Lianliankan แบบดั้งเดิมมุ่งเน้นไปที่การมองเห็นและความเร็วของมือ และเป็นการฝึกแบบสะท้อนกลับแบบสแตนด์อโลน แต่หลังจากที่เกมแนะนำกลไกอุปสรรค เช่น อิฐหิน ก้อนน้ำแข็ง และเถาวัลย์ สถานการณ์ก็กลายเป็นปัญหาในการจัดการทรัพยากรและการวางแผนเส้นทาง อิฐหินไม่สามารถเคลื่อนย้ายหรือกำจัดได้ ซึ่งหมายความว่าคุณต้องวางแผนตั้งแต่เริ่มต้นว่าบริเวณใดเป็น "โซนตาย" และการเชื่อมต่อใดต้องใช้ทางเบี่ยงยาว จำเป็นต้องกำจัดก้อนน้ำแข็งที่อยู่ติดกัน ซึ่งจะเปลี่ยนการตัดสินใจในลำดับความสำคัญของคุณโดยตรง - คุณควรทำลายน้ำแข็งก่อนเพื่อเปิดเส้นทาง หรือเคลียร์พื้นที่โดยรอบก่อนเพื่อปูทางสำหรับการติดตามผล การแบ่งชั้นการตัดสินใจแบบนี้มีต้นแบบของ "การทำงาน" ในเกมการแข่งขันอยู่แล้ว
สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคืออุปกรณ์ประกอบฉากผึ้งและกลไกการรีเฟรช ผึ้งสามารถช่วยในการกำจัดได้ แต่ในบริบทของการเผชิญหน้า พวกมันคือ "ตัวเปลี่ยนจังหวะ" เมื่อใดควรถือไว้ในมือและไม่ใช้งาน และเมื่อใดควรโยนทิ้งอย่างเด็ดขาดเพื่อขัดขวางจังหวะการทำความสะอาดของคู่ต่อสู้ นี่เป็นเกมจิตวิทยาทั่วไป รีเฟรชเหมือนเดิม เดิมพันการแจกไพ่ในรอบต่อไป เหมือนกับ “ตรวจไพ่เพื่อค้นหาคีย์การ์ด” ในเกมไพ่ ในระดับต่อๆ ไป ซึ่งช่วงเวลาจะสั้นลงและบล็อกต่างๆ ถูกจัดเรียงได้ยากขึ้นเรื่อยๆ ทุกขั้นตอนคือการแข่งขันกับวิธีแก้ปัญหาที่ดีที่สุด แทนที่จะแค่แข่งขันกับว่าใครสามารถคลิกได้เร็วกว่ากัน
หากสามารถเพิ่มโหมดการต่อสู้แบบเรียลไทม์ได้ในอนาคต เช่น การแข่งขันบนหน้าจอเดียวกันเพื่อดูว่าใครสามารถเคลียร์เกมได้ก่อน หรือการขว้างก้อนอิฐ/เถาวัลย์ใส่กันเพื่อรบกวนกระดานของคู่ต่อสู้ ระดับความลึกของการแข่งขันของเกมนี้จะได้รับการรองรับอย่างเต็มที่ รูปแบบหน้าจอแนวตั้งยังเหมาะสำหรับเกมสีดำที่กระจัดกระจาย หนึ่งหรือสองนาทีต่อเกม และมีการตอบรับโดยตรง เนื่องจากเป็นเกมแบบสแตนด์อโลน เวอร์ชันปัจจุบันจึงมีความเข้มข้นเชิงกลยุทธ์ที่เพียงพอ แต่สิ่งที่ฉันให้ความสำคัญมากกว่าคือ "เมล็ดพันธุ์แห่งการเผชิญหน้า" ที่ได้ปลูกไว้ภายใต้กรอบการกำจัด
สิ่งที่เสิ่นหยางจงอี้ทำในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อขจัดความสนุกโดยไม่ต้องคิด แต่เป็นการยืด "ห่วงโซ่สาเหตุ" ในการไขปริศนาให้ยาวขึ้น สำหรับนักเล่นเกมมือถือที่ชอบใช้สมองนอกการทำงานและศึกษาจังหวะในเวอร์ชัน เกมนี้คุ้มค่าที่จะอยู่ในรายการที่น่าจับตามอง กำลังรอโหมดการต่อสู้ บางทีมันอาจจะเป็นม้ามืดตัวต่อไปของ e-sports แบบสบาย ๆ 🧐