ตอนนั้นยังไม่มีสมาร์ทโฟนเลย ห้องพักปิดไฟ ทุกคนมีไฟฉายคนละอัน ส่องไพ่ตัวละครขนาดเท่ากำปั้นที่กระจัดกระจายเต็มพื้น ตะโกนว่า “ฆ่า!” “หลบ!” ห้องข้างๆ ก็เข้ามาเคาะประตู ต่อมาเวอร์ชัน OL ออกมา แค่คอมพิวเตอร์เก่าๆ เครื่องเดียวก็สามารถเล่นกับเพื่อนออนไลน์จากทั่วประเทศ เจ้าเมือง ทรยศ ข้าราชการที่ซื่อสัตย์ ผู้ทรยศในเกม ไพ่หนึ่งมือสามารถสร้างความรู้สึกเหมือนละครเล่ห์เพทุบาย ใครเลือกตัวละครเตี๋ยหลานก็โดนล้อทั้งโต๊ะ
ตอนนี้อายุมากขึ้น ไม่มีเรี่ยวแรงมายุ่งกับไพ่จริง แต่เวอร์ชันสามก๊กซาซ่า OL ที่เล่นข้ามแพลตฟอร์ม ฉันก็กลับมาติดตั้งใหม่ เล่นต่อบนมือถือ รสเดิมยังอยู่! แผงควบคุมใช้ง่ายกว่าสมัยก่อน อินเตอร์เฟซก็สะอาด ตรงที่สุดคือ เพื่อนเก่าเหล่านั้น ตอนนี้นอนอยู่บนโซฟาก็สามารถเล่นด้วยกันได้ แค่ส่งเสียงคุยผ่าน WeChat หนึ่งครั้งว่า: “ลุงซุน ฉันเป็นผู้ทรยศ รีบกระโดดไปโจมตีข้าราชการ!”
ถ้าถามว่าทำไมติดขนาดนี้ ก็เพราะความทรงจำตอนนั้น ตอนแรกที่จับได้ “หวงไก่” ใช้กลยุทธ์ทรมานตัวเองแล้วเลือดลดเพียบ เพื่อนด่าฉันว่าเสียเปล่า แต่สุดท้ายฉันใช้ธนูประจำกองทัพยิงสามคนติดกัน มันช่างฟิน! ตอนนี้เล่นบนมือถือ โชคดียังไงก็ยังตะโกนชมตัวเอง เกมนี้ไม่ใช่แค่เล่นไพ่ แต่เป็นมิตรภาพของพวกเราที่เล่นจากเครื่อง Famicom มาสู่มือถือแล้วยังไม่แยกย้าย
ถ้าถามว่าควรเล่นเกมนี้ไหม? แค่คิดดูว่า IP ของสามก๊กซาซ่าที่เก่าแก่ขนาดนี้ยังอยู่จนถึงตอนนี้ และยังมีเวอร์ชันเล่นข้ามแพลตฟอร์ม นั่นแหละคือคลาสสิกที่ไม่ล้าสมัย มือใหม่เล่นเพื่อสนุก ผู้เล่นเก๋าเล่นเพื่อชิงไหวชิงพริบ ลุงก็ยังคือลุงมา เล่นสองรอบไหม? ฉันเป็นเจ้าเมือง เธออยากลองเดาเป็นผู้ทรยศก่อนไหม? 😏