เหมือนว่าจะอยู่ในเจ็ดพันานานมากแล้ว... น่าจะมาตอนชั้นประถมศึกษาปีที่หก... จำรายละเอียดไม่ได้แล้ว...
ครั้งที่แล้วมีคนใหม่ถามฉัน ทั้ง ๆ ที่เป็นสมาชิกเก่าเจ็ดพันากลับบอกว่าตัวเองเป็นคนใหม่
ฉันนั่งคิดเงียบ ๆ ...ถ้าฉันถูกนับเป็นสมาชิกเก่าเจ็ดพนา... ก็อาจจะเป็น “สมาชิกเก่าเจ็ดพนาที่ไร้ประโยชน์ที่สุด”, “สมาชิกเก่าเจ็ดพนาที่เก่งแต่ทำตัวน่ารัก”, “สมาชิกเก่าเจ็ดพนาที่เงียบหายไปหลายปีและไม่มีอะไรดี”...
ฉันก็เงียบไป...
ฉันก็ได้ผ่านทั้งลมฝนของเจ็ดพนา เคยเห็น ในตอนนั้นมี เย่, โมลี่, เหมเหม, เฉียน และตอนนี้ก็มี หมวกแดง, หมาป่าซิลเวอร์ ดูเหมือนว่ามีหลายเรื่องที่ไม่สบายใจ แต่ก็มีหลายช่วงเวลาที่มีความสุข
ฉันก็เก็บที่อยู่เว็บนี้ไว้ในคอมพิวเตอร์ เพราะกลัวสักวันจะลืม
เวลาเนิ่นนานทำให้ความผูกพันลึกซึ้ง
การที่เจ็ดพนาจะยิ่งใหญ่หรือไม่สำหรับฉันไม่สำคัญ เพียงแค่ความรู้สึกที่เจ็ดพนายังคงเหมือนเดิมในโลกออนไลน์ที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดหลายปีนี้สำคัญสำหรับฉัน
นี่คือบ้าน
ท่ามกลางผู้คนมากมาย เรายังมารวมตัวกัน นั่นคือพรหมลิขิตครั้งใหญ่
สุดท้ายอยากบอกกับหมวกแดงสักหน่อย: โลกกว้างนัก แต่ดันให้ฉันได้พบเธอ แม้เราสองคนถูกกำหนดให้เป็นเพื่อน แต่เชื่อฉัน ฉันจะไม่จากเธอไป
หันกลับไปมอง ฉันก็น่าจะถือว่าเป็นผู้ก่อตั้ง 7 ถังแล้วมั้ง
ตอบกลับ (13)
“ขนาดใหญ่โตของ 7坛 ไม่สำคัญสำหรับฉัน สิ่งที่สำคัญสำหรับฉันคือความรู้สึกที่ 7坛 ไม่เคยเปลี่ยนตลอดหลายปีในโลกออนไลน์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา” ไม่แปลกที่การปรับปรุงครั้งนั้นทำให้สมาชิกหลายคนไม่คุ้นชิน... อาจเป็นเพราะความรู้สึกเหมือนกับเจ้าของกระทู้
แม้แม่จะแก่แล้ว เอ๊ะ ประโยคสุดท้ายซาบซึ้งมาก ดีใจกับหลิงจื่อด้วย หัวหน้าเว็บ เหตุผลที่เรายังคงอยู่ที่เจ๋อตันไม่ได้เป็นเพราะแพลตฟอร์มที่ชื่อว่า 'ฟอรั่ม' นั้นแข็งแกร่งหรือสูงส่งแค่ไหน แต่เพราะที่นี่มีคนเคยมา ไม่อยากลืมความทรงจำ นี่แหละคือแก่นของการอยู่ที่นี่ การเปลี่ยนแปลงไม่เร่งด่วน ความอบอุ่นมาก่อน นี่แหละฟอรั่มของเรา สู้ ๆ เจ๋อตัน
— โหลดคำตอบทั้งหมดแล้ว —