ไม่กล้าที่จะฟัง นั่นคือบทสนทนาจากใบไม้ในฤดูใบไม้ผลิ\ กลัวว่าจะไปกระทบใจลึก ๆ กับความเศร้าที่ซ่อนอยู่ แต่ข้างนอกหน้าต่าง\ ฝนที่ตกโปรยปราย ก็ยังเล่าเรื่องราวในวันนั้นของปีกลาย
กลีบดอกไม้ที่กองสะสมวันเวลา ในฤดูใบไม้ผลิ ค่อย ๆ ริ้วรอยกลิ่นหอม\ ปลิวไป สะสม ห่อหุ้มด้วยหมอกฝนหนา ทำให้คนหลงทาง สิ่งที่ชัดเจน\ กลับเป็นเงาหลังลมที่ไหล และกำแพงใต้ละอองน้ำริมทะเลสาบ
ทั้งสุขทั้งเศร้า เหมือนฝันในฤดูใบไม้ผลิ มุ่งสู่ความเจ็บปวดทางใจ\ เปล่าเปลี่ยว เดียวดายบนเส้นทางจิตวิญญาณ สิ่งเดียว\ ที่ยังคงเอาใจใส่ด้วยถ้อยคำ คือรอยแผลรักที่เยียวยายาก
เจ้าอยากรู้ไหม? ตอนนี้ ความคิดถึงที่ซ่อนอยู่ลึกในใจ เหมือนคลื่น เหมือนสายน้ำ\ ยังคงไหลบ่าสู่นฤดูใบไม้ผลิที่โปรยปรายนี้ ไม่อาจยับยั้ง\ ปากกาที่ชุ่มไปด้วยน้ำตา ร่วมกับบทกวีที่ไหลลื่นอย่างเต็มที่
