【นิยายต้นฉบับ】ที่ต้องการไม่ใช่ฉัน

บทที่ 3.\เธอชื่อเฉิงหยวน อยู่ชั้นเดียวกันกับเขามาสามปีแล้ว หยางหยันเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มรู้สึกชอบเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เขามักจะมองเธออยู่เสมอ หรือจะพูดว่าเมื่อเห็นเธอ เขามักจะมีความรู้สึกพิเศษบางอย่าง... ความกังวลต่าง ๆ ก็หายไปหมด\
\
ส่วนเฉิงหยวนเองก็สวยจริง ๆ ผมยาวถึงเอว มัดผมข้างหลังไว้เป็นช่อ ด้านหน้ามีหน้าม้าเรียบร้อย ใบหน้าเรียวรูปเมล็ดแตงตาใสมาก~~ แถมผิวพรรณยังขาวเป็นพิเศษ~~~ แม้ว่าจะไม่ได้สูงมาก แต่ดูแล้วกลับลงตัวเป็นอย่างดี\
\
หยางหยันอาจจะเป็น 'หลงใหล' ใน 'ความงาม' ของเธอ... เพราะตอนนั้นหยางหยันยังไม่รู้ว่าความรักคืออะไร...\
\
อย่างไรก็ตาม หยางหยันก็มองเธออยู่ตลอด ดวงตากลมโตที่จ้องอยู่แน่นอนว่าจะถูกใครสักคนสังเกตเห็น...\
\
"หยางหยัน เธอกำลังมองอะไรอยู่เหรอ กระเป๋าหนังสือฉันมีอะไรหรือเปล่า?" เฉิงหยวนหันกลับไปหยิบหนังสือ แล้วพบว่าหยางหยันที่นั่งอยู่ด้านหลังนั้นกำลังจ้องเธออยู่... กระเป๋าหนังสือเหรอ?\
\
คำถามนั้นทำให้หยางหยันตื่นขึ้นทันที... เขาเบิกตาโต แทบหลับตาไม่ทัน (-_-||)\
\
"เอ่อ...เอ่อ...ไม่มี...ไม่มีอะไร... ฉันแค่ดูเฉย ๆ เท่านั้น..." หยางหยันพูดตื่นตระหนกจนติดขัด ในขณะที่เฉิงหยวนแค่เพียงตอบว่า "อ๋อ" แล้วกลับไปหันหน้ากลับไปเรียนหนังสือโดยไม่ได้สังเกตอะไรผิดปกติ\
\
ส่วนหยางหยัน ตอนนี้ไม่ง่วงหลับอีกแล้ว... เขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับคำตอบที่เพี้ยนเมื่อครู่ "ทำไมไม่คุยกับเธอให้มากกว่านี้นะ...?"\
\
ปกติแล้วหยางหยันพูดค่อนข้างน้อย หรืออาจจะพูดน้อยกับผู้หญิง เพราะเขาไม่ค่อย 'เก่ง' ในการพูดกับผู้หญิง คิดในใจอยู่นานมาก แต่เมื่อพูดออกมาจึงกลายเป็น "อืม อืม...เอ่อ เอ่อ...โอ้ โอ้..."\
\
ตอนนั้นก็ยังอยู่ในชั้นเรียน ครูได้ยินเสียงรบกวนแถบนั้นอยู่บ้าง เพราะเด็ก ๆ ยังไม่รู้จักควบคุมเสียง แต่ครูก็ไม่ได้สนใจมากนัก สอนต่อไป เพราะเด็กทั้งสองคนนี้เกรดเกือบเต็มทุกครั้ง แม้จะเป็นแค่ความรู้ระดับประถม และปกติก็เรียบร้อยดี ครูจึงปล่อยผ่านไป~\
\
ตอนเที่ยงพอดีเลิกเรียน แต่ข้างนอกฝนตกหนัก คงต้องบอกว่าสัปดาห์นี้ฝนตกทุกวัน นักเรียนทุกคนจึงพกร่มมา แต่ปัญหาก็เกิดขึ้น...\
\
ประตูโรงเรียนเนื่องจากพื้นไม่เรียบ เวลาเกิดฝนตกหนักจะมีน้ำขังเป็นแอ่งใหญ่ พูดอีกอย่างคือ ถ้าอยากออกไปก็ต้องเปียกเท้า...ตรงประตูทางเข้า มีคนอยู่จำนวนมาก ทุกคนกำลังคิดว่าควรออกไปไหม รวมทั้งฉันด้วย... มองไปที่ผู้ชายคนหนึ่งข้าง ๆ เขาก็อุ้มผู้หญิงคนหนึ่งข้าง ๆ เขา ซึ่งดูเหมือนจะเป็นแฟนของเขา แล้วเดินออกไปโดยไม่สนใจรองเท้าของตัวเอง... ฉันมองดู แล้วก็หันไปมองจวงหยวนที่อยู่ในฝูงชนไม่ไกลนัก... 'จะว่า...ฉันก็...' จู่ ๆ เสี่ยวหยางหยานก็ส่ายหัว ก่อนอื่นไม่พูดถึงว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาเป็นแค่เพื่อนร่วมชั้น แต่ดูจากรูปร่างแล้ว เสี่ยวหยางหยานก็อุ้มจวงหยวนที่สูงกว่าเขาเพียงเล็กน้อยไม่ไหวแล้ว... อีกอย่าง ใครจะยอมให้คุณอุ้มก็ไม่รู้... คิดไปคิดมา หยางหยานรู้สึกเย็นวาบที่ฝ่าเท้า... น้ำซึมเข้ามาแล้ว ไม่มีทางเลือกก็เลยเดินออกไปเลย...