อย่างที่คุณพูด
ฝนหนึ่งสาย,\ชโลมสายตาของฉัน,\ในวิสัยทัศน์เบลอของฉัน,\ฉันไม่เห็นใจจริงของคุณ.\ฝนที่ไม่มีสัญญาณนี้,\เหมือนตัวคุณที่ใจร้าย,\มากับหยดเล็ก ๆ เหล่านี้ที่แทงใจฉัน.\หลับตาลง,\ไม่คิดถึงสถานการณ์ที่มีคุณ,\แต่ในสายตาของฉันปรากฏแต่คุณ,\ฉันมอบหัวใจทั้งหมดให้คุณ,\แต่ทำไมคุณต้องจากไป,\ฉันใช้ใจจริงของฉันแลกกับความปลอมของคุณ.\ทำไมถึงโหดร้ายกับฉันแบบนี้,\เป็นเพราะการอยู่ด้วยกันเหมือนการทรมานหรือเปล่า,\ฉันทำผิดอะไรหรือเปล่า?\ทำไมคุณต้องจากฉันไป,\ทุกครั้งที่คิดถึงคุณทันทีฉันก็ไม่เหมือนตัวเอง.\อย่างที่คุณพูด,\ความรักก็เหมือนของเล่นที่ผู้ชนะได้,\แต่เป็นชีวิตที่ล้มเหลว.\ฉันยอมรับว่าในเกมนี้คุณชนะแล้ว,\แต่ทำไมถึงทำให้ฉันตกหลุมพรางที่คุณวางเอาไว้.\เกมของความรักตามที่คุณพูด,\ทำให้ฉันเจ็บปวดอย่างนี้.
ตอบกลับ (4)
โคลงสั้นเสียดสีนี้
โลกที่เหี่ยวเฉา ไม่ใช่ของตัวเอง ตัวเองกลายเป็นเหมือนเครื่องจักรที่ถูกเวลาควบคุม น้ำตาแห้งไปหมดแล้ว เหลือเพียงใบหน้าที่หัวเราะอย่างชาเฉย
ไม่เข้าใจแต่รู้สึกว่ามันเก่ง
ชาตินี้ครั้งหนึ่งต้องจากกัน
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —