ยังคงจำได้ว่าในสมัยเรียน เคยเก็บเงินค่าข้าวเช้า เพียงเพื่อไปเล่นที่ร้านอินเทอร์เน็ตบาร์ลับๆ สักพักกับเกม 《จูเซียน》 หรือ 《มหัศจรรย์ไซอิ๋ว》 ตอนนั้นเกมแนวเซียนหลงยุทธ เป็นการวิ่งแผนที่จนขาบวม ต่อสู้กับมอนสเตอร์ป่าเกือบทั้งคืน เพื่อนๆ ในทีมตะโกนในแชทเสียงว่า 'เติมเลือด เติมเลือด' อุปกรณ์ที่ดรอปออกมาก็ทำให้รู้สึกสะเทือนใจเป็นสัปดาห์… ความสำเร็จที่ค่อยๆ สร้างขึ้นแบบนั้น ตอนนี้ในเกมมือถือเหมือนว่าจะหากลับมาได้ยากจริงๆ
เมื่อเร็วๆ นี้เพื่อนฝูงของฉันยืนกรานที่จะชวนฉันเข้าไปเล่น ‘เซี่ยงอวิ๋น' บอกว่าเป็น ‘สุดยอดเกมเซียนแห่งชาติ' พอได้ยินชื่อนี้ หัวใจฉันก็สงสัยทันที — เกมมือถือสมัยนี้กล้าตั้งชื่อแบบนี้กันแล้วเหรอ? แต่既然ติดตั้งแล้ว ฉันก็ยังเปิดเกมด้วยทัศนคติว่า ‘มาดูกันซิว่าเขาจะขายอะไรในเกม'
ภาพกราฟิกก็ถือว่าไม่ต้องพูดถึง มุมมอง 3D หมุนได้อิสระ สกิลกดทีระเบิดทั่วหน้าจอ เอฟเฟกต์เหมือนไม่มีราคาค่างวดเต็มไปหมด เต็มหน้าจอเลยเป็นเสียง 'ซู่ว ซู่ว ซู่ว' กับ 'โฮ่ว โฮ่ว โฮ่ว' เทียบกับสมัยก่อนที่ตัวละครเป็นพิกเซลแบบละเอียดๆ เหมือนหลุดมาอีกโลกหนึ่งเลย ผมจำได้ว่าสมัยนั้นเล่นเกม 2D แนวนอนที่ร้านอินเทอร์เน็ต กดใช้สกิลทีมากที่สุดก็แค่หน้าจอสั่นนิดหน่อย จะมีความอลังการระดับการแผ่แสงแบบตอนนี้ได้ยังไง แต่แปลกตรงที่ ผมจ้องดูดาบและแสงวิ่งไปทั่วท้องฟ้า ในหัวกลับอดคิดถึงความตื่นเต้นเวลาตีปะทะคนอื่นบนแผนที่กลางแจ้ง การวางตำแหน่ง การเดินตัวละคร การคิดคูลดาวน์สกิลไม่ได้เลย ตอนนี้ใน 'ฉิงหยวนจวน' กดออโต้ตีออโต้เดิน อิสระมือเป็นเรื่องถูกต้อง แต่ความรู้สึก 'การเดินทางฝึกปรมาจารย์' ที่ต้องควบคุมเองทุกย่างก้าวเหมือนถูกการต่อสู้แบบอัตโนมัตินำพาไปอย่างเบาๆ
มาพูดถึงเรื่อง ‘การเปลี่ยนอาชีพฝันหกรูปแบบ' และ ‘ปลายักษ์พันปี' กันอีก… โอ้โห ตอนที่ผมยังเด็ก เกมที่ผมเล่น การเปลี่ยนอาชีพเป็นเรื่องใหญ่ ต้องทำเควสต์ยาว ๆ และต้องสู้กับบอสที่ยากมาก พอเปลี่ยนอาชีพแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น ‘นักดาบอมตะ' หรือ ‘จอมเวทมาร' เดินไปไหนก็มีลมพัดตาม ตอนนี้ล่ะ? แค่กดปุ่ม อาชีพก็เปลี่ยนได้ตามใจ ชุดแฟชั่นก็เปลี่ยนได้ทุกแบบ ปีกก็เท่จนบังหน้าจอครึ่งหนึ่ง ส่วนเรื่อง ‘การจับปลายักษ์'… ผมมองไปที่สัตว์ประหลาดเรืองแสงบนจอ แต่ในใจคิดถึงสมัยเล่น 《โปเกมอน》ภูมิภาคเรดบลูร็อคในหญ้า กดปุ่มทิศทางไม่หยุดเพื่อเจอสัตว์หายากตัวหนึ่ง ตอนนี้การ ‘จับ' กลายเป็นการเปิดหน้าต่างสุ่มการ์ด ถ้าได้ก็ประทับใจ ถ้าไม่ได้ก็เติมเงินอีก… เฮ้อ ไม่ควรพูดมาก เดี๋ยวจะเหมือนว่าผมวิจารณ์เกมนี้
