ตอนนั้นไหนจะมีอะไรสนุกเท่าตอนนี้! จำได้ว่าช่วงปี 90 ที่ร้านเกมอาเขต ใช้เงินสองหยวนเล่นเกม "ผู้กำจัดความรุนแรง" ถือตะปูเหล็กทุบกระจกรถ ยังไม่ทันทุบบ่อย เจ้าของร้านก็เดินมาทิ่มไหล่ผม: "หนุ่มน้อย พอเถอะ กระจกพังหมดแล้ว เครื่องนี้ฉันจะทำธุรกิจต่อได้ไหม?" 😅
ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เกม "จำลองทำลายห้อง" ให้คุณทุบอย่างเต็มที่ ไม่พอใช้ไม้ก็เปลี่ยนเป็นปืน ปืนไม่สะใจไปต่อสไนเปอร์ เลย บ้านทั้งหลังอยากทำลายยังไงก็ได้ แม้แต่ผนังรับน้ำหนักก็จัดให้เรียบร้อย เมื่อคืนนี้ผมเล่นจนดึก เอาโซฟาห้องนั่งเล่นทุบทิ้งละเอียด แล้วใช้สไนเปอร์ยิงโคมไฟที่ตกลงมา ความรู้สึกสะใจมากกว่าตอนแอบทุบในร้านเกมตอนเด็กอีก!
แต่พูดตามตรง เกมแนวทำลายแบบนี้ถือว่ามีการสืบทอด ตอนนั้นบนพีซีมีเกม "Violent Syndicate" (จริงๆคือ "Sweeping Armies" หรือไม่ใช่ คือ "Violent Moto" ? เอาเถอะไม่นับ) อย่างจริงจังคือ "Red Faction" ตอนนั้นสามารถใช้ระเบิดทำลายตึก ระบบฟิสิกส์เจ๋งมาก อิฐลอยเป็นชิ้น แต่คอมพิวเตอร์ตอนนั้นสเปคต่ำ ทำลายตึกทีค้างเหมือนสไลด์โชว์ ไม่เหมือนตอนนี้บนมือถือลากนิ้วไม่กี่ครั้งก็สนุกกับการระเบิดบ้าน ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้เราเกมเมอร์รุ่นเก่ารู้สึกตื่นเต้นมาก
และที่ฉลาดของเกมนี้คือ มันไม่ได้ให้คุณทุบมั่วๆ ยังมีความรู้สึกผ่อนคลายและจังหวะด้วย ฟังเสียงกระจกแตก เสียงกรอบกรอบ สดชื่นกว่าเคี้ยวชิปอีก เสียงไม้หักทึบ ๆ เหมือนตอนเล่นเกม "Tank Battle" บน FC ทำลายฐานศัตรู นักพัฒนาเป็นบริษัทจากไหหลำ ผมคิดว่าคงเพราะโปรแกรมเมอร์ทำงานล่วงเวลาเขียนโค้ดเครียดมาก เลยทำเกมนี้ให้ทุกคนระบายความเครียด ฮาฮาฮา!
สำคัญที่สุดเกมนี้ฟรี ไม่มีค่าใช้จ่าย! ตอนนั้นเราเล่นแผ่นเถื่อนยังต้องหลบเจ้าหน้าที่ ตอนนี้เขาแจกฟรีให้คุณระบายความโกรธ ผมถอนแอปชีวิตไปสามแอปเพื่อให้มีที่ว่าง คุณอย่าแค่ฟังผมพูดนะ พี่น้องที่มีไฟในใจแต่ไม่รู้ระบาย ลองเล่นสักเกม ถ้าเล่นจนบ้านระเบิดแล้วมองโต๊ะชาหรือเฟอร์นิเจอร์ไม่ถูกใจในบ้าน จะรู้สึกว่ามันน่ารักขึ้นมาทันที 😏