สมุดบันทึกความรัก

002 การเริ่มต้นใหม่\(ตามที่ทุกคนร้องขอเปลี่ยนเป็นบุรุษที่สาม วันนี้ในชั้นเรียนวิชาเคมีเปลี่ยนไปจนหัวแทบระเบิด เห็นนวนิยายต้นฉบับเก่า ๆ ทุกเรื่องมีการทำให้เป็นเลิศ ผู้ดูแลฟอรั่มใหญ่ ๆ จะเพิ่มความยอดเยี่ยมให้ฉันไหม?)\คุณครูหวางมองใบซีซวี่จากบนลงล่าง ใบซีซวี่ยืนอยู่ข้างคุณปู่โดยไม่ได้พูดอะไร คุณปู่พยักหน้าและมองฉันด้วยความเมตตา\“อ้อ เป็นอย่างนั้นเอง! งั้นไปที่ห้องเรียนและรอฉันเดี๋ยวฉันไปถึงทันที” คุณครูหวางก้มหน้าลงโดยไม่ได้พูดต่อกับใบซีซวี่ พวกเขาชี้ไปที่ห้องเรียนด้านซ้ายของสำนักงาน\ใบซีซวี่และคุณปู่ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เดินไปที่ห้องเรียนตามที่คุณครูหวางชี้ ชั้นนี้มีสี่ห้องเรียน แต่จากภายนอกสามารถเห็นได้ว่ามีสองห้องไม่ได้ใช้สำหรับเรียน แต่อยู่สำหรับเก็บของ คุณปู่ส่งใบซีซวี่ไปถึงหน้าประตูห้องเรียนแล้วก็จากไป ใบซีซวี่ก็ไม่ได้พยายามรั้งอะไรไว้ เรื่องค่าเรียนต่าง ๆ คุณปู่ได้เตรียมการล่วงหน้าเรียบร้อย\ใบซีซวี่เดินไปถึงประตูห้องเรียน ประตูไม่ใช่ประตูป้องกันการโจรกรรมจากอลูมิเนียมที่เขาเคยเห็น แต่เป็นประตูไม้เก่า ประตูเหล่านี้เก่าและเสียหาย กล่าวได้ว่าไม่ต้องใช้กุญแจสามารถมุดเข้าไปจากรอยแตกบนแผงประตูได้ ประตูเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่มีแม่กุญแจ หรืออาจกล่าวว่าประตูเหล่านี้ไม่สามารถล็อกได้เลย บางประตูวงแหวนที่ใช้ล็อกถูกนักเรียนขี้เล่นทำหายไป ดังนั้นประตูเหล่านี้จึงเหมือนเป็นการตกแต่งมากกว่าใช้งานจริง\ใบซีซวี่หาที่นั่งและนั่งลงโดยไม่ได้สนใจอะไรมาก โรงเรียนนี้มีม้านั่งยาวที่แต่ละม้านั่งสามารถนั่งได้สองคน โต๊ะก็เป็นโต๊ะสองคน มีแผงกั้นตรงกลางโต๊ะที่หายไปแล้ว ใบซีซวี่มองห้องเรียนว่าง ๆ และไม่ได้พูดอะไร เขานั่งดูโลกภายนอกอย่างเงียบ ๆ แม้ว่าจะเต็มไปด้วยชีวิตชีวาแต่ก็หาไม่เจอความคุ้นเคยเลย\ไม่รู้ว่าได้นั่งในนั้นนานเท่าไร ใบซีซวี่ได้ยินเสียงเดินมาจากประตู ใบซีซวี่หันไปมองเห็นคุณครูหวางและนักเรียนหญิงหลายคน ในโลกที่ชายส่วนใหญ่ขี้เกียจกว่าหญิง ใบซีซวี่ไม่ประหลาดใจกับสถานการณ์นี้ หลังจากนักเรียนหญิงเข้ามา พวกเขาก็รวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ของพวกเขา คุณครูหวางพูดคุยและหัวเราะกับพวกเธอสักพักแล้วกลับไปที่สำนักงาน\“พวกเธอกำลังพูดถึงอะไรอยู่หรือ?” เห็นฉากนี้ ใบซีซวี่อดไม่ได้ที่จะถาม\“ไม่ใช่เรื่องของแก!”ในหมู่ผู้หญิงเหล่านี้มีเพียงผู้หญิงที่อยู่ใกล้เย่จวี่ซวี่ที่สุดคนเดียวที่ตอบฉันเพียงประโยคเดียว ส่วนผู้หญิงคนอื่น ๆ ก็ทำเหมือนไม่สนใจแล้วพูดเรื่องของพวกเธอต่อไป \ จริง ๆ แล้วเย่จวี่ซวี่ก็รู้ว่าการจะเข้ากับกลุ่มหนึ่งต้องใช้เวลาพอสมควร บางทีในตอนนี้ที่เย่จวี่ซวี่ก็เป็นภาพที่นักเรียนใหม่จะพบในอนาคต \ เวลาไหลผ่านไปทีละนิด ๆ จำนวนคนในห้องเรียนก็เพิ่มมากขึ้น ทั้งผู้ชายและผู้หญิงต่างพูดเรื่องราวที่แตกต่างกัน เย่จวี่ซวี่รับรู้ตัวเองและเลื่อนที่นั่งไปอยู่มุมสุดท้ายของห้องเรียน \ ในชั้นเรียนนี้มีเพียงเย่จวี่ซวี่คนเดียวที่เป็นนักเรียนใหม่ ส่วนใหญ่ของนักเรียนคนอื่น ๆ เป็นคนที่เรียนต่อมาจากโรงเรียนประถมโดยตรง บางทีอาจมีนักเรียนใหม่หนึ่งหรือสองคนที่ย้ายมาจากโรงเรียนอื่น แต่ช่วงการย้ายของพวกเขาไม่ได้ไกล แค่ระยะหนึ่งถึงสองเมืองเท่านั้น และส่วนใหญ่พวกเขาเกิดและโตในที่นี่ ดังนั้นพวกเขาจึงรู้จักกันเป็นจำนวนมาก \ แต่เย่จวี่ซวี่กลับไม่เข้ากับทั้งสองกลุ่มนี้ ในวันแรกของภาคเรียนเขาถูกเก็บตัวอยู่ที่มุมสุดท้ายของห้องเรียนโดยสมบูรณ์