ฉันยังจำตอนเด็กๆ ถือเงินในกระเป๋าที่ยับยู่ยี่ และแอบเข้าไปในร้านวิดีโอเกมที่ประตูหลังโรงเรียน เจ้าของหยิบตลับสีเหลืองออกมาจากใต้เคาน์เตอร์โดยไม่มีฝาปิด มีเพียงคำว่า "Cooking Boy" ที่เขียนด้วยปากกามาร์กเกอร์ แล้วบอกฉันว่า "เรื่องนี้สนุกและสามารถนำไปประกอบอาหารได้" นั่นเป็นเทปคาสเซ็ตละเมิดลิขสิทธิ์ครั้งแรกในวัยเยาว์ของฉัน พอใส่ GBA ต้องเป่านิ้วทองทุกครั้งก่อนเปิดคอมเพราะกลัวอ่านไม่ออก ตอนนั้นฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลิขสิทธิ์เลย ฉันแค่รู้สึกว่าความสามารถในการเล่นเกมนั้นเป็นพรที่ยิ่งใหญ่ แม้ว่าไฟล์บันทึกในคาสเซ็ตมักจะหายไปโดยไม่มีเหตุผล แต่ฉันก็ต้องเริ่มต้นใหม่จากระดับแรกซ้ำแล้วซ้ำอีก
ตอนนี้เมื่อฉันเปิด "Dream Cake House" บนโทรศัพท์มือถือของฉัน ฉันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บจมูก - วัยเยาว์ของฉันกลับมาแล้ว ยังคงเกี่ยวกับการทำอาหารอร่อยๆ เพื่อสร้างความบันเทิงให้กับแขก และยังต้องทำงานอย่างหนักเพื่อคลิกและดำเนินการเพื่อให้ได้เหรียญทองเพิ่มขึ้นอีกสองสามเหรียญ แต่คุณภาพของภาพนั้นละเอียดอ่อนอย่างไม่น่าเชื่อ มีอาหารจีน ตะวันตก และไทยทุกประเภท และแม้แต่ร้านอาหารก็สามารถแต่งตัวให้ดูเหมือนต่างประเทศได้ เจ้านาย จานนี้สมบูรณ์กว่าจาน "Cooking Boy" สมัยนั้นมาก! ในตอนนั้น เทปคาสเซ็ตมีเพียงเค้กพิกเซลที่พร่ามัวและไม่มีเนื้อหาที่ซ้ำกันสามระดับ แต่วันนี้แค่วาดรูปของหวานก็ทำให้ฉันอ่านหนังสือได้ทั้งวันแล้ว
แต่เอาจริงๆ ความรู้สึกคาดหวังในการใส่เทปละเมิดลิขสิทธิ์เข้าไปในเครื่องอย่างระมัดระวังและได้ยินเสียง "คลิก" ไม่ว่าโทรศัพท์มือถือจะสะดวกแค่ไหนก็ไม่สามารถทดแทนได้ แต่เมื่อฉันทำพิซซ่าที่สมบูรณ์แบบครั้งแรกใน Dream Cake House ฉันเห็นหน้าจอ GBA ในร้านเก่ากะพริบเป็นไฟเขียวอย่างคลุมเครือ ถัดจากฉัน ฉันและเพื่อนร่วมชั้นนั่งเบียดกัน ผลัดกันกดปุ่มควบคุมทิศทางอันบ้าคลั่งของ "The Courageous Chef" เราไม่มีสำเนาของแท้ แต่เราให้ความสำคัญกับความสุขที่มาจากเกมมากกว่าใครๆ
ตอนนี้เกมมือถือฟรีนี้ยังคงรักษาความสนุกสนานแบบ "ปวดนิ้ว" ไว้ในอดีต และยังเพิ่มทัวร์ร้านอาหารทั่วโลกที่ฉันใฝ่ฝันอีกด้วย ทุกครั้งที่ฉันอัพเกรดห้องครัว ฉันจะคิดถึงบ่ายวันนั้นที่กลัวว่าคาสเซ็ตจะพัง บอส ขอบคุณที่ให้ผมได้หวนนึกถึงความฝันของการเป็นเชฟด้วยปลายนิ้ว แต่คราวนี้ผมไม่ต้องใช้นิ้วทองแล้ว🧁