ฉันเพิ่งเคลียร์ภารกิจ "Nightclub Raid" ใน "Ready to Shoot" ได้แล้ว และฉันก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือของฉันยังสั่นอยู่ ฉันหมกมุ่นอยู่กับมันมากจนความรู้สึกหดหู่เมื่อสวมหูฟังและได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองดังก้องในทางเดินยังคงดำเนินต่อไปจนถึงทุกวันนี้
เกมนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากเกมลากจูงตุ๊ต๊ะที่ฉันเคยเล่นมาก่อน มันช้า ช้ามาก คุณต้องงอเอวทุกย่างก้าว ก่อนเข้าประตูต้องกดกับผนังเพื่อฟัง เมื่อคุณเห็นภาพนั้น ปฏิกิริยาแรกของคุณไม่ใช่การยิง แต่เป็นการตะโกนว่า "อย่าขยับ" ครั้งแรกที่ฉันไม่ได้ตะโกนฉันแค่กระชับนิ้วและทำให้คนล้มลง เป็นผลให้คะแนนงานต่ำมาก และเพื่อนร่วมทีมของฉันก็มองกลับมาที่ฉันด้วย ตอนนั้นฉันรู้สึกละอายใจจริงๆ ในห้องตอนตี 1.30... ฉันขอโทษนะหน่วย SWAT ฉันประมาทเกินไป
สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุดคือความรู้สึกไร้พลัง ครั้งแรกที่ฉันถูกคนร้ายโจมตีหน้าจอกลายเป็นสีแดง ไม่มีการหอบหายใจ "การตอบโต้ด้วยเลือดที่เหลือ" ที่งดงามเช่นนี้ มันมืดลงและฉันได้ยินเพื่อนร่วมทีมตะโกนว่า "เจ้าหน้าที่ล้มลง" ทางหูฟัง ฉันตกตะลึงอยู่นาน และจู่ๆ ก็ตระหนักได้ว่าเกมนี้ฉันเปราะบางมาก เหมือนกับในโลกแห่งความเป็นจริง หน่วย SWAT ที่คุณเห็นในข่าว กลายเป็นอันตรายถึงชีวิตคุณทุกวินาที
แต่ "ความช้า" และ "กรอบ" นี้เองที่ทำให้ฉันติดใจเป็นพิเศษ ตอนที่ฉันเล่นในตอนเช้า โลกทั้งโลกก็เงียบสงบ มีเพียงรัศมีของไฟฉายยุทธวิธีในเกมที่กวาดไปทั่วผนัง และเสียงกระจกแตกเป็นระยะ ๆ ในระยะไกล ฉันกระซิบและให้ความร่วมมือกับเพื่อนร่วมทีม ราวกับว่าฉันกำลังทำปฏิบัติการที่ไม่มีใครรู้ในบางมุมจริงๆ
ตอนนี้ปิดเกม ท้องฟ้านอกหน้าต่างก็จะขาวๆ หน่อย ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนอีกครั้ง แต่หัวใจของฉันก็อิ่ม หากคุณชอบเกมที่ต้องใช้ความอดทนและสามารถทำให้คุณลืมเวลาได้ คุณสามารถลองสิ่งนี้ได้ แต่อย่าลืมลดเสียงลง อย่าเป็นเหมือนฉันและกลัวลุกจากเก้าอี้เมื่อคุณตะโกนว่า "วางอาวุธลง" 🌙
คราวหน้าผมวางแผนจะท้าทายภารกิจปล้นธนาคารโดยหวังว่าจะได้ยศ S... ลืมไปซะ ไปนอนก่อน บางทีผมอาจจะเป็นตำรวจพิเศษในฝันก็ได้ ราตรีสวัสดิ์ เพื่อนๆ ชาวฟอรั่มทั้งหลาย