้น แต่เพราะในตำรวจที่มานั้นมีคนหนึ่งเคยกินข้าวกลางวันด้วยกัน จึงรู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น! ตำรวจให้ฉันไปจัดการบาดแผลบนหน้าก่อน จากนั้นจึงสอบถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น เด็กคนนั้นพี่ชายยังด่าอยู่ในห้องฉุกเฉิน และโทรเรียกคนมาขู่จะฆ่าฉัน! ฉันไม่สามารถต่อสู้กับพวกเขาได้! ฉันโทรบอกเพื่อนให้รีบชวนทุกคนที่เรียกได้มาที่โรงพยาบาล ตอนกลางคืนฉันจัดอาหารให้!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา คนของฉันมาถึงแล้ว ประมาณ 40-50 คน ด้านนอกชั้นหนึ่งของโรงพยาบาลเต็มไปหมด ตำรวจก็ดูว่าไม่เป็นอะไรแล้วก็ไป คนอื่นไม่สนใจฉัน! ฉันให้เพื่อนไปซื้อบุหรี่มาสองกล่องให้ทุกคน เดี๋ยวค่อยว่ากัน ฉันก็เดินตามเด็กพวกนั้นสิบกว่าคนเข้าไป เด็กพวกนั้นเดินตรงไปหน้าห้องฉุกเฉิน พูดกับพี่ชายของเด็กคนนั้นไม่กี่คำ แล้วพี่ชายก็ออกมา ฉันยืนมองอยู่ข้าง ๆ กำแพง พี่ชายพูดว่า "นายไม่เก่งเหรอ? มาเถอะ ออกไปหาที่กว้าง ๆ เล่นตายกัน!" ฉันพูดว่า "งั้นออกไปเถอะ ฉันแค่กลัวนายฉี่รดกางเกง!" พอออกจากตึกโรงพยาบาล เพื่อน ๆ ของฉันที่พามาก็ลุกขึ้นยืน เด็กพวกนั้นถึงกับตะลึง! ฉันถามพี่ชายเด็กคนนั้นว่าต้องการเล่นยังไง สู้ตัวต่อตัวหรือเป็นกลุ่ม ฉันจะเล่นกับนาย วันนี้ไม่เลิกจนพระอาทิตย์ตก!

พูดถึงคนเลว จะเห็นชัดเจนทันทีว่าเป็นอย่างไร พี่ชายของเด็กเมื่อกี้ที่คิดว่าเก่งมากกลับถอยหลังทันที ฉันดึงตัวเขาแล้วผลักเขาไปในกลุ่มคน คนอื่นอีกสิบกว่าคนก็ถูกกดไม่กล้าพูดอะไร! ฉันบอกเพื่อนให้จัดการ ไม่ให้เลือดออกก็พอ เรียนรู้เป็นหลัก ขู่เล่นเป็นรอง สิบกว่าคนเรียงแถวคุกเข่าตีใบหน้าตัวเอง อาจมีหลายคนไม่เคยเห็น แต่ที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เหล่านี้เป็นเรื่องปกติ ไม่แปลก! เพราะอยู่หน้าประตูโรงพยาบาล มีคนดูเยอะ ฉันไม่อยากให้เรื่องใหญ่ นานไปสิบกว่าคนก็ออกไป ให้เพื่อนกระจายตัว บอกให้โทรติดต่อในตอนกลางคืน ฉันจับตัวพี่ชายของเด็กไปในห้องน้ำ เรื่องหลังต่อไม่ต้องเล่า คงทุกคนก็เข้าใจ ว่าเลือดเต็มกำแพงและพื้น แต่คนนั้นที่เมื่อคืนพูดว่าสอดหัวฉันลงในโถส้วม ตอนนี้หัวตัวเองสอดอยู่ในโถส้วมเองเท่านั้น!ตอนบ่ายสี่โมงฉันก็ปรากฏตัวที่สถานีตำรวจอีกครั้ง คราวนี้เป็นการทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง ไม่มีข้อโต้แย้ง! บาดแผลภายนอกอื่นๆ ไม่คิดเอา ตอนนั้นพี่ชายของเด็กคนนั้นซี่โครงถูกฉันตีจนหักไปสามซี่ และยังต้องเข้าโรงพยาบาล โชคดีที่ตำรวจดูแลฉันดี ไม่ใส่กุญแจมือ ปล่อยให้ฉันรอที่นั่น! ผ่านไปสักพักลุงของฉันก็มา พูดคุยกับตำรวจไม่กี่คำ แล้วก็พาฉันไป! ตอนทุ่มฉันจองโต๊ะในร้านอาหารไว้เก้าโต๊ะเพื่อจัดอาหารเย็นกับเพื่อนที่ไปตอนบ่าย เพราะไม่ได้เจอกันนาน จึงกินดื่มเยอะ ตอนกลางคืนไปนอนที่บ้านเพื่อน! จำได้คร่าวๆ ว่าบอกเขาที่อยู่เว็บบอร์ดให้เขาดูว่ากระทู้ที่ฉันโพสต์ยังอยู่ไหม จากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย!

วันนี้เช้าเมื่อฉันตื่นไปธนาคาร เอาเงินห้าพันหยวนไปให้แม่ เพื่อให้เธอเอาไปส่งให้ครอบครัวนั้น! ตอนกลางวันฉันก็ไปดื่มกับตำรวจและชุมชนเป็นเรื่องเป็นราว! สถานีตำรวจจัดการเรื่องทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว ฟ้องดำเนินคดีเสร็จ! กลุ่มชุมชนก็สอบถามอย่างละเอียดจากพยานในที่เกิดเหตุและออกใบรับรอง! สรุป一句คำ ฉันไม่มีปัญหาอะไรเลย! ดังนั้นฉันจึงสามารถนั่งอยู่ที่บ้านและเขียนเล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนฟังได้!

ทำไมฉันถึงนั่งอยู่บ้านได้ หลายคนยังงงอยู่? เพราะบ่ายวันนั้นลุงของฉันไปสถานีตำรวจยื่นใบรับรอง ซึ่งออกโดยโรงพยาบาลจิตเวชท้องถิ่น! ยืนยันว่าฉันเป็นโรคจิตเภทเป็นระยะๆ มีบุคลิกแตกแยกระดับปานกลาง เมื่อกำเริบจะมีภาพหลอนและมีแนวโน้มความรุนแรง ควรหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นและต้องมีคนดูแล! และยังได้นำยากล่อมประสาทจำนวนมากกลับมาด้วย! ดังนั้นทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับคนเป็นโรคจิตประเภทนี้ จึงไม่แปลก! ดังนั้นตำรวจจึงไม่ต้องยุ่งยาก ปิดคดีได้เลย!

แต่ครอบครัวเด็กไม่พอใจ โทรมาโทรขู่ฉันว่าจะขุดหลุมฝังฉัน ฉันทนได้ไหม? ตอนนี้ฉันแค่อยากถามทุกคนว่าฝีมือขุดแค่นี้ใครเก่งที่สุด?