【นิยายต้นฉบับ】ที่ต้องการไม่ใช่ฉัน

\บทที่ 1. เราทุกคนเป็นเพื่อนที่ดี
\วันนี้ อากาศแจ่มใส ฉันก็มาโรงเรียนตั้งแต่เช้า ดูเหมือนว่าจิตใจของฉันจะดี ในความเป็นจริง บ้านของฉันก็ไม่ได้อยู่ใกล้โรงเรียนแต่ฉันมักจะเป็นคนมาถึงเป็นคนแรกทุกวัน
ตอนเช้า หยางเหยียนก็เดินเล่นคนเดียวในโรงเรียน ไม่มีใครรู้ว่าเขามาเร็วแบบนี้ทุกวันทำไม เพราะว่าเขายังเป็นเด็กชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 อยู่เลย มาถึงก่อนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่กำลังจบซะอีก
ผู้เฝ้าประตูโรงเรียนเป็นชายชราคนหนึ่ง ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร แต่เป็นคนชราที่ดี ได้ยินมาว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตไปเมื่อ 5 ปีก่อน ลูกๆ ก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆ เพื่อที่จะได้เห็นเด็กๆ ทุกวัน เขามาทำงานที่โรงเรียนประถมแห่งนี้เป็นผู้เฝ้าประตู รับเงินเดือนเล็กน้อยทุกเดือน
เขาก็สังเกตเห็นชายตัวเล็กคนนี้ที่ปรากฏตัวทุกเช้าในทุกวัน ตอนแรก ชายชรากังวลมากว่า ถ้าเด็กตัวเล็กคนนี้ล้มลงในโรงเรียนจะยุ่งแน่ ดังนั้นเขามักจะเดินตามอยู่ห่างๆ กลัวว่าเด็กจะเกิดอันตราย
แต่นี่กลับทำให้หยางเหยียนตกใจมาก เดินสองก้าวแล้วชะโงกมองไปข้างหลัง น่ารักมากจนชายชราหัวเราะ ชายชราล้วงกระเป๋า เหลือลูกกวาดไม่กี่เม็ด
'เด็กน้อย มานี่ ปู่ให้ลูกกวาดกิน' ชายชราร้องดังๆ กับหยางเหยียน มือส่ายลูกกวาดให้เด็กดู
เสียงนี้ทำให้หยางเหยียนขาสั่น เรื่องเกี่ยวกับผู้ลักพาตัวเด็กใช้ลูกกวาดล่อลวงออกไป เขาได้ยินเรื่องแบบนี้บ่อยมาก ครูสอนภาษาจีนเคยบอกวิธีเอาตัวรอด: วิ่ง วิ่งไปที่ที่มีผู้ใหญ่ และคอยร้องช่วยด้วย
แต่นี่มันแค่หกโมงครึ่ง จะมีใครอยู่ได้ยังไง... หยางเหยียนรู้สึกสับสนใจ เห็น 'ผู้ลักพาตัว' ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
'อ๊ะ~~~ ช่วยด้วย!' หยางเหยียนส่งเสียงเรียก พลางวิ่งอย่างรวดเร็ว ไม่ลืมที่จะเหลียวหลังมองมือของชายชรา 'แต่ว่า... ฉันอยากกินลูกกวาดนะ...'
