ไม่พูดเกินจริงก็ไม่โม้ ตอนเห็น《宝宝打地鼠》 ฉันก็ชะงักไปเล็กน้อย ต้องพูดตามตรง ตอนนี้เกมตามท้องตลาดเต็มไปด้วยการสุ่มการ์ด, ระบบบัตรรบ, กิจวัตรประจำวันแบบครบวงจร แต่เกมเล็ก ๆ แบบที่เปิดมาก็เล่นได้เลย ไม่มีพลังงาน ไม่มีทางเติมเงิน กลับกลายเป็นสิ่งหายาก ฉันลองกดเข้าไปเล่นสองรอบ กลับพบว่าความรู้สึกเหมือนตอนกดปุ่มตีตัวตุ่นบนโนเกียยังอยู่ ความสุขที่ตื่นเต้นเพราะอยากตอบสนองเร็ว ๆ และทำคะแนนสูง ๆ แบบนั้น มันนานมากแล้วที่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้
ย้อนกลับไปสมัยก่อน เกมตีตัวตุ่นในยุคเซบันยังเป็นภาพพิกเซล มีหลุมสีเทาเข้ม ตัวตุ่นพุ่งออกมาหมุนค้อน เสียงทั้งหมดเป็นเสียงอิเล็กทรอนิกส์ 'ดู้ดู้' ตอนนั้นแอบนั่งหลังห้องเรียน เอามือถือซ่อนไว้ในโต๊ะ มือข้างหนึ่งกดปุ่มในลิ้นชักอย่างแรง อีกมือหนึ่งทำเป็นจดโน้ต พอครูหันไปก็รีบล็อกหน้าจอ หลังจากนั้นเปลี่ยนเป็นมือถือจอสัมผัส ก็เคยเล่นเกมตีตัวตุ่น 3D บน Android 2.2 แต่ก็ยังรู้สึกขาดอะไรบางอย่าง—อาจจะขาดความตื่นเต้นแบบ 'เล่นแอบๆ' หรืออาจจะเพราะผู้ผลิตทุกคนทำเกมออนไลน์แบบต่อสู้กัน ไม่มีใครอยากทำความสุขแบบเรียบง่ายแบบนั้นอีกแล้ว
กลับมาพูดถึงเกมนี้ มันมีสามโหมด โหมดคลาสสิกก็เล่นตามด่านไปเรื่อย ๆ เหมาะกับคนที่อยากหาจุดมุ่งหมายแล้วเล่นช้า ๆ; โหมดสองคนสนุกดี สามารถนั่งกับลูกหรือเพื่อนแข่งกันตีดูว่าใครมือไวกว่า ซึ่งดีกว่าเกมมือถือหลายเกมที่เรียกว่าโหมดสองคนตรงนี้มาก—เกมพวกนั้นต้องแยกมือถือคนละเครื่องเชื่อม WiFi แต่โหมดนี้แบ่งหน้าจอออกสองฝั่ง ตรงไปตรงมาสำหรับการแข่งแบบตัวต่อตัวเลย ส่วนโหมดไม่มีที่สิ้นสุดก็เป็นความมันส์แบบเสพติดอย่างแท้จริง หนูเจาะดินออกมาวิ่งเร็วขึ้น ค้อนที่ใช้ก็วุ่นขึ้นเรื่อย ๆ จนกว่ามือจะเมื่อยหรือพลังชีวิตหมด ถึงจะหยุด ตอนก่อนนอนเมื่อวานฉันคิดว่าคงเล่นแค่หนึ่งนาที แต่กลับเล่นโหมดไม่มีที่สิ้นสุดนานกว่า 20 นาที จนเมียมาสะดุดตาก็เลยวางลง
ผู้พัฒนาคือ Shenzhen Lieyou แพลตฟอร์มแสดงคะแนน 5.0 รูปแบบการเรียกเก็บเงินเป็นศูนย์ ผมชอบคำว่า 'ศูนย์' นี้เป็นพิเศษ ไม่มีหน้าต่างซื้อในแอป ไม่มีการบังคับดูโฆษณาเพื่อฟื้นคืนชีพ และแม้แต่ไม่มีระบบบัญชีผมเล่นไปครึ่งชั่วโมง รู้สึกเหมือนได้ย้อนกลับไปสู่ยุคที่ 'การดาวน์โหลดเกมคือเวอร์ชันเต็ม' — พูดตรงๆ ตอนนี้แม้แต่เกมออฟไลน์ยังต้องเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตเพื่อยืนยันตัวตน แต่นี่ เกมตีตุ่นกลับกลายเป็นสายลมบริสุทธิ์
แน่นอน ฉันก็จะไม่โอ้อวดเกินไป ภาพและเสียงแน่นอนว่ามีแนวทางสำหรับเด็ก รูปแบบการ์ตูน สีสันสดใส เหมาะสำหรับเด็กเล่น แต่ถ้าคุณเหมือนฉัน เป็นผู้เล่นรุ่นเก๋าอายุ 30 ยังชอบรำลึกความหลังเป็นครั้งคราว จริงๆ ก็ยังสามารถหาความสนุกในเกมได้เหมือนกัน—เหมือนตอนเด็กๆ นั่งเล่นตู้เกมอาเขต โตขึ้นก็ยังนั่งเล่นมือถืออยู่ที่โต๊ะ คุณชนะหรือแพ้ ไม่มีรางวัลหรือการลงโทษใดๆ แต่ความรู้สึกที่ไม่ต้องแบกรับอะไรเลยแบบนี้ มันเองก็เป็นความหรูหราสักอย่าง
ในบอร์ด ทุกคนปกติจะคุยกันเรื่องวิธีฟาร์มอุปกรณ์ในเกม Time Hunter หรือวิธีเล่นในสนามประลอง บางครั้งก็จะเห็นโพสต์แบบนี้เพื่อระลึกความหลัง การเล่นตีตัวตุ่น วิธีนี้ตั้งแต่เครื่องแฟมิคอม จนถึงตู้เกมอาเขต เครื่องเกมพกพา และมือถือ ไม่เคยหายไปเลย เพียงแต่มีคนน้อยมากที่ทำอย่างจริงจัง 《ทารกตีตัวตุ่น》ทำให้ฉันนึกถึงไม่ได้ว่าเกมใดเกมหนึ่งโดยเฉพาะ แต่เป็นยุคที่ว่า 'เกมก็แค่เกม' ไม่พูดโอ้อวดหรือพูดแย่ แนะนำให้กับพี่น้องทุกคนที่อยากพักมือ ขยับนิ้วบ้าง ปล่อยสมองว่าง ๆ ดีมากเลย