[รักชาติ] คุณเป็นคนจีน นั่งแถวหน้าได้แล้ววันนี้

ฉันอยากจะเล่าเรื่องสี่เรื่อง ส่วนความเกี่ยวข้องของเรื่องราวเหล่านี้กับผู้อ่านนั้นก็ขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของทุกคน
เรื่องแรกเกิดขึ้นในเมืองแซคราเมนโต ในสหรัฐอเมริกา ในศตวรรษที่ 19 เป็นศูนย์กลางของยุคตื่นทองและเป็นที่ที่ชาวจีนอาศัยอยู่ มีแม่น้ำสายใหญ่เรียกว่าแม่น้ำแซคราเมนโต และมีสะพานข้ามแม่น้ำ วันหนึ่ง กงสุลจากรัฐบาลชิงซึ่งเป็นทูตทหารกำลังข้ามสะพาน ข้างหลังเขามีชาวอเมริกันสองคนกำลังข้ามสะพานด้วย ทั้งสองคนสนุกสนานกับการชมเจ้าหน้าที่จีนสวมเครื่องแบบสีสันสดใสของราชวงศ์ชิงพร้อมเปียยาวที่ด้านหลังศีรษะ พวกเขาเดิมพันว่านักการทูตจีนสามารถว่ายน้ำได้หรือไม่ ดังนั้นทั้งสองจึงโยนเจ้าหน้าที่คนนั้นลงไปในแม่น้ำซาคราเมนโตอย่างสุดกำลัง เขาว่ายน้ำไม่ได้และจมน้ำตาย แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นและไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เหมือนกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น สมัยนั้นคนจีนไม่ได้ระบุตัวตนว่าเป็น "จีน"
เรื่องที่สองเกิดขึ้นในปี 1900 กองกำลังพันธมิตรแปดชาติมีทหารเพียง 20,000 นาย แต่พวกเขาเอาชนะกองทัพจีนและยึดครองปักกิ่งได้ พระมารดาเสด็จหนีไปยังซีอาน ด้วยเหตุนี้ จีนจึงจ่ายเงินชดเชยเป็นเงิน 450 ล้านตอลล่าร์ ตัวเลขนี้อิงตามสถิติประชากรของกระทรวงกิจการครัวเรือนของจีนในขณะนั้น ซึ่งหมายความว่าชาวจีนไม่ว่าจะอายุเท่าไรหรืออายุน้อย จะได้รับเงินชดเชยหนึ่งตำลึงต่อคน เงินถูกแปลงเป็นสกุลเงินของแต่ละประเทศในแปดประเทศ ในบรรดาแปดประเทศ "ความสูญเสีย" (ผลงาน) ของสหรัฐฯ ค่อนข้างน้อย ได้รับค่าตอบแทนเพียง 7.3% เท่านั้น ซึ่งคิดเป็นประมาณ 33 ล้านตำลึงจาก 450 ล้านตำลึง ซึ่งคิดเป็นมูลค่าประมาณ 24.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เงินดอลลาร์สหรัฐมีค่ามากในเวลานั้น ปัจจุบันการซื้อบ้านในสหรัฐอเมริกามีค่าใช้จ่ายครึ่งล้าน ตอนนั้นมีราคาเพียงไม่กี่ร้อยเหรียญเท่านั้น ในปี พ.ศ. 2410 สหรัฐอเมริกาซื้ออลาสก้าจากรัสเซียในราคาเพียง 7.2 ล้านเหรียญสหรัฐ สภาคองเกรสคิดว่ามันแพงเกินไปในขณะนั้นและเกือบจะคัดค้านมัน เงินสี่ร้อยห้าสิบล้านตำลึงสามารถซื้ออลาสกาได้ 46.4 อัน เงินเก็งจ่ายเริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2445 และจ่ายเต็มจำนวนในอีก 38 ปีต่อมาในปี พ.