ได้ยินหยางเหยียนตะโกน ชายชราหยุดไปชั่วขณะ 'ไอ้เด็กนี่...' เขาคร่ำครวญอย่างไร้คำพูด รีบตามไปทันที
จากนั้น อาคารเรียนทั้งหมดก็เริ่มวุ่นวาย
ถ้าใครอยู่ในโรงเรียนตอนนี้ คงต้องตะลึง มันเหมือนเกมส์ Temple Run ในโรงเรียนจริงๆ แต่ตอนนี้ยังเช้าอยู่ นักเรียนยังไม่มาสักครู่ ก็อีกสิบกว่านาทีจะมีนักเรียนมา''อ๊า~~~'' เสียงกรีดร้องเหมือนฆ่าหมูดังมาจากชั้นบน แผ่ไปทั่วทั้งอาคารเรียน หลังของเซียวหยางหยานก็ใกล้ราวบันไดแล้ว และยังอยู่ชั้นห้าที่ด้วย... และชายแก่ก็ไล่ตามมา จนตอนนี้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ''เธอ...เธอ เด็กเนี่ย เธอจะ...หนีอะไร...วิ่งเหรอ...ฮู่ว...เหนื่อยตายเลย'' ชายแก่หอบหายใจไม่ทันตะโกนใส่หยางหยานที่นั่งทรุดอยู่บนพื้น แต่หยางหยานเกือบจะร้องไห้ ''อู้วววว...อย่าจับฉันไปนะ อู้วว ฉันไม่อร่อยเลยนะ'' ''ใคร...ใครบอกว่าจะจับเธองั้นล่ะ!'' ชายแก่รู้สึกงงเล็กน้อย ''ฉันไม่ได้บอกงั้นรึไง ฉันแค่อยากให้เธอกินลูกกวาดเอง!'' พอได้ยินคำว่าลูกกวาด เซียวหยางหยานก็หยุดร้องไห้ ใช้สายตาน้ำตาคลอสีแดงเต็มไปด้วยความตาปริบๆ มองชายแก่ แม้ว่าตาของหยางหยานจะค่อนข้างเล็ก แต่ท่าทางนั้นน่ารักมาก โดยเฉพาะสำหรับคนวัยกลางคนและสูงอายุ... เมื่อเห็นเขาร้องไห้อย่างนี้ อารมณ์ตอนที่ไล่ตามหยางหยานทั่วทั้งอาคารก็หายไป เริ่มปลอบเขาแทน เด็กตัวเล็กเปลี่ยนหน้าได้เร็ว โดยเฉพาะเด็กที่ชอบกินอาหาร... ''จริงเหรอ...มีลูกกวาดจริงเหรอ?'' หยางหยานออกอายเล็กน้อย ถามเบาๆ ชายแก่ยังหอบไม่หาย ให้ยิ้มแย้มออกมาได้ลำบาก ''แน่นอนว่าจริงแล้ว ลุงไม่ใช่คนไม่ดี'' ชายแก่มาอยู่ที่นี่สักพัก พอเจอเด็กคนนี้ แต่เด็กคนนั้นไม่รู้จักเขา กลับคิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี... ''เอา นี่ให้เธอ ถือไว้'' เซียวหยางหยานรับลูกกวาดด้วยความชื่นใจมาก แต่ยังระมัดระวัง มองชายแก่ด้วยสายตาสงสัยอยู่เป็นระยะ แม้ชายแก่จะคิดว่าน่ารัก แต่สำหรับเด็กที่ชอบกินอาหารแล้ว ในการเจอลูกกวาดแล้วยังใจเย็นแบบนี้ แล้วไม่ลืมคำเตือนของครู ก็ถือว่ายากมาก แต่การระวังทั้งหมดก็สลายไปทันทีหลังจากใส่ลูกกวาดเข้าปาก... รสหวานของลูกกวาดทำให้ปากหวานขึ้น ''คุณตา ขอบคุณนะ ลูกกวาดอร่อยมาก'' ชายแก่มองเขาเหมือนเห็นลูกชายตอนเด็ก ไม่อาจห้ามใจเอื้อมมือมาลูบหัวเซียวหยางหยาน ''อร่อยก็แค่นั้นแหละ อร่อยก็แค่นั้นแหละ...'' น้ำตาของชายแก่ไหลออกมาโดยไม่ตั้งใจ แน่นอนว่าตอนนั้นหยางหยานยังไม่เข้าใจ ''งั้นทำไมคุณถึงให้ลูกกวาดฉันล่ะ?''หยางเยียนถามอย่างระมัดระวัง กลัวว่าคนแก่จะชิงลูกอมของเขากลับไป แต่คำถามนี้กลับทำให้คนแก่ถึงกับงง สาเหตุจริงๆ มีหลายอย่าง แต่ถ้าพูดให้เด็กน้อยตรงหน้าฟังเขาก็คงไม่เข้าใจ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง คนแก่ก็ยิ้มแล้วตอบว่า 'ก็เพราะพวกเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันไง!'