วันนี้ไปเดินในเว็บบอร์ดแล้วเจอเกม《料理次元》,จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกบางอย่างขึ้นมา ตอนนี้กราฟิกเกมยิ่งละเอียดขึ้นเรื่อยๆ ทั้งการสร้างโมเดล 3 มิติ เอฟเฟกต์แสงและเงา เกือบอยากเผา GPU ในมือถือให้ไหม้ แต่เล่นไปเล่นมาก็รู้สึกว่ามันขาดอะไรบางอย่าง ที่ผ่านมาเครื่องเกมตอนนั้นใช้ตลับแผ่นเดียวแค่ไม่กี่เมกกะ ไอ้สามชีวิตในเกม Contra ฉันเล่นมันอยู่ทั้งเดือน จำทุกซอกอิฐในแต่ละด่านได้แม่น ตอนนี้ดีหน่อย ตรงเกมเขาทำให้ทุกอย่างชัดเจนแล้ว มีระบบเดินอัตโนมัติ กวาดล้างด้วยปุ่มเดียว มีคำแนะนำด้านพลัง ต่อให้ก็อยากจะเอามือคุณไปตัดเอง
กลับมาที่มิติการทำอาหารนี้กันนะ การตั้งค่าค่อนข้างน่าสนใจ — ทำอาหารสามารถสร้างพลังเวทได้ อาหารสามารถกลายเป็นสาวน้อยน่ารัก หรือที่พวกเขาเรียกว่า "วิญญาณอาหาร" พูดตรง ๆ ความคิดนี้ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่ดู 《中华小当家》 ตอนเปิดฝาหม้อแล้วแสงทองวิบวับ แต่เขาก็ยังใช้มีดกับกระทะจริง ๆ ผัดอาหาร ในขณะที่เกมนี้ให้คุณเป็น "เชฟ" เก็บสะสมสาวสวยจากอาหารต่าง ๆ มาต่อสู้ บะหมี่ตันตัน หรือติ่มซำฟอจัวก็กลายเป็นวิญญาณ ถ้าตอนนั้นเครื่องเกมของเรามีไอเดียนี้ ฉันคงไม่ต้องกินข้าวกลางวันเลย แค่ดูภาพอาหารในเกมก็สามารถจินตนาการให้ท้องอิ่มได้แล้ว 😂
แต่พูดอย่างจริงจัง เกมนี้วิธีเล่นค่อนข้างสร้างความคิดถึง — การต่อสู้แบบเทิร์นเบสผสมกับการสะสมและเลี้ยงดู ตอนนี้คนรุ่นใหม่อาจคิดว่ามันเชย แต่พวกเราที่แก่แล้วกลับรู้สึกคุ้นเคย จำตอน《Dragon Quest》ได้ไหม ตอนนั้นก็เป็นแบบนี้ เลเวลอัพจัดทีมต่อสู้กับบอส ตอนนั้นก็ไม่มีการต่อสู้แบบอัตโนมัติ ต้องกดปุ่มเองจนมือพอง เกมนี้ยังคงรักษาความลึกของการวางแผนการต่อสู้ไว้ ไม่ได้ทำให้คุณสามารถปล่อยให้ตัวละครสู้เองทั้งหมด ผมต้องยกนิ้วให้กับผู้พัฒนาเลย👍
