บริการลูกค้า@เซฟมี (LD: 5)

หญิง: อยู่มั้ย?
ชาย: ฉันอยู่ทุกที่!
หญิง: โอ้ เวียนหัว...
ชาย: เอาน่า เป็นลมในอ้อมแขนของฉัน Com on baby!
ผู้หญิง: ฮ่าๆ...คุณชื่ออะไรคะ?
 ชาย: ฉันไม่ได้กรีดร้องและคุณไม่ลวนลามฉันเหรอ?
หญิง: ฉันขอทราบชื่อของคุณ
ชาย: โอ้ ใช่แล้ว~ ชื่อของฉันคือหนานกง เผิงโหย่ว หรือเรียกสั้นๆ ว่าหนานเผิงโหยว!
หญิง: ฮ่าๆ เพื่อน...
ชาย: ครับ ช่วยเรียกชื่อนามสกุลผมหน่อย แฟน โอเคไหม?
หญิง: เอาล่ะ เอาเปรียบฉันอีกแล้ว...
ผู้ชาย: คุณไม่ใช่ผักในตลาด แล้วทำไมฉันต้องเอาเปรียบคุณด้วย?
หญิง: เธอ...
ผู้ชาย: โอ้ย น้ำตาแตก! อันที่จริงนั่นคือชื่อบนเวทีของฉัน ฉันชื่อนี และชื่อของฉันคือลาวกง ของคุณคืออะไร?
ผู้หญิง: อืม...ฉันชื่อเสี่ยวเว่ย!
ชาย: กลายเป็นคุณ!
หญิง: คุณรู้จักฉันไหม?
ชาย: ฉันฮัมเพลงให้เธอทุกวัน!
ผู้หญิง: ทำไมคุณถึงฮัมเพลงล่ะ?
ชาย: เสี่ยวเว่ย รู้ไหมว่าฉันรักเธอมากแค่ไหน...
หญิง: ฮ่าๆ คุณนี่ตลกจริงๆ!
ชาย: ใครๆ ก็พูดแบบนั้น!
ผู้หญิง: คุณไม่สุภาพมาก
ชาย: ผิด! ฉันไม่ได้หน้าซื่อใจคด!
Female: คุณหลงตัวเองมาก!
ชาย: ผิด! ฉันมั่นใจ!
 หญิง: พาไปได้...
 ชาย: ฉันหนัก 60 กิโล เข้าไปได้ไหม?
หญิง: ...(หดหู่) คุณอายุเท่าไหร่?
ชาย: อธิบายไม่ถูก กำยำมาก!
หญิง: ฉันถามอายุคุณเหรอ?
ชาย: สองสองคือสี่ สี่สี่สิบหก สิบหกบวกแปดลบสี่คืออะไร?
หญิง: ยี่สิบ...ชาย: ตอบถูก แต่น่าเสียดายที่ไม่มีรางวัล... แล้วคุณล่ะ?
หญิง: ฮ่าๆ ฉันอายุสิบแปดแล้ว
ชาย: สิบแปดเยี่ยมมาก!
หญิง: คุณเห็นมันได้ยังไง?
ชาย: ว่ากันว่าสิบแปดหรือสิบแปดคือดอกไม้!
หญิง: แล้วไงล่ะ?
ชาย: ฉันกล้าที่จะเลือกคุณ แล้วไงล่ะ?
ผู้หญิง: ฉันเป็นกุหลาบมีหนาม คุณไม่กลัวเหรอ?
ชาย: ฉันพิมพ์คำว่า “ป่า” ไม่ได้
Female (เปลี่ยนเรื่อง): คุณมาจากไหน?
ชาย: จงหยวน
. ผู้หญิง: เอ่อ...ที่ราบภาคกลางอยู่ที่ไหน?
ชาย: ฉันละอายใจ ฉันไม่มีบ้านถาวรในโลกนี้!
Female: จริงหรือปลอม?
ชาย: ฉันขอเกลี้ยกล่อมคุณด้วยสติปัญญาของคุณได้ไหม?
หญิง: ก็จริง...แต่ไม่อยากมีครอบครัวจริงๆ เหรอ?
ชาย: ทำไมไม่อยากล่ะ แค่...
หญิง: แค่อะไร?
ผู้ชาย: แค่ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากแข่งกับฉันหรอก
หญิง: มาหาอันกันเถอะ!
ชาย: ความเป็นจริงทางสังคมในปัจจุบันเป็นสิ่งที่ทนไม่ได้และความรักที่แท้จริงนั้นหาได้ยาก มันง่ายแค่ไหน?
หญิง: เฮ้ อย่าเพิ่งผิดหวังนะ จะมีอะไรบางอย่าง!
ชาย: งั้นเหรอ? เหงามากไม่รู้จะหายเมื่อไร?
ผู้หญิง: ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับคุณอยู่ คุณยังเหงาอยู่ไหม?
ชาย: ไม่ รู้สึกดี แต่น่าเสียดายที่เป็นแค่ชั่วคราว...
ชาย: ไม่กลัวพิมพ์ไม่ได้เหรอ?
ชาย (รู้สึกตัว): ใช่ ฉันต้องการ


เลือกดอกกุหลาบหนามของคุณ
หญิง: ฉันเก็บหนามแล้ว ช่วยมารับฉันกลับบ้านโดยไม่ให้ฉันเหี่ยวเฉาได้ไหม?
ชาย: มีสองเพลงที่ฉันสัญญากับคุณ...
หญิง: สองเพลงไหน?
ชาย: "เสี่ยวเว่ย" และ "ผู้พิทักษ์ดอกไม้"
หญิง: จริงเหรอ?
ชาย: แท้จริงแล้ว หัวใจนี้สามารถตัดสินโดยสวรรค์และโลก และแสดงออกโดยดวงอาทิตย์และดวงจันทร์!
หญิง: ก็แฟน!
ชาย: ฮ่าๆ เรียกฉันว่าลาวกงดีกว่านะ!
ผู้หญิง: ก็...สามี!
ชาย: ชู่...ที่รัก หยุดพูดได้แล้ว มีคนกำลังดูบทสนทนาของเราอยู่!
หญิง: โอ้ นั่นก็จริง