จริงๆ แล้วฉันไม่ได้หมายความว่า 《青云传》 ไม่ดี—ภาพ ระบบ และระบบสังคมของมันทำได้ละเอียดกว่าตอนเรายังเล่นพวกเกม 'มอสไซค์' เมื่อก่อนมาก คู่รักฝึกพลัง เซียน ฝึกวิชาร่วมกัน การรวมกลุ่มของแก๊ง ฟังก์ชันเยอะจนตาลาย แต่สิ่งนี้แหละที่เป็นจุดต่างระหว่างเวอร์ชันดัดแปลงสมัยใหม่กับเกมคลาสสิกในสมัยก่อน: ตอนนั้นเรากำลังเล่น 'การผจญภัย' การสำรวจที่ไม่รู้จัก การต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่อย่างงุ่มง่ามแต่จริงใจ; ตอนนี้เล่นคือ 'การบริหารจัดการ' การสะสมค่าตัวเลข การเติบโตที่มีจังหวะเร็วภายใต้เปลือกที่หรูหรา.
เหมือนกับตอนเด็กกินขนมรสเผ็ด หนึ่งเส้นราคาแค่หนึ่งสลึง แบ่งกันกัดกับเพื่อนโต๊ะเดียว รู้สึกว่านั่นคือรสชาติที่ดีที่สุดในโลก ตอนนี้ในซูเปอร์มาร์เก็ตมีขนมราคาแพงมากมาย รสชาติอาจจะละเอียดขึ้น แต่ก็ไม่สามารถสัมผัสความตื่นเต้นตอนกระดิ่งเลิกเรียนดังอีกแล้ว ใน 《青云传》 ฉันสามารถฆ่าศัตรูได้ในคลิกเดียว ขี่สัตว์เลี้ยงเทพ ใส่ชุดแฟนซีที่สุด แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไป ขาดอะไรนะ? อาจเป็นความโง่ซื่อที่ทำให้เราสุขใจได้นานหลายชั่วโมงเพียงเพราะเลเวลเลื่อนขึ้นในช่วงวัยรุ่น
แต่ทว่า พูดไปแล้ว เกมเก่าเหล่านั้น ถ้าเรากลับไปเล่นใหม่ตอนนี้ ก็ไม่สามารถหาความรู้สึกในสมัยก่อนเจอได้ อาจเป็นไปได้ว่าที่เราคิดถึงไม่ใช่เกมนั้นเอง แต่เป็นตัวเราที่มีความอดทน มีความกระตือรือร้น และยอมทุ่มเททั้งคืนเพื่อตามหา 'อัญมณีระดับสูง' ดังนั้น การเล่น《青云传》บ้าง ใช้มือถือย้อนกลับไปสัมผัสเกมแนวเซียนอัตโนมัติ ก็นับว่าดีไม่น้อย—อย่างน้อยมันทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่า ฉันเคยเป็นเด็กหนุ่มที่ฝันอยากเป็นวีรบุรุษในโลกเซียนเช่นกัน ขอให้ผู้เล่นเก่าทุกคน ได้พบกลิ่นอายของวัยรุ่นตัวเองบ้างในเกมมือถือหลากสีสันปัจจุบันบ้าง 😌
ก็พอ ไม่พูดต่อแล้ว ฉันไปดูในเกมนี้ว่า ‘คู่รักฝึกเซียน' เขาฝึกยังไงกัน... อาจจะได้กลับไปเจอความตื่นเต้นของสมัยก่อนบ้างก็ได้ 😏