ก็แค่โยนไปตามสบาย

ต่อชื่อเรื่องด้วยน้ําท่วมอีกครั้ง!

โบนัสด้านล่าง\ความรักลึกซึ้งของหยางกั๋วต่อเสี่ยวหลงหนู, ความหลงใหลของเฉียวเฟิงที่มีต่ออาจู, นิสัยเย็นชาและอ่อนไหวของเว่ยเสี่ยวเป่า—สรุปก็คือ มันก็แค่ตัวอักษรสีดําจากผลงานของจินหยงไม่ว่าซีซื่อจะสวยแค่ไหน เธอก็เป็นแค่หมากรุกในมือของกษัตริย์โกวเจี้ยนแห่งเยว่ ไม่ว่าประธานเหมาจะยิ่งใหญ่แค่ไหน เธอก็เป็นแค่ชิ้นส่วนของหยวน . ฉันเคยได้ยินสุภาษิตว่า: 'ใจร้ายดีกว่าหลอกตัวเอง; ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองล้มลงดีกว่าหยิ่งเกินไป.'ไม่ใช่ว่าทุกสิ่งจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว หรือลูกแพร์ไม่หวาน แต่คุณยังไม่ได้ลิ้มรสหัวใจ;เบื้องหลังคนที่ประสบความสําเร็จแต่ละคน จะมีคนหนึ่งหรือมากกว่านั้นที่คอยสนับสนุนพวกเขาอย่างเงียบ ๆ; คนที่ล้มเหลวแต่ละคนไม่ใช่คนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา—เพียงแต่พวกเขากลายเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา....../////......สามคนเดินลงถนนและเห็นขอทานคุกเข่าเพื่อหาเลี้ยงชีพ; คุณ A เหลือบมองขอทานและจงใจทําชามที่แตกของขอทานล้มขณะที่เขาเดินผ่าน ขอทานโกรธลึก ๆ และสาบานอย่างลับ ๆ ว่าจากนี้ไปคนหยิ่งยโสเหล่านั้นจะยอมจํานนต่อเขา หลังจากอดทนกับความลําบากนับไม่ถ้วนและแม้แต่แขนหักเพราะเรื่องนี้ เขาก็กลายเป็นเจ้าเมืองของภูมิภาคและร่ํารวยที่สุดในภูมิภาคคุณ B โยนเงินให้ขอทานอย่างไม่ใส่ใจขณะที่เขาเดินผ่าน และขอทานก็คุกเข่าหัวเราะ: เงินนั้นเพียงพอให้เขาเปิดธุรกิจเล็ก ๆ เพื่อเลี้ยงครอบครัว และสุดท้ายเขาก็ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเมื่อคุณ C เดินผ่านขอทาน หลังจากปลอบใจเขาแล้ว เขาก็พาขอทานกลับบ้าน จากนั้นคุณ C ก็ส่งลูกสาวให้ขอทานเพื่อช่วยให้เขาก้าวหน้าในอาชีพ สุดท้าย ขอทานก็กลายเป็นคนรวย、、、、、、、、、、、、、、、、、、、、 ชายชราในหนังสือกล่าวว่า: บางสิ่งมีชีวิตอยู่ในความทรงจําเท่านั้น อย่าพยายามเปลี่ยนแปลงมัน เมื่ออยากเปลี่ยนแปลง จําไว้ว่าทุกสิ่งที่คุณมีตอนนี้จะกลายเป็นความทรงจําด้วย→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→→ หญ้าในวัดเซนเป็นแปลงสีเหลืองเหี่ยวเฉา พระหนุ่มสังเกตเห็นและกล่าวกับอาจารย์ว่า "อาจารย์ ช่วยโปรยเมล็ดหญ้าหน่อย!""หญ้านี้ดูน่าเกลียดมาก" อาจารย์กล่าวว่า "ไม่ต้องรีบ เมื่อมีเวลา ฉันจะไปซื้อเมล็ดหญ้าคุณหว่านได้ทุกเมื่อ แล้วจะรีบไปทําไม?เมื่อไรก็ได้!"ในเทศกาลกลางวันฤดูใบไม้ร่วง อาจารย์ซื้อเมล็ดหญ้าและมอบให้พระหนุ่ม พร้อมกล่าวว่า "เอาเถอะ โปรยเมล็ดหญ้าลงบนพื้น" ลมพัดแรงขึ้น พระน้อยโปรยเมล็ดหญ้าลอยไป"ไม่ดีเลย เมล็ดหญ้าถูกปลิวไปเยอะ!"อาจารย์พูดว่า "ไม่เป็นไร หญ้าส่วนใหญ่ที่ปลิวไปจะว่างเปล่า และถึงจะหว่านเมล็ดก็ไม่งอกจะกังวลอะไร?แค่ปล่อยตัวให้สบาย!"เมล็ดหญ้าถูกโปรยกระจาย และนกกระจอกหลายตัวบินเข้ามา เก็บเมล็ดหญ้าอวบอิ่มบนพื้นมากินเด็กวัดเห็นแล้ว ประหลาดใจพูดว่า “ไม่ดีแล้ว เมล็ดหญ้าถูกนกกินหมดแล้ว! คราวนี้เสียแล้ว ปีหน้าที่นี่จะไม่มีหญ้าแล้ว” อาจารย์พูดว่า “ไม่เป็นไร เมล็ดหญ้ามีเยอะ นกกินไม่หมดหรอก สบายใจได้ ปีหน้าที่นี่ต้องมีหญ้าแน่นอน” ตอนกลางคืนฝนตกหนัก เด็กวัดยังนอนไม่หลับ เขากังวลในใจว่าเมล็ดหญ้าอาจถูกน้ำพัดไป พอตอนเช้า เขารีบวิ่งออกจากวัด เชื่อใจว่าจริงๆ เมล็ดหญ้าในดินหายหมดแล้ว เขาจึงรีบวิ่งไปห้องอาจารย์พูดว่า “อาจารย์ ฝนตกหนักเมื่อคืน เมล็ดหญ้าที่ดินถูกน้ำพัดไปหมดแล้ว ทำยังไงดี?” อาจารย์ไม่รีบร้อนพูดว่า “ไม่ต้องเร่งร้อน เมล็ดหญ้าที่ถูกน้ำพัดไปที่ไหนก็จะงอกที่นั่น ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ” ไม่นาน หญ้าสีเขียวหลายต้นก็โผล่ขึ้นจากดิน ผลปรากฏว่ามุมบางมุมที่ไม่ได้หว่านก็ยังมีต้นเล็กสีเขียวขึ้นมามาก เด็กวัดดีใจพูดกับอาจารย์ว่า “อาจารย์ ดีมากเลย หญ้าที่ผมปลูกงอกแล้ว!” อาจารย์พยักหน้าและพูดว่า “ยินดีด้วยนะ” การที่อาจารย์ท่านนี้ปล่อยตามเวลา ปล่อยตามนิสัย ปล่อยตามธรรมชาติ และยินดีตามสิ่งที่เกิดขึ้น แสดงให้เห็นว่า ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่ต้องบังคับหรือเร่งรัด แต่ยังสามารถให้ผลลัพธ์ที่ดีได้