ในที่สุดก็มีน้ำอ่อนทดแทนทะเลใหญ่

ทุกสิ่ง เหมือนยังอยู่ในความฝัน ฉันเลือกที่จะไม่เชื่อ ไม่อยากตื่นขึ้น คนที่เคยดูถูกในคำพูด แต่สุดท้าย ฉันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของพวกเขา เคยสงสัยไม่เข้าใจ ทำไมเป็นแบบนั้น ตอนนี้ ทุกอย่างมีคำอธิบายที่สมบูรณ์ แม้ตอนจบจะโหดร้ายชัดเจน เมื่อก่อนฉันคิดว่า ความเหงาเป็นบทเรียนที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของชีวิต การอยู่โดดเดี่ยวเหมือนเป็นท่าทางที่สวยงามที่สุดของโลกนี้ แต่มันก็เป็นเพียงเพราะไม่เคยสัมผัสความอบอุ่น หรืออาจเพราะผ่านเรื่องราวมากมาย เมื่อมีข้อยกเว้น จึงเข้าใจได้ว่า การพึ่งพิงนั้นงดงามเพียงใด ผีเสื้อกลางคืนไม่ใช่ไม่รู้ถึงอันตรายของเปลวเทียน เขาเพียงแค่หลงใหลในการโอบกอดที่หาได้ยาก ช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับมาลงเอยที่ความเหงาเพียงลำพัง จนอยากร้องไห้ พูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่เป็นไร แต่หัวใจกลับแบกน้ำหนักไม่ไหว เมื่อสงบแล้ว จึงส่งความคิดถึงไปยังภูเขาอู้ซาน