ศ. 2483 ในช่วงเวลานี้ อัตราดอกเบี้ยต่อปีอยู่ที่ 4% และจ่ายไปทั้งหมดเกือบหนึ่งพันล้านตำลึง ก่อนปี 1900 จีนเพิ่งจ่ายเงินให้ญี่ปุ่น 200 ล้านตำลึง มูลค่า 20 อลาสก้า สำหรับสงครามจีน-ญี่ปุ่นในปี 1894-1891 เรื่องที่สามทุกคนคุ้นเคย ครึ่งศตวรรษหลังจากการรุกรานของกองกำลังพันธมิตรแปดมหาอำนาจในปี พ.ศ. 2443 ภายในปี พ.ศ. 2493 ประชากรของประเทศของเรายังคงมีอยู่ 450 ล้านคน แต่กองทัพสหรัฐถูกผลักกลับจากแม่น้ำยาลูเป็น "เส้นขนานที่ 38" นี่เป็นหนึ่งในสงครามต่างประเทศที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่จีนได้รับชัยชนะมาตั้งแต่ปี 1840 และเป็นการสู้รบกับประเทศที่มีอำนาจมากที่สุดในโลกบนดินแดนต่างประเทศ มันเป็นสัญญาณที่ชัดเจนที่สุดของการผงาดขึ้นของประชาชาติจีน เพื่อให้ผู้อื่นปฏิบัติต่อประเทศของตนอย่างเท่าเทียมกันและรู้สึกถึงศักดิ์ศรี นี่คือเหตุผลว่าทำไมชนชั้นสูงด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในเวลานั้นจึงกลับไปยังมาตุภูมิ เรื่องที่สี่และเรื่องสุดท้ายที่ฉันอยากจะเล่า มีแม่ทัพพรรคก๊กมิ่นตั๋งท่านหนึ่งถอยจากแผ่นดินใหญ่ไปไต้หวัน เนื่องจากเขาเป็นนายพลในกองทัพที่พ่ายแพ้ เขาจึงไม่ถูกนำกลับมาใช้อีก ในช่วงทศวรรษ 1960 เขาลาออกและเดินทางไปแอฟริกาใต้เพื่อเริ่มต้นธุรกิจขนาดเล็กเพื่อหาเลี้ยงชีพ ในขณะนั้นแอฟริกาใต้ยังคงปฏิบัติตามนโยบายการแบ่งแยกสีผิว คนสีเหลืองเป็นคนผิวสีและต้องนั่งเบาะหลังบนรถบัส ในขณะที่เบาะหน้าเป็นของคนผิวขาว วันที่ 17 ต.ค. 2507 สุภาพบุรุษท่านนี้ขึ้นรถบัส หลังจากขึ้นรถบัสแล้วเขาก็เดินไปที่ด้านหลังรถบัสเป็นประจำ คนขับบอกเขาว่า "คุณสามารถนั่งเบาะหน้าแทนการไปเบาะหลังได้" ชายชราประหลาดใจมากและพูดว่า: "ฉันเป็นคนจีน" คนขับบอกว่า "ฉันรู้ ฉันเห็นมัน" ชายชราพูดว่า: "แล้วฉันไม่ควรนั่งข้างหลังเหรอ?" คนขับกล่าวว่า “วันนี้คุณไม่ได้อ่านหนังสือพิมพ์เหรอ? จีนระเบิดระเบิดปรมาณูเมื่อวานนี้ ประเทศที่สร้างระเบิดปรมาณูได้ย่อมเป็นชาติที่เหนือกว่าแน่นอน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชาวจีนทุกคนสามารถนั่งเบาะหน้าได้” ชายชราตกตะลึง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดทั้งน้ำตาว่า: "ฉันไม่อยากนั่งรถคันนี้อีกต่อไป ฉันลงแล้วเดิน" จีนแดงทำให้เขาได้รับที่นั่งแถวหน้าและศักดิ์ศรีของชาติโดยรวม แต่มันทำให้ความหวังในการกลับไปยังบ้านเกิดของเขามีน้อย อย่างน้อยนั่นเป็นวิธีที่เขาเข้าใจในขณะนั้นใช่แล้ว การระบุตัวตนกับมาตุภูมิไม่ใช่เรื่องง่ายและสะดวก มันปะปนกับความแค้นส่วนตัว ความรักและความเกลียดชัง ความคับข้องใจ และความผิดหวังส่วนตัวนับไม่ถ้วน ใช่บ้านอาจจะไม่สวยแต่คือบ้านของเราเอง