【นิยายต้นฉบับ】ที่ต้องการไม่ใช่ฉัน

บทที่สองเธอ\เพื่อนสนิทเหรอ?ทําไมมันฟังดูคุ้นจัง...?
ฉันจําได้ว่าเช้าวันนั้น ตามปกติ หลังเลิกเรียน เราเล่น 'Saving Someone with Wood' ที่หน้าห้องเรียน แล้วฉันวิ่งเร็วมากฉันไม่ทันสังเกตว่า 'เธอ' อยู่ข้าง ๆ ฉัน\'หยางหยาน ทําไมเธอถึงมาช่วยฉันตลอดเลย?'''หยางหยาน' ตกใจไปชั่วขณะ 'เพราะฉันชอบเธอ!'ก่อนที่เธอจะพูด เธอก็ยิ้มแล้วพูดว่า 'คงเพราะเราเป็นเพื่อนสนิทกัน!'''

\'เพื่อนสนิทเหรอ?' หมายความว่ายังไง?หยางหยานขมวดคิ้ว รู้สึกว่าเขาไม่ชอบคํานั้น แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและเห็นเธอยิ้มให้เขา..."ใช่แล้ว เพราะเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน" หยางหยานพูดอย่างมีความสุขพร้อมรอยยิ้ม..."งั้นก็หยุดช่วยฉันตลอดเวลาได้แล้ว วิ่งวุ่นมันเหนื่อยมาก..."＇＇。。。。

＇＇。。。。อืม...อืม...อืม...'



''เพื่อนสนิทเหรอ? ดูดีนะ" หยางหยานเงยหน้ามองใบหน้าที่มีริ้วรอยและยิ้มอย่างใจดี "แต่ต้องให้ขนมฉันบ้างนะ~" ชายชราหัวเราะอย่างเต็มใจและลูบหัวเขา...นักเรียน



คนเดินมาถึงโรงเรียนทีละคน และเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเปิดประตู เห็นหยางหยานนั่งอยู่ที่ทางเข้าเธอไม่ได้แปลกใจนัก แต่ขณะเดินผ่าน เธอสังเกตเห็นลูกกวาดในมือเขา...เด็กหญิงตัวน้อยเดินเข้ามา คว้าลูกกวาดจากมือหยางหยาน แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า "ถ้ามีลูกกวาด เธอจะไม่ให้ฉันกินลูกกวาดเหรอ?เชื่อหรือไม่ ฉันจะไม่เปิดประตูให้เธอหรอก" ขณะที่เขากําลังจะขึ้นไปเอาขนมคืน เขาก็หยุดเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น...เขามองเธอด้วยสีหน้าถูกเอาเปรียบ แต่...ฉันอยากกินขนม...เด็กหญิงที่เปิดประตูไม่สนใจเขา ฉีกประตูเปิดแล้วเอาเข้าปาก...เห็นแบบนั้น หยางหยานเกือบจะร้องไห้..."อย่าร้องไห้นะ เดี๋ยวฉันจะเปิดประตูให้" (^_^) เด็กหญิงตัวน้อยเปิดประตูอย่างมีความสุข~~


ชั้นเรียนเริ่มยาวขึ้นเรื่อย ๆ และอีกประมาณสิบห้านาทีหยางหยานยังคงพิงโต๊ะ มองไปที่เก้าอี้ข้างบนเป็นระยะ ๆ มองไปที่ประตูเหมือนหวังอะไรบางอย่าง...แต่เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่ดี... ทันใดนั้น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาและนั่งลงที่ที่นั่งเหนือขวาของหยางหยาน...เมื่อเห็นเธอ หยางหยานตัวน้อยดูมีความสุขมาก และความกังวลทั้งหมดก่อนหน้านี้ก็หายไปจากนั้นเขาก็ยังคงเฝ้าดู...เฝ้าดู...ดู...