สิ่งที่ทำให้ฉันสะดุดที่สุดคือการตั้งค่าเรื่อง 'การชำระล้างวิญญาณอาหารแห่งความมืด' ดูสิ ตอนนี้วัฒนธรรมฟาสต์ฟู้ดกำลังแพร่หลายอยู่ ทุกคนแทบไม่มีโอกาสกินข้าวอย่างเต็มที่ ให้พูดถึงความรู้สึก 'รัก' ในอาหารก็ยาก เกมนี้กลับมาบอกเราว่า มีเพียงคนที่รักอาหารจริงๆ เท่านั้นที่สามารถช่วยโลกได้ ลองคิดถึงตอนเด็กๆ แม่ต้มซุปซี่โครงหมู กลิ่นหอมกระจายทั่วตึก ไม่เหมือนตอนนี้ เปิดแอปสั่งอาหารเดลิเวอรี่นานๆ ก็ยังไม่รู้จะกินอะไร ส่วนในเกม วิญญาณอาหารเหล่านี้ถูกพลังลบครอบงำ พูดง่ายๆ ก็คือ เหมือนคนสมัยใหม่ทำให้การกินข้าวเป็นแค่งาน และสูญเสียความหลงใหลในอาหาร พอฉันเล่นเกมนี้กลับรู้สึกซาบซึ้งเล็กน้อย จนต้องไปทำมาม่าที่ห้องครัว ใส่ไข่ดาว ถือว่าเป็นการช่วยเพิ่มกำลังใจให้วิญญาณอาหาร🍜
แน่นอน เกมนี้ก็ไม่ได้ไม่มีปัญหา จุดที่ต้องใช้เงินจริงลึกกว่าจอยสติ๊กของตู้เกมสมัยก่อนมาก เรื่องอัตราการได้การ์ด… ฉันไม่พูดหรอก คนที่เข้าใจจะเข้าใจเอง แต่ดีที่ว่าเล่นฟรีได้ จังหวะเกมก็ไม่บีบให้ต้องเล่นหนัก เหมาะกับพวกเราในวัยกลางคนที่เลิกงานแล้วอยากนอนเล่นบนโซฟาหาความสนุกแบบผ่อนคลาย ไม่ต้องลงทุนเล่นเป็นร้อยชั่วโมง แค่เข้าเกมเช็คเจ้าตัวละครสาวน้อยต้มขนมของเรากระโดดสองครั้ง แล้วไปลองทำอาหารใหม่ในด่าน ก็เพลินและทำให้รู้สึกสบายใจดี
พูดไปแล้ว ของเล่นเกมนี่ ภาพและการเล่นก็เป็นแค่เปลือก แก่นจริงๆ อยู่ที่ความรู้สึก 'มีส่วนร่วม' ตอนเด็กๆ เรามองบล็อกพิกเซลก็สามารถจินตนาการโลกผจญภัยได้ทั้งโลก เพราะใจยังเรียบง่าย ตอนนี้เกมยิ่งทำใหญ่ แผนที่ก็อยากทำให้เหมือนดาวทั้งดวง แต่เรากลับยากที่จะพอใจขึ้น ไม่ใช่ว่าผู้พัฒนาไม่ทำเกม แต่ใจของเราที่ 'มีขนมพริกหนึ่งห่อก็สามารถเล่นได้ทั้งบ่าย' มันถูกชีวิตหล่อหลอมจนกลายเป็นคนเจนโลกไปแล้ว
ดังนั้นละ เมื่อเจอเกมอย่าง 《料理次元》 ที่ไม่ได้มุ่งเน้นการใส่วัตถุดิบเยอะๆ แต่กลับกล้าเล่นสนุกกับเรื่องธรรมดาอย่างการ 'กิน' ผมกลับรู้สึกว่ามันสดใหม่ดี มันไม่ได้อยากให้คุณไปช่วยจักรวาล แค่ต้องการให้คุณจำไว้ว่า — อาหารต้องกินให้อร่อย ส่วนเกมก็เล่นให้สนุกเหมือนเดิม เหมือนสมัยที่เรานั่งหน้าทีวี ชามข้าวผัดไข่ในมือ พร้อมเสียงเพลง 8-bit จากเครื่องเล่นเกม แค่นั้นก็ยังเคี้ยวรสชาติระดับงานเลี้ยงเต็มรูปแบบได้ 😋
พอแล้ว ไม่พูดแล้ว ฉันไปทำอาหารว่างตอนดึกให้วิญญาณอาหารดีกว่า เกมนี้เหมาะกับบาร์บีคิวสุดๆ